Κόκκινη κάρτα από ΔΝΤ για την επαναφορά των δώρων στο δημόσιο

Παρά τις άμεσες δια­βε­βαιώ­σεις από τις ελλη­νι­κές αρχές, ότι δεν υπάρχει περί­πτωση επα­να­φο­ράς του 13ου και 14ου μισθού στο δημόσιο, η δικα­στική προ­σφυγή της ΑΔΕΔΥ για ανά­κτηση των δώρων που κόπηκαν κατά τη διάρ­κεια των μνη­μο­νίων, κινη­το­ποί­ησε άμεσα το ΔΝΤ.

Στα πρώτα συμπε­ρά­σματα της τακτι­κής αξιο­λό­γη­σης της οικο­νο­μίας, με βάση το άρθρου IV του κατα­στα­τι­κού του, το Ταμείο χτύπησε και το καμπα­νάκι για τις αυξή­σεις μισθών στο δημόσιο. Τόνισε σε μια από τις παρα­τη­ρή­σεις του ότι οι υπερ­βο­λι­κές αυξή­σεις στο δημόσιο και τις συντά­ξεις, θα πρέπει να απο­φευ­χθούν. Η στενή εμπλοκή του ΔΝΤ με τα δημο­σιο­νο­μικά της Ελλάδας, κατά τη διάρ­κεια των μνη­μο­νίων, έχει εμπε­δώ­σει την πεποί­θηση ότι την εισο­δη­μα­τική πολι­τική του δημό­σιου τομέα στην Ελλάδα, δεν την καθο­ρί­ζει μόνο το Υπουρ­γείο Εθνικής Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών με βάση τα οικο­νο­μικά δεδο­μένα, αλλά και τα δικα­στή­ρια. Η εισο­δη­μα­τική πολι­τική μέσω δικα­στη­ρίων, ήταν πιο συνετή κατά τη διάρ­κεια της κρίσης. Δεν ξέρει όμως κανείς, τι θα γίνει τώρα που η Ελλάδα αφήνει στα­διακά πίσω τις συνέ­πειες της κρίσης και μάλιστα, έχει μια οικο­νο­μία που έχει τα τελευ­ταία χρόνια, υπε­ρα­πό­δοση στα φορο­λο­γικά έσοδα.

Η καλή πορεία της οικο­νο­μίας, φαί­νε­ται ότι επα­να­φέ­ρει “κεκτη­μένα” συμ­φέ­ρο­ντα για το δημόσιο τομέα, τα οποία όμως το 2010, απο­τε­λού­σαν μέρος του προ­βλή­μα­τος που έφερε στην Ελλάδα στον εφιάλτη των μνη­μο­νίων. Η ικα­νο­ποί­ηση του αιτή­μα­τος για επα­να­φορά των δώρων στο δημόσιο, θα έχει ένα καθαρό μισθο­λο­γικό κόστος στο δημόσιο ύψους 2,5 δις ευρώ, το οποίο μαζί με τις εισφο­ρές θα αυξηθεί στα 3 δις ευρώ. Μάλιστα, επειδή η επα­να­φορά θα είναι μόνιμο μέτρο, τα χρήματα αυτά θα πρέπει να είναι εξα­σφα­λι­σμένα , όχι μόνο για φέτος ή και το επόμενο χρόνο, αλλά στο διη­νε­κές.

Από την άλλη, το ΔΝΤ είναι ο μόνος μη ιδιω­τι­κός οργα­νι­σμός, ο οποίος ανα­γνω­ρί­ζε­ται και από τους οίκους αξιο­λό­γη­σης που βαθ­μο­λο­γούν το αξιό­χρεο της Ελλάδας, ως τον διεθνή οργα­νι­σμό, ο οποίος μπορεί να πιστο­ποι­ή­σει τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους ενός μέλους του. Αν στην τελική έκθεση που θα βγει σε κάποιους μήνες για την αξιο­λό­γηση της Ελλάδας, υπάρχει σαφής αιχμή για δικα­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις δικαιω­μά­των τα οποία καταρ­γή­θη­καν κατά τη διάρ­κεια των προ­γραμ­μά­των διά­σω­σης, είναι πολύ πιθανό να έχει συνέ­πειες και για τις αξιο­λο­γή­σεις της οικο­νο­μίας, από την Moody’s, την S&P, την DBRS, την SCOPE και τους υπό­λοι­πους οίκους, οι οποίοι αξιο­λο­γούν όχι μόνο τους άμεσους, αλλά και τους μελ­λο­ντι­κούς κιν­δύ­νους για το χρέος.

Μακρο­πρό­θε­σμα βιώσιμο το χρέους 

Τούτο δε, ειδικά τώρα, όταν το ΔΝΤ έχει άρει και τις τελευ­ταίες επι­φυ­λά­ξεις του, για τη βιω­σι­μό­τητα του ελλη­νι­κού χρέους. Ως γνωστό, μετά τη συμ­φω­νία του 2018 για τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους, το Ταμείο είχε δεχθεί την μεσο­πρό­θε­σμη βιω­σι­μό­τητα του χρέους, αλλά επέμενε ότι μακρο­πρό­θε­σμα η Ελλάδα, θα χρειά­ζο­νταν περισ­σό­τερα μέτρα ελά­φρυν­σης. Στις τελευ­ταίες εκθέ­σεις του, το ΔΝΤ έχει παρα­δε­χθεί πλέον τη μακρο­πρό­θε­σμη βιω­σι­μό­τητα του χρέους.

Μάλιστα, κατά τη χθεσινή συνέ­ντευξη για την παρου­σί­αση των συμπε­ρα­σμά­των της αξιο­λό­γη­σης οι άνθρω­ποι του Ταμείου ξεκα­θά­ρι­σαν, ότι το ΔΝΤ έχει συνυ­πο­λο­γί­σει στις εκτι­μή­σεις του και την πορεία εξυ­πη­ρέ­τη­σης του χρέους μετά το 2032, όταν η Ελλάδα θα αρχίσει να απο­πλη­ρώ­νει το κεφά­λαιο και τους τόκους ύψους 20 δις ευρώ  από το δάνεια των 90 δισ. ευρώ από το EFSF, το οποίο πήρε το 2012, μπαί­νο­ντας στο δεύτερο μνη­μό­νιο. Συγκε­κρι­μένα, δια­βε­βαί­ω­ναν ότι οι πλη­ρω­μές και μετά από το χρονικό ορόσημο του 2032, θα είναι ομαλές και το χρέος – αν δεν αλλάξει η πολι­τική – θα παρα­μεί­νει βιώσιμο, στο διη­νε­κές. Ωστόσο θέματα με μεγάλο δημο­σιο­νο­μικό κόστος όπως το αίτημα της ΑΔΕΔΥ για επα­να­φορά των δώρων μπορεί να αλλάξει της αξιο­λο­γή­σεις του Ταμείου.

Πηγή: capital.gr