Η Ολυμπος της Καρπάθου παράδειγμα αυτονομίας και αυτάρκειας για την κοινωνία

Οι πλαγιές απόκρημνες, η γη γεμάτη πέτρα, το νερό λιγοστό κι όμως στην Ολυμπο της Καρπάθου η αυτονομία και η αυτάρκεια σε αγαθά είναι παροιμιώδης. Οι Ολυμπίτες κατάφεραν να δαμάσουν τη γη, να καλλιεργήσουν την πέτρα και να μετατρέψουν τις πλαγιές των βουνών σε εύφορα οικόπεδα γεμάτα με τα καλά όλου του κόσμου.
Η Ολυμπος της Καρπάθου αποτελεί σήμερα ένα πραγματικό φαινόμενο για τη σύγχρονη κοινωνία. Οι κάτοικοι του χωριού οτιδήποτε χρειάζονται σε τρόφιμα το παράγουν από μόνοι τους. Κηπευτικά, τυρί, ζυμαρικά, κρέας, γλυκάΆ όλα παράγονται από τους κατοίκους της Ολύμπου και παραμένουν στο χωριό για να καταναλωθούν όταν πρέπει. Το τραπέζι είναι πάντα πλούσιο και από τα αγαθά που υπάρχουν σε αυτό δεν πετιέται τίποτε. Η φιλοσοφία των Ολυμπιτών είναι ξεκάθαρη: «όλα γίνονται με δυσκολία, γιΆ αυτό και όλα πρέπει να τα σεβόμαστε».
Τα χωράφια τους είναι οι πλαγιές των βουνών. Με πολύ κόπο και χειρονακτική εργασία οι απόκρημνες και βραχώδεις πλαγιές γεμίζουν αναβαθμίδες και σε αυτές καλλιεργούνται τα πάντα. «Δέκα πέτρες, λίγο χώμα και να ΅σου ο χώρος για την ελιά» περιγράφουν οι ίδιες οι Ολυμπίτισσες που συμμετέχουν μέχρι και σήμερα επί ίσοις όροις στις καθημερινές δουλειές. Κάθε σπιθαμή γης έχει αξία, αφού από αυτή εξαρτάται η διατροφή, η ευημερία και παλαιότερα η επιβίωση της κάθε οικογένειας.
Αν και στο πέρασμα των δεκαετιών η ζωή γενικά έγινε πιο εύκολη, αναπτύχθηκε το εμπόριο παράλληλα με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, αρκετοί Ολυμπίτες ξενιτεύτηκαν και επιστρέφοντας έφεραν μαζί τους μεγάλες περιουσίες, εν τούτοις η καθημερινότητα στο βορειότερο χωριό της Καρπάθου δεν έχει αλλάξει σημαντικά. Το γεγονός αυτό είναι που έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των επισκεπτών του νησιού που καθημερινά υπομένουν πολύωρες διαδρομές από τα Πηγάδια, για να φτάσουν κοντά στο «Κορύφι» και περιηγηθούν σε αυτό το μοναδικό τόπο.
Οι τουρίστες που καταφθάνουν είναι συνήθως γερμανόφωνοι, ιταλόφωνοι και αρκετοί γαλλόφωνοι. Μάλιστα οι τελευταίοι επιλέγουν την περιοχή της Ολύμπου και του Διαφανίου, μιας και υπάρχουν παντού χαρτογραφημένα μονοπάτια που αποτελούν πόλο έλξης για αρκετούς λάτρεις του είδους.
Ο κεντρικός δρόμος είναι ένας στην Ολυμπο και αυτός σε πλάτος δεν υπερβαίνει τα δυο μέτρα. Γεμάτος σκαλιά και όμορφες γωνιές ο δρόμος αυτός είναι απροσπέλαστος για τα αυτοκίνητα, που πρέπει να μείνουν στην αρχή του χωριού και κατόπιν άπαντες θα πρέπει με τα πόδια να πορευτούν. Εκατέρωθεν του κεντρικού αυτού δρόμου έχουν αναπτυχθεί αρκετά μαγαζιά, που διαθέτουν σουβενίρ, τοπικά αρωματικά, μέλι, μαντίλια και κεραμικά. Ξεχωριστή θέση σε όλα αυτά έχουν τα εστιατόρια τα οποία στο σύνολό τους προσφέρουν παραδοσιακές μακαρούνες και εξαιρετικούς λουκουμάδες.
Το εάν είναι όλα τα προϊόντα τοπικής παραγωγής ή όχι λίγο ενδιαφέρει, καθώς αυτού του είδους το εμπόριο δίνει δουλειά σε αρκετές οικογένειες. Το να υπάρχει δουλειά είναι εξαιρετικά σημαντικό, διότι δυστυχώς οι νέοι άνθρωποι έχουν αρχίσει να αραιώνουν στο μοναδικό αυτό χωριό. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως ενώ στο έτος 1920 το δημοτικό σχολείο Ολύμπου Καρπάθου αριθμούσε 253 παιδιά, εφέτος το δημοτικό σχολείο για πρώτη φορά έκλεισε τις πύλες του καθώς δεν υπήρχαν παιδιά. Το γεγονός αυτό είναι ίσως το τραγικότερο που θα μπορούσε να συμβεί σε ένα τέτοιο μέρος. Λίγο οι δυσκολίες της (μέχρι πρότινος) πρόσβασης στην Ολυμπο, λίγο η τηλεόραση που προβάλλει τα ψεύτικα ιδανικά της σύγχρονης κοινωνίας, οι νέοι του χωριού έχουν αρχίσει να φεύγουν.
Οι γηραιότεροι σε ηλικία είναι απόλυτα πικραμένοι από την κατάσταση αυτή, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να αποτρέψουν την εξέλιξη του φαινομένου. Ισως τα πάντα εκεί να ομοιάζουν με το καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα, που είναι κατά πολύ ομορφότερο από εκείνο της Σαντορίνης. Όπως ο ήλιος δύει στο βάθος της Μεσογείου και γεμίζει με καταπληκτικά χρώματα ολόκληρη την περιοχή, έτσι κάπως και η Ολυμπος σήμερα δύει σιγά – σιγά, με μια πνιχτή πικρία για όλους εκείνους που έφυγαν και δεν επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη.
Βέβαια τα χρόνια που έχει μπροστά της η Ολυμπος της Καρπάθου είναι πολλά και είναι σίγουρο πως για άλλη μια φορά θα βρει τον τρόπο να αντέξει, όπως άντεξε τις επιδρομές των βαρβάρων επί αιώνες ολόκληρους. Είναι σίγουρο ότι θα αντέξει γιατί οι Ολυμπίτες έχουν βρει τη μυστική συνταγή που δεν είναι άλλη από την απόλυτη ανεξαρτησία. Και είναι σίγουρο πως εάν οι μισοί μόνο Ελληνες ζούσαν και λειτουργούσαν όπως οι Ολυμπίτες της Καρπάθου, τότε σίγουρα στη χώρα θα επικρατούσε ευημερία και μόνο.