New York Times: Τι συμβαίνει στην Ιρλανδία που βγήκε από το μνημόνιο

Στη δυ­τι­κή Ιρ­λαν­δία συ­νη­θί­ζουν να λένε: «Αν μπο­ρείς να δεις το βουνό, τότε ετοι­μά­ζε­ται να βρέ­ξει. Αν δεν μπο­ρείς να το δεις, τότε βρέ­χει». Η Ιρ­λαν­δία είχε και έχει πολλά προ­βλή­μα­τα, αλλά η ξη­ρα­σία ποτέ δεν την απα­σχό­λη­σε. Ίσως γι’ αυτό οι έντο­νες αντι­δρά­σεις του κό­σμου ξε­κί­νη­σαν από την πρό­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης να ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σει το νερό.

Ο και­ρός της με­γά­λης ει­κό­νας: Αν οι Ιρ­λαν­δοί είναι θυ­μω­μέ­νοι με τη λι­τό­τη­τα, κάτι που συμ­βαί­νει σε όλη την Ευ­ρώ­πη, τότε το φράγ­μα μπο­ρεί να σκά­σει. Οι New York Times βλέ­πουν τι συμ­βαί­νει σε μια χώρα που έχει βγει προ­σφά­τως από το μνη­μό­νιο. «Δια­βά­ζουν» την επό­με­νη ημέρα και βγά­ζουν συ­μπε­ρά­σμα­τα, όσο μπο­ρούν να εξα­χθούν τέ­τοια σε μια Ευ­ρώ­πη που πάλ­λε­ται από αντι­θέ­σεις και κοι­νω­νι­κές εκρή­ξεις.

Τα δο­μι­κά προ­βλή­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν, το δη­μό­σιο χρέος είναι ακόμη υψηλό και τα νοι­κο­κυ­ριά πιέ­ζο­νται αρ­κε­τά

Γρά­φει ο Φί­νταν Ο’ Τουλ: «Μέχρι πρό­σφα­τα οι Ιρ­λαν­δοί ήταν οι μα­ζο­χι­στές της Ευ­ρώ­πης. Από την έναρ­ξη της τρα­πε­ζι­κής κρί­σης, το 2008, απο­δέ­χθη­καν αγόγ­γυ­στα εκτε­τα­μέ­νες πε­ρι­κο­πές στους μι­σθούς τους, πε­ριο­ρι­σμό του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, υψηλή ανερ­γία, με­τα­νά­στευ­ση και απο­λύ­σεις. Σύμ­φω­να με μια με­λέ­τη του ΔΝΤ, δη­μο­σιευ­μέ­νη το 2012, η Ιρ­λαν­δία βρέ­θη­κε στην ανε­πι­θύ­μη­τη θέση να δε­χθεί το με­γα­λύ­τε­ρο κύμα της τρα­πε­ζι­κής κρί­σης. Ένα κό­στος που με­τα­κυ­λί­σθη­κε στους πο­λί­τες».

Πώς μοιά­ζει η Ιρ­λαν­δία

Οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες ήταν σπο­ρα­δι­κές και ου­σια­στι­κά η αλ­λα­γή στην κυ­βέρ­νη­ση δεν επέ­φε­ρε ση­μα­ντι­κές αλ­λα­γές, καθώς το κε­ντρο­δε­ξιό κόμμα που κα­τη­γο­ρή­θη­κε για εν­δο­τι­σμό, έδωσε τη θέση του σε μια άλλη κε­ντρο­δε­ξιά κυ­βέρ­νη­ση που ακο­λού­θη­σε τη γραμ­μή της «συ­νεν­νό­η­σης» με τους δα­νει­στές. Όπως ση­μειώ­νει το άρθρο: «Αν δει κα­νείς την Ιρ­λαν­δία από τα κε­ντρι­κά γρα­φεία της ΕΕ στις Βρυ­ξέλ­λες ή από τα γρα­φεία της ΕΚΤ στη Φραν­κφούρ­τη, τότε θα τη δει ως ένα νησί άνε­σης εν μέσω μιας πο­λι­τι­κής θα­λασ­σο­τα­ρα­χής. Και αυτό διότι το πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο της Ευ­ρώ­πης βρί­σκε­ται σε πο­λιορ­κία τόσο από τα δεξιά, όσο και από τα αρι­στε­ρά».

Ση­μειώ­νε­ται το πα­ρά­δειγ­μα της Ελ­λά­δας με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλλά και οι αντί­στοι­χοι «πυ­ρή­νες» αντί­δρα­σης στην Ισπα­νία, τη Γαλ­λία και την Αγ­γλία (Podemos, ΛεΠεν, UKIP). Οι χώρες που μπή­καν σε μνη­μό­νιο θέ­λουν να φύ­γουν από αυτό. Τι θα συμ­βεί, όμως, μόλις βγουν από αυτό; Το πα­ρά­δειγ­μα της Ιρ­λαν­δί­ας στέ­κει -πάλι- απτό και ζω­ντα­νό.

Πήρε τα φάρ­μα­κα

Σύμ­φω­να με τους NYT, η Ιρ­λαν­δία «πήρε τα φάρ­μα­κά της, έφτια­ξε ένα πα­ρα­μύ­θι όπου η υπο­μο­νή αντα­μεί­βε­ται, έλεγ­ξε τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά της, το ΑΕΠ της ανα­μέ­νε­ται να πα­ρου­σιά­σει αύ­ξη­ση και η ανερ­γία έπεσε στο 11%. Για πρώτη φορά από το 2008, η ιρ­λαν­δι­κή κυ­βέρ­νη­ση κα­τάρ­τι­σε έναν ισορ­ρο­πη­μέ­νο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό δίχως αυ­ξή­σεις φόρων και πε­ρι­κο­πές δα­πα­νών. Στους δρό­μους ο κό­σμος βγαί­νει, ψω­νί­ζει στα μα­γα­ζιά και πε­ρι­μέ­νει τα Χρι­στού­γεν­να. Ακόμη και η αγορά ακι­νή­των δεί­χνει να βρί­σκει μια ισορ­ρο­πία».

Θυ­μω­μέ­νοι

«Κι όμως, γιατί οι Ιρ­λαν­δοί είναι θυ­μω­μέ­νοι; Η κυ­βέρ­νη­ση, αντί να καρ­πω­θεί την επι­τυ­χία της με­τά­βα­σης από το μνη­μό­νιο στην κα­νο­νι­κό­τη­τα, χάνει συ­νε­χώς στις δη­μο­σκο­πή­σεις και το Sinn Fein ανε­βαί­νει ρα­γδαία, ενώ έντο­νη είναι η δυ­σθυ­μία προς όλα τα κόμ­μα­τα, από με­γά­λο μέρος του κό­σμου. Υπάρ­χουν, δε, και αρ­κε­τοί που σκο­πεύ­ουν να ψη­φί­σουν μι­κρό­τε­ρου βε­λη­νε­κούς κόμ­μα­τα. Η επα­νά­στα­ση ξε­κί­νη­σε από το νερό για την Ιρ­λαν­δία. Πρό­σφα­τες δη­μο­σκο­πή­σεις έδει­ξαν πως οι Ιρ­λαν­δοί δεν σκο­πεύ­ουν να πλη­ρώ­σουν πε­ρισ­σό­τε­ρους φό­ρους για το νερό και θα αφή­σουν τους λο­γα­ρια­σμούς τους απλή­ρω­τους ως έν­δει­ξη δια­μαρ­τυ­ρί­ας. Οι Ιρ­λαν­δοί, που άντε­ξαν σκλη­ρό­τε­ρους φό­ρους, τώρα αντι­δρούν σε ένα ελά­χι­στο μέτρο. Κι όμως, το κά­νουν!

Υπάρ­χει εξή­γη­ση και είναι αυτή: είναι η βαθιά αί­σθη­ση αδι­κί­ας ότι όλες οι θυ­σί­ες έγι­ναν για να σω­θούν οι ιρ­λαν­δι­κές τρά­πε­ζες και οι διε­θνείς ομο­λο­γιού­χοι και ότι ο πόνος επι­βλή­θη­κε μόνο στους φτω­χούς κά­νο­ντάς τους ακόμη πιο φτω­χούς. Επι­προ­σθέ­τως υπάρ­χει η πι­κρία ότι κά­ποια πράγ­μα­τα συ­νε­χί­ζουν να συμ­βαί­νουν, όπως η με­τα­νά­στευ­ση των “μυα­λών” της χώρας σε άλλες -πιο προ­νο­μιού­χες- χώρες. Η επό­με­νη ημέρα της Ιρ­λαν­δί­ας, σύμ­φω­να με το άρθρο, δεν είναι ει­δυλ­λια­κή όπως θα πε­ρί­με­νε κα­νείς μετά την έξοδό της από το μνη­μό­νιο. Τα δο­μι­κά προ­βλή­μα­τα πα­ρα­μέ­νουν, το δη­μό­σιο χρέος είναι ακόμη υψηλό και τα νοι­κο­κυ­ριά πιέ­ζο­νται αρ­κε­τά».

Οι Ιρ­λαν­δοί, ως γνή­σια θρη­σκευό­με­νος λαός, ση­μειώ­νει ο Ο’ Τουλ, δέ­χθη­καν το μνη­μό­νιο και το κό­στος θε­ω­ρώ­ντας πως είχαν αμαρ­τή­σει και έπρε­πε να τι­μω­ρη­θούν. Θε­ω­ρού­σαν λοι­πόν πως τώρα που υπέ­μει­ναν όλα αυτά, θα ερ­χό­ταν η συγ­χώ­ρε­ση. Αυτή δεν ήρθε! Έτσι έφτα­σαν στο ση­μείο της έκρη­ξης όταν είδαν πως θα έπρε­πε να χρε­ώ­νο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο για το νερό που έρ­χε­ται δω­ρε­άν από τους ου­ρα­νούς.

iefimerida.gr