«Η κυβέρνηση ακολουθεί μια θανατηφόρα πολιτική απέναντι στους συνταξιούχους»

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Πέγκυ Ντό­κου

«Μαύρο Πάσχα» θα κά­νουν οι συ­ντα­ξιού­χοι για 10η συ­νε­χή χρο­νιά , καθώς βλέ­πουν τις συ­ντά­ξεις τους να με­τα­τρέ­πο­νται σιγά – σιγά σε μικρά χρη­μα­τι­κά βοη­θή­μα­τα. Αυτό δη­λώ­νει σή­με­ρα σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δ» ο πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Συ­ντα­ξιού­χων ΙΚΑ κ. Δήμος Κου­μπού­ρης, για να το­νί­σει πιο πέρα: «Είναι χρή­μα­τα τα οποία τα έχου­με πλη­ρώ­σει με τη δου­λειά μας – μας παίρ­νουν μέσα από τα χέρια μας αυτό που μας ανή­κει».

Ωστό­σο, εμ­φα­νί­ζε­ται απο­φα­σι­σμέ­νος να συ­νε­χί­σει τον αγώνα όχι μόνον για να διεκ­δι­κή­σουν οι συ­ντα­ξιού­χοι όλα όσα πα­ρα­νό­μως αυτή η κυ­βέρ­νη­ση έχει κόψει, αλλά και σαν μία πα­ρα­κα­τα­θή­κη στις επό­με­νες γε­νιές και στους επό­με­νους συ­ντα­ξιού­χους που θα έχουν μπρο­στά τους, μι­κρές και πε­νι­χρές συ­ντά­ξεις…

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά

• Κύριε Κου­μπού­ρη, γι’ ακόμη μια φορά οι συ­ντα­ξιού­χοι θα κά­νουν «Μαύρο Πάσχα» με τις συ­ντά­ξεις πεί­νας έτσι όπως τις έχει κα­τα­ντή­σει η κυ­βέρ­νη­ση. Πόσα χρό­νια ζείτε με συ­νε­χείς πε­ρι­κο­πές;

Οι συ­ντά­ξεις μας σε λίγο εξα­φα­νί­ζο­νται, γί­νο­νται προ­νοια­κά βοη­θή­μα­τα. Η κα­τά­στα­ση μας γί­νε­ται όλο και πιο τρα­γι­κή. Είναι χρή­μα­τα τα οποία τα έχου­με πλη­ρώ­σει με τη δου­λειά μας. Μας παίρ­νουν μέσα από τα χέρια μας αυτό που μας ανή­κει. Μας έχουν αφαι­ρέ­σει τα δώρα μας και όχι μόνον. Όλα αυτά τα οποία τα έχου­με πλη­ρώ­σει όλη μας την ζωή, δου­λεύ­ο­ντας. Δεν τα χρω­στά­με σε κα­νέ­ναν δα­νει­στή. Είναι χρή­μα­τα τα οποία μας τα έχουν κόψει πα­ρα­νό­μως, «με το έτσι θέλω». Εμείς τα διεκ­δι­κού­με ως το τέλος γιατί είναι δικά μας χρή­μα­τα και δεν θα συμ­βι­βα­στού­με ποτέ, δεν θα απο­δε­χτού­με ποτέ αυτές τις πε­ρι­κο­πές. Εμείς συ­νε­χί­ζου­με να πα­λεύ­ου­με για να πά­ρου­με πίσω αυτά που μας ανή­κουν –όχι μόνον εμείς, αλλά και όσοι έρ­χο­νται μετά από εμάς.

• Πόσα χρό­νια είναι που συ­νε­χί­ζο­νται οι πε­ρι­κο­πές; Χά­σα­τε δώρα, επι­δό­μα­τα, επι­κου­ρι­κές….

Βα­δί­ζου­με σχε­δόν στα δέκα χρό­νια. Οι πο­λι­τι­κές της κυ­βέρ­νη­σης αυτής και των προη­γού­με­νων, μας έχουν τσα­κί­σει τις ζωές μας. Μας αφαί­ρε­σαν τα δι­καιώ­μα­τά μας ακόμη και στην ασφά­λι­ση και στην υγεία. Η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση ήρθε να υπο­σχε­θεί αλλά να μην τη­ρή­σει τις υπο­σχέ­σεις της και να εφαρ­μό­σει τις δικές της πο­λι­τι­κές που πε­ρι­λαμ­βά­νουν θα­να­τη­φό­ρες πε­ρι­κο­πές. Οι συ­ντά­ξεις μας έχουν γίνει προ­νοια­κά επι­δό­μα­τα, χά­σα­με το ΕΚΑΣ ενώ η προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά επα­νυ­πο­λο­γί­ζε­ται και κό­βε­ται. Οι συ­ντά­ξεις χη­ρεί­ας εξα­φα­νί­ζο­νται ενώ πα­ράλ­λη­λα, έχου­με βαριά φο­ρο­λο­γία, νέες πε­ρι­κο­πές και πρό­βλη­μα με την ασφά­λι­ση. Η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση ακο­λου­θεί μια θα­να­τη­φό­ρα πο­λι­τι­κή απέ­να­ντι στους συ­ντα­ξιού­χους και τους ερ­γα­ζό­με­νους έχει και ‘θα­να­τη­φό­ρα’ προ­πα­γάν­δα. Υπό­σχε­ται ότι θα δώσει με­ρί­σμα­τα κ.λπ. Την στιγ­μή που μας παίρ­νουν το καρ­βέ­λι που εμείς το φτιά­ξα­με, μας πε­τά­νε ψί­χου­λα για να χρυ­σώ­σουν το χάπι. Τις συ­ντά­ξεις μας, εμείς τις έχου­με πλη­ρώ­σει. Εμείς θα πα­ρα­μεί­νου­με στον αγώνα γιατί είναι ο μόνος δρό­μος για εμάς. Πρέ­πει να κα­τα­λά­βουν ότι οι συ­ντά­ξεις μας, δεν είναι χά­ρι­σμα, τις έχου­με δου­λέ­ψει και τις έχου­με πλη­ρώ­σει.

• Για το 2019 ανα­μέ­νε­ται νέα «σφαγή» με το Νόμο Κα­τρού­γκα­λου;

Πράγ­μα­τι, διότι πρό­κει­ται για τον κα­τα­στρε­πτι­κό νόμο που ψή­φι­σε η ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση και έρ­χε­ται να εφαρ­μό­σει την λε­γό­με­νη «προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά», τον επα­νυ­πο­λο­γι­σμό των συ­ντά­ξε­ών μας –δη­λα­δή την αφαί­ρε­ση τριών με τεσ­σά­ρων συ­ντά­ξε­ων ακόμη!

• Οι επι­κου­ρι­κές συ­ντά­ξεις πά­ντως, έχουν σχε­δόν…εξα­φα­νι­στεί.

Οι πε­ρι­κο­πές στις επι­κου­ρι­κές έχουν φτά­σει το 82%! Αυτές τις συ­ντά­ξεις, τις πλη­ρώ­σα­με εμείς και το κρά­τος δεν είχε καμία ανά­μει­ξη.

• Πά­ντως κ. Κου­μπού­ρη και όσοι ερ­γά­ζο­νται τώρα, δεν ξέ­ρουν αν θα πά­ρουν ποτέ σύ­ντα­ξη και πόση θα είναι, σε πόσα χρό­νια θα βγουν κ.λπ. Υπάρ­χει αυτή η αβε­βαιό­τη­τα. Και οι ση­με­ρι­νοί ερ­γα­ζό­με­νοι σκέ­φτο­νται γιατί να ερ­γα­ζό­μα­στε με τόσες κρα­τή­σεις;

Βλέ­πε­τε ότι η σκέψη αυτή είναι τε­λι­κά, επι­κίν­δυ­νη. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι όμως πρέ­πει να ξέ­ρουν ότι όλα αυτά κα­τα­κτώ­νται και δεν χα­ρί­ζο­νται. Δεν πρέ­πει να δε­χτούν ποτέ την λο­γι­κή ότι «δεν θα πά­ρου­με ποτέ σύ­ντα­ξη». Πρέ­πει να διεκ­δι­κή­σουν την ερ­γα­σία τους, το με­ρο­κά­μα­τό τους, την ασφά­λι­σή τους και φυ­σι­κά, την σύ­ντα­ξή τους. Γι αυτό χρειά­ζε­ται συλ­λο­γι­κή σκέψη και δράση. Μην ξε­χνά­τε ότι δεν είναι τυ­χαίο που η κυ­βέρ­νη­ση προ­σπα­θεί να χτυ­πή­σει τους συν­δι­κα­λι­στές και τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα και βε­βαί­ως, να χτυ­πή­σει το δι­καί­ω­μα στην συλ­λο­γι­κή δράση των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

• Γι αυτά τα οποία έχουν πα­ρα­κρα­τη­θεί εδώ και τόσα χρό­νια από τις συ­ντά­ξεις, υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο να διεκ­δι­κη­θούν και να γί­νουν απαι­τη­τά;

Βε­βαί­ως. Επει­δή έχω την εμπει­ρία, είμαι σε θέση να γνω­ρί­ζω ότι όλα αυτά τα κα­τα­κτή­σα­με με αγώ­νες. Όταν κά­πο­τε οι ερ­γά­τες διεκ­δί­κη­σαν το 8άωρο, τους οδή­γη­σαν στην κρε­μά­λα. Αλλά δεν στα­μά­τη­σαν να το διεκ­δι­κούν. Πι­στεύω ότι μπο­ρού­με να τα διεκ­δι­κή­σου­με. Υπάρ­χουν χρή­μα­τα και μπο­ρούν να τα δώ­σουν πίσω. Μην ξε­χνά­τε πόσα έχουν…. χα­ρι­στεί σε κά­ποιους και πόσα βγαί­νουν εκτός χώρας. Γι αυτό οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι συ­ντα­ξιού­χοι πρέ­πει να συ­νε­χί­σουν τον αγώνα και να μην υπο­στεί­λουν την ση­μαία.

Αυτή την κυ­βέρ­νη­ση δεν την εν­δια­φέ­ρει να κα­τα­στρέ­ψουν τους συ­ντα­ξιού­χους. Όταν βγαί­νει κά­ποιος σε σύ­ντα­ξη, τον βλέ­πουν ως κό­στος. Το ίδιο και τον ερ­γα­ζό­με­νο, που τον έχει σαν εμπό­ρευ­μα και μπο­ρεί να τον αντι­κα­τα­στή­σει εύ­κο­λα. Όχι, δεν πρέ­πει να έχου­με αυτή την επι­λο­γή ως προ­ο­πτι­κή. Πρέ­πει να πα­λέ­ψου­με για να διεκ­δι­κή­σου­με τα δι­καιώ­μα­τά μας. Και θα συ­νε­χί­σου­με τον αγώνα.

• Τε­λι­κά το… μάρ­μα­ρο το πλή­ρω­σαν πρώ­τοι οι συ­ντα­ξιού­χοι.

Ακρι­βώς με τα δικά μας λεφτά ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­θη­καν οι τρά­πε­ζες. Άρ­πα­ξαν τα χρή­μα­τα από τα τα­μεία μας. Είναι μια αντι­λαϊ­κή πο­λι­τι­κή. Εμείς δεν έχου­με άλλη επι­λο­γή από το να συ­νε­χί­σου­με. Έχου­με ορ­γα­νώ­σει κι­νη­το­ποι­ή­σεις για να μην εφαρ­μο­στούν οι πε­ρι­κο­πές του Νόμου Κα­τρού­γκα­λου που έρ­χε­ται να βάλει τα­φό­πλα­κα στο κοι­νω­νι­κό – ασφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα.

• Κά­ποιοι άν­θρω­ποι, ζουν όμως με τη σύ­ντα­ξη του παπ­πού ή της για­γιάς!

Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της ομο­σπον­δί­ας μας, το 70% των συ­ντα­ξιού­χων ζει με συ­ντά­ξεις 550 – 600 ευρώ. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, εξαι­τί­ας της εκρη­κτι­κής ανερ­γί­ας, ει­δι­κά των νέων, όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρες οι­κο­γέ­νειες βα­σί­ζο­νται, για να επι­βιώ­σουν, στην ήδη πε­τσο­κομ­μέ­νη σύ­ντα­ξη του παπ­πού και της για­γιάς. Δεν είναι σωστό να λέμε ότι τα νοι­κο­κυ­ριά μπο­ρούν να ζή­σουν με αυτές τις συ­ντά­ξεις πεί­νας. Αν οι συ­ντά­ξεις πε­ρι­κο­πούν ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο, η εξέ­λι­ξη είναι προ­βλέ­ψι­μη: μα­ζι­κή φτω­χο­ποί­η­ση και εξα­θλί­ω­ση των ήδη εξα­σθε­νη­μέ­νων οι­κο­νο­μι­κά στρω­μά­των και ρα­γδαία υπο­βάθ­μι­ση της ζωής των λαϊ­κών οι­κο­γε­νειών.

• Αυτά τα ανα­δρο­μι­κά που έλεγε πρό­σφα­τα ότι θα δώσει η κυ­βέρ­νη­ση, τι ήταν τε­λι­κά;

Καλ­λιερ­γή­θη­κε μια προσ­δο­κία ότι θα δο­θούν σε κά­ποιους συ­ντα­ξιού­χους αλλά δεν ήταν αλή­θεια. Αυτά αφο­ρού­σαν την πα­ρα­κρά­τη­ση πάνω από τους νό­μους που οι ίδιοι ψή­φι­σαν στις επι­κου­ρι­κές και η δια­φο­ρά που αφο­ρού­σε πάνω από το Νόμο Κα­τρού­γκα­λο. Έγινε και αντι­κεί­με­νο εκ­με­τάλ­λευ­σης από κά­ποιους δι­κη­γό­ρους. Στα βαρέα και αν­θυ­γιει­νά, έπρε­πε να παίρ­νουν με­γα­λύ­τε­ρη σύ­ντα­ξη. Ωστό­σο, συ­νε­χί­ζο­νται οι πε­ρι­κο­πές.