«Κύριε πρωθυπουργέ, ο λαός πεινάει»

Ανοι­χτή επι­στο­λή προς τον πρω­θυ­πουρ­γό Αντώ­νη Σα­μα­ρά από τη συγ­γρα­φέα Cosmina Furchi Gliatas.

«Signor Presidente, la gente, il popolo, ha fame»

Κύριε πρω­θυ­πουρ­γέ, ξέρω ότι σί­γου­ρα δεν με θυ­μά­στε. «Γνω­ρι­στή­κα­με» πέ­ρυ­σι στο καφέ του Μου­σεί­ου της Ακρό­πο­λης, στην πα­ρου­σί­α­ση της ποι­η­τι­κής συλ­λο­γής του κ. Χ. Πα­να­γιω­τό­που­λου. Θα ήθελα να σας με­τα­φέ­ρω μια εί­δη­ση, που σί­γου­ρα κά­ποια πα­ρου­σιά­στρια δεν θα έλεγε ποτέ από το δελ­τίο. Ξέ­ρε­τε, με­ρι­κοί πι­στεύ­ουν ότι δεν πρέ­πει να ασχο­λη­θού­με με τον «κο­σμά­κη», όλο πα­ρα­πο­νιέ­ται ότι πει­νά­ει και τον βρί­σκουν αξιο­λύ­πη­το – ότι είναι… άξιος μόνο για γιου­χάι­σμα.

Για να μι­λά­με για τον Εμπο­λα και την πείνα που αφορά μια λε­γό­με­νη «τρι­το­κο­σμι­κή χώρα» επι­τρέ­πε­ται. Αλλά μια ευ­ρω­παϊ­κή χώρα, όπως η Ελ­λά­δα, αυτή η εί­δη­ση είναι «απα­γο­ρευ­τι­κή», δεν έχει γκλά­μουρ και θα στε­να­χω­ρη­θούν ακόμα και οι εταί­ροι μας αν μά­θουν ότι: στην Ελ­λά­δα του 2014 «ο κό­σμος πει­νά­ει και κλέ­βει ακόμα και το λάδι από τους τά­φους στα νε­κρο­τα­φεία» . Αυτή τη συ­γκλο­νι­στι­κή εί­δη­ση μού την με­τέ­φε­ρε τη­λε­φω­νι­κά η θεία μου, από το χωριό κα­τα­γω­γής του συ­ζύ­γου μου.

Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά; Θα σας θυ­μί­σω το λε­πτο­με­ρή διά­λο­γο που εί­χα­με πέ­ρυ­σι για να κα­τα­λά­βε­τε.

Με ένα πλατύ χα­μό­γε­λο περ­νού­σα­τε και στα­μα­τή­σα­τε μπρο­στά μου και δί­νο­ντάς μου το χέρι, ευ­γε­νι­κά μού εί­πα­τε: «Κα­λη­μέ­ρα, όλα καλά;»  Από αμη­χα­νία σας απά­ντη­σα στα ιτα­λι­κά: «Buongiorno, tutto bene, grazie». Και τότε κι εσείς, σε άψογα ιτα­λι­κά, (η αλή­θεια πάντα να λέ­γε­ται), με ρω­τή­σα­τε αν ήμουν Ιτα­λί­δα. Σας απά­ντη­σα πως «ναι» και ότι «ο σύ­ζυ­γός μου είναι Έλ­λη­νας». Τότε, πάντα στα ιτα­λι­κά, με ρω­τή­σα­τε: «Από πού είναι;». Κι εγώ: «Από ένα χωριό κοντά στην Κα­λα­μά­τα”. Μου εί­πα­τε: «Από πού ακρι­βώς, πρέ­πει πάντα να εί­μα­στε ακρι­βείς». (Τώρα που σας τα γράφω μου έρ­χε­ται στο νου ο διά­λο­γος του κ. Κα­ρα­μαν­λή με φα­ντά­ρους στο στρα­τό­πε­δο, αλλά είναι αλή­θεια και υπάρ­χουν και μάρ­τυ­ρες).

Σας είπα: «Είναι από τη Χώρα Μεσ­ση­νί­ας». Κι εσείς απα­ντή­σα­τε: «Πολύ όμορ­φη η Χώρα. Να είστε καλά, χά­ρη­κα». Ύστε­ρα προ­χω­ρή­σα­τε προς τη θέση σας για να πα­ρα­κο­λου­θή­σε­τε την εκ­δή­λω­ση.

Η συ­γκλο­νι­στι­κή εί­δη­ση που σας έλεγα λοι­πόν προ­έρ­χε­ται από εκεί, από τη Χώρα Μεσ­ση­νί­ας. Η θεία μου, όπως κάθε μέρα, πήγε στο νε­κρο­τα­φείο για να ανά­ψει το κα­ντή­λι για τον σύ­ζυ­γό της. Εκεί­νη την ημέρα όμως δεν μπό­ρε­σε, γιατί της είχαν κλέ­ψει το μπου­κα­λά­κι με το λάδι που κρα­τού­σε εκεί. Αρ­γό­τε­ρα δια­πί­στω­σε ότι δεν έλει­πε μόνο σε αυτή.

Μα από τον τάφο κ. πρω­θυ­πουρ­γέ; Δεν σας κρύβω ότι από τους κά­δους έχω δια­βά­σει και έχω δει- εδώ και στην Ιτα­λία. Αλλά από τους τά­φους, πρώτη φορά ακούω και σο­κα­ρί­στη­κα. Η ίδια δεν πα­ρα­πο­νέ­θη­κε. Στο τη­λέ­φω­νο έκλαι­γε και μου έλεγε: «πού έχου­με φτά­σει παιδί μου, τέ­τοια πείνα ούτε στον πό­λε­μο τη θυ­μά­μαι. Τι τρα­βά­νε οι άν­θρω­ποι!». Εφό­σον είναι πε­θα­μέ­νοι, έχουν λύσει το θέμα της πεί­νας. Έτσι προ­φα­νώς σκέ­φτη­καν αυτοί που πήραν το λάδι. Δεν γράφω «έκλε­ψαν», γιατί αυτό το ρήμα το χρη­σι­μο­ποιώ για άλλες πε­ρι­πτώ­σεις (π.χ. έκλε­ψαν το κι­νη­τό μου ή έκλε­ψαν τις οι­κο­νο­μί­ες του ελ­λη­νι­κού λαού).

Αυτοί που πήραν το λάδι, λοι­πόν, δεν ήταν υπό την επή­ρεια κά­ποιας απα­γο­ρευ­μέ­νης ου­σί­ας, το πήραν γιατί πριν να έρ­θουν στις πλα­τεί­ες για να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν για την ανυ­πό­φο­ρη κα­τά­στα­ση και να τους χτυ­πούν τα ΜΑΤ, τους «κτυ­πά­ει» η πείνα που τους τσα­κί­ζει κυ­ριο­λε­κτι­κά τα κό­κα­λα και βιώ­νουν όλη αυτή την κα­τά­στα­ση στο πετσί τους, αφού μόνο αυτό τους έμει­νε. Όλα τα άλλα τους τα πήραν …τους τα «έκλε­ψαν». Το έκα­ναν για να προ­στα­τεύ­ουν ότι πο­λυ­τι­μό­τε­ρο έχουν, τη ζωή τους, για να επι­βιώ­σουν.

Γιατί όλα έγι­ναν «γι αυ­τούς, χωρίς αυ­τούς» και φορ­τώ­θη­καν στην πλάτη τους. Και τί­πο­τα δεν έγινε «σεμνά και τα­πει­νά», όπως έλεγε η πα­ρά­τα­ξή σας, αλλά άκου­σαν και από πάνω το χυ­δαίο και προ­κλη­τι­κό «μαζί τα φά­γα­με». Ε όχι. Πει­να­σμέ­νοι είναι, μί­ζε­ροι όχι.

Για μένα μί­ζε­ροι και άθλιοι είναι όλοι αυτοί που κα­τέ­βη­καν στην πο­λι­τι­κή για να υπε­ρα­σπί­σουν τα συμ­φέ­ρο­ντά τους. Kαι τα δια­μά­ντια της δη­μο­σιο­γρα­φί­ας, που «θυ­σί­α­σαν» την πένα τους για την «πο­λι­τι­κή τους πάρτη» και όχι για το καλό τού πο­λί­τη, που δεν εν­δια­φέρ­θη­καν ποτέ για να ενη­με­ρώ­νουν για το τι πραγ­μα­τι­κά συμ­βαί­νει και όπως ξέ­ρε­τε η ενη­μέ­ρω­ση είναι το παν…

Η γνώση, το μόνο όπλο στα χέρια τον λαών για να λά­μπει η αλή­θεια, γιʼ αυτό και τον θέ­λουν άοπλο και χορ­τά­το με το life style. Κύριε Πρω­θυ­πουρ­γέ, τώρα ξέ­ρε­τε. Στα αγα­πη­μέ­να μέρη σας, εκεί από όπου κα­τά­γε­στε, αλλά και όχι μόνο, οι άν­θρω­ποι πει­νούν, ο λαός πει­νά­ει.

Κι αφού η πρώτη μας κου­βέ­ντα ήταν στα ιτα­λι­κά: «Signor Presidente, la gente, il popolo, ha fame» και δεν ζητά πα­ντε­σπά­νι, αλλά ψωμί και οι πε­θα­μέ­νοι δεν μπο­ρούν να το προ­σφέ­ρουν αυτό.

Και από την ιστο­ρία ξέ­ρου­με ότι δεν υπάρ­χει τί­πο­τα πιο επι­κίν­δυ­νο από ένα λαό που πει­νά­ει. Δα­νεί­ζο­μαι τα λόγια σας για να κλεί­σω με­ρι­κά στό­μα­τα ανα­γνω­στών που θα λένε ότι λαϊ­κί­ζω και ανήκω σε κά­ποιο κόμμα. Ένα έχω να πω: δεν ψη­φί­ζω καν στην Ελ­λά­δα.

Σας έγρα­ψα για έναν απλό και μόνο λόγο: εν­δια­φέ­ρον και αγάπη προς αυτόν το λαό, αυτή τη Χώρα… γιατί θέλω να τη δω «λίγο ψη­λό­τε­ρα, να ση­κω­θού­με λίγο ψη­λό­τε­ρα». Είμαι σί­γου­ρη ότι κα­τα­λά­βα­τε…

Δη­λώ­σεις Αντώ­νη Σα­μα­ρά, 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2011: «Μόλις χθες, κο­ρυ­φαί­ος Γερ­μα­νός πο­λι­τι­κός, και μά­λι­στα πρώην υπουρ­γός των οι­κο­νο­μι­κών, είπε ότι με αυτά τα μέτρα που παίρ­νο­νται στην Ελ­λά­δα, όχι μόνο δεν ση­κώ­νεις τον ασθε­νή στα πόδια του, αλλά τον ρί­χνεις στο φο­ρείο. Εγώ δεν φω­νά­ζω δυο χρό­νια τώρα; Φαί­νε­ται ότι έξω έχουν αρ­χί­σει και κα­τα­λα­βαί­νουν. Μέσα τι θα γίνει. Εδώ, στην Ελ­λά­δα, που δεν κα­τα­λα­βαί­νει κα­νείς τί­πο­τα. Φτά­σα­με στο ση­μείο ο κό­σμος να μην ξέρει τι του ξη­με­ρώ­νει αύριο. Και, δυ­στυ­χώς, αυτή η κυ­βέρ­νη­ση να μην κα­τα­λα­βαί­νει τι τρα­βά­ει ο κό­σμος»

Από το 2011, «πριν δυο χρό­νια» που λέτε – δη­λα­δή 2009 – συν τρία που πέ­ρα­σαν από τις δη­λώ­σεις σας, φτά­σα­με στο 2014. Συ­νο­λι­κά 5 χρό­νια. Σας πλη­ρο­φο­ρώ ότι ο ασθε­νής που λέ­γα­τε έχει πε­θά­νει και άλλοι πάνε και του παίρ­νουν το λάδι από το κα­ντή­λι του για να επι­βιώ­νουν, πόσο λάδι έχει ακόμα …κα­νείς δεν ξέρει.

Ελ­πί­ζω να ήμουν ακρι­βής, όπως με συμ­βου­λέ­ψα­τε.

Grazie tante.

http://www.efsyn.gr