Η επόμενη ημέρα

Το απο­τέ­λε­σμα από την συζή­τηση δυσπι­στίας στη Βουλή ήταν προ­ε­ξο­φλη­μένο. Ουδέ­ποτε, άλλωστε, μια κυβέρ­νηση απώλεσε την πλειο­ψη­φία από μια μομφή της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Το ζητού­μενο, ωστόσο, είναι ποιες παρε­νέρ­γειες θα προ­κα­λέ­σει η άγρια πόλωση που παρα­κο­λου­θή­σαμε. Το πολε­μικό σκηνικό μπορεί να μη φθείρει την κυβέρ­νηση ούτε να δυνα­μώ­σει την αντι­πο­λί­τευση, αλλά ουδείς απο­κλείει να τρο­φο­δο­τή­σει στο εξής έναν ατέρ­μονο κύκλο εκλο­γο­λο­γίας που θα εξε­λι­χθεί σε τρο­χο­πέδη. Προ­φα­νώς οι επό­με­νες εκλογές δεν θα κριθούν ούτε από τον Φουρ­θιωτη, ούτε από την αρχειο­θέ­τηση της Novartis. Θα κριθούν στην ακρί­βεια, την εγγύηση του μέλ­λο­ντος, την κοι­νω­νική  ασφά­λεια, το σκάσιμο των αδιέ­ξο­δων. Και σε αυτό το μέτωπο, αλλά και στην αντι­με­τώ­πισή του, είναι που θα κριθούν πολλά και για τη χώρα αλλά… και στο δρόμο για τις κάλπες. Το γνω­ρί­ζουν όλοι τους…