Το τελευταίο αντίο στον Νικόλαο Σκουμιό από τον Αθανάσιο Στάμο

Στον επι­κή­δειο  λόγο που εκφω­νή­θηκε απο τον Αθα­νά­σιο Στάμο τ.Διευ­θυ­ντή Α. Σ.Τ.Ε.Ρ και αν.Γενικο Δ/ντη ΣΤΕ  για τον Νικόλαο Σκουμιό απο­φοιτο 1ης σειράς της ΑΣΤΕΡ (1956-1958 ) και τον  μακρο­βιό­τερο καθη­γητή αυτής που έφυγε από τη ζωή ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Με βαθιά συγκί­νηση και ανεί­πωτη θλίψη απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα έναν άνθρωπο ξεχω­ρι­στό, έναν αγαπητό δάσκαλο, έναν πολύ­τιμο συνερ­γάτη, ένα σεβαστό πρόσωπο της κοι­νω­νίας μας, έναν από τους βασι­κό­τε­ρους πρω­τερ­γά­τες στην ίδρυση, λει­τουρ­γία και ανά­πτυξη της άλλοτε ποτέ κρα­ταιάς Ανώ­τε­ρης Σχολής Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των Ρόδου της ΑΣΤΕΡ όπως όλοι την απο­κα­λούμε.

Η απώλεια του αφήνει δυσα­να­πλή­ρωτο κενό στην καρδιά όλων μας κυρίως της καρδιές των απο­φοί­των της ΑΣΤΕΡ και όλων των συνερ­γα­τών που είχαν την τύχη να τον γνω­ρί­σουν, να διδα­χθούν, να συνερ­γα­στούν μαζί του και να εκτι­μή­σουν την ποιό­τητα του χαρα­κτήρα του.

Θα θυμό­μα­στε πάντα την ήρεμη παρου­σία του, το ζεστό χαμό­γελο, την αξιο­πρέ­πειά του και τον τρόπο με τον οποίο έκανε κάθε άνθρωπο να αισθά­νε­ται ότι τον ακούει, τον σέβεται και τον υπο­λο­γί­ζει.

Ως δάσκα­λος υπη­ρέ­τησε μέχρι την τελευ­ταία μέρα που ο νόμος επέ­τρεπε με συνέ­πεια, ήθος, και αίσθημα ευθύνης το λει­τούρ­γημά του.

Δεν μετέ­διδε  μόνο  γνώσεις αλλά καλ­λιερ­γούσε αξίες, δια­μόρ­φωνε χαρα­κτή­ρες  και ενέπνεε με το παρά­δειγμά του.

Όλοι οι σπου­δα­στές του τον θυμού­νται για τη γεν­ναιο­δω­ρία με την οποία αφιέ­ρωνε χρόνο για να εξη­γή­σει  και να λύσει απορίες, την υπομονή του και τα λόγια ενθάρ­ρυν­σης που τους έδινε όταν τα χρειά­ζο­νταν.

Γιατί ο αλη­θι­νός δάσκα­λος δεν αφήνει το απο­τύ­πωμα του μόνο στη σελίδες των βιβλίων αλλά στις ψυχές των σπου­δα­στών και των συνερ­γα­τών του.

Αυτό ακριβώς ήταν ο μεγάλος δάσκα­λος Νίκος Σκου­μιός.

Ως συνερ­γά­της υπήρξε άνθρω­πος εμπι­στο­σύ­νης, ευγέ­νειας και  αμοι­βαίου σεβα­σμού.

Η  παρου­σία του ξεχώ­ριζε για τη σοβα­ρό­τητα, την αξιο­πρέ­πεια, την ανθρω­πιά και κυρίως για τη μεγάλη του καλο­σύνη.

Ακόμα και σε δύσκο­λες στιγμές δια­τη­ρούσε την ψυχραι­μία του ανα­ζη­τώ­ντας και προ­τεί­νο­ντας λύσεις με δικαιο­σύνη και διάθεση συνεν­νό­η­σης.

Ήταν από εκείνος τους ανθρώ­πους που με την στάση ζωής του κέρδιζε την εκτί­μηση και την αγάπη του κόσμου χωρίς να χρεια­στεί να επι­διώ­κει την ανα­γνώ­ριση.

Η  κοι­νω­νία μας και όλοι οι από­φοι­τοι της ΑΣΤΕΡ, συνά­δελ­φοι και συνερ­γά­τες ανα­γνω­ρί­ζουν στο πρόσωπο του έναν άνθρωπο που τίμησε το ρόλο του, υπη­ρέ­τησε τΙς αξίες του και συνέ­βαλε  με τη δική του πορεία στο κοινό καλό.

Κυρίως όμως εμφύ­σησε στους σπου­δα­στές την αγάπη τον σεβασμό και την αξία του επαγ­γέλ­μα­τος που θα κληθούν να υπη­ρε­τή­σουν και αναμ­φι­σβή­τητα υπήρξε πρω­το­πό­ρος και στυ­λο­βά­της στο  του­ρι­στικό θαύμα της Ρόδου.

Η εκτί­μηση που απο­λάμ­βανε δεν ήταν τυχαία.

Ήταν καρπός μια ζωής με αρχαίες προ­σφορά και αξιο­πρέ­πεια.

Η δια­κρι­τική προ­σφορά, η προ­θυ­μία του να βοηθά και η έμπρα­κτη συμπα­ρά­στασή του σε όσους το χρειά­ζο­νταν θα μείνουν βαθιά χαραγ­μέ­νες στη μνήμη μας.

Σήμερα μπροστά στον απο­χω­ρι­σμό τα λόγια μοιά­ζουν φτωχά.

Όμως κι αν πονάει η απουσία του αν και φεύγει πλήρης ημερών η μνήμη του θα παρα­μεί­νει ζωντανή.

Θα συνε­χί­σει να υπάρχει μέσα από αυτά που δίδαξε, μέσα από τη συνερ­γα­σίες που τίμησε μέσα από τις ανθρώ­πι­νες σχέσεις που οικο­δό­μησε και κυρίως μέσα από το παρά­δειγμα που αφήνει πίσω.

Αγαπητέ μας δάσκαλε, αγα­πη­μένε μας  συνερ­γάτη σε απο­χαι­ρε­τούμε με σεβασμό, ευγνω­μο­σύνη και βαθιά συγκί­νηση.

Καλό σου ταξίδι στην αιω­νιό­τητα