Δικαστικό μπλόκο στη ΔΕΥΑΡ για διακοπή νερού σε ξενοδοχείο με οφειλή που εμφανίστηκε σε 3 διαφορετικά ποσά

• Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι υπάρ­χει έντο­νη και εύ­λο­γη αμ­φι­βο­λία για το ύψος του χρέ­ους, το οποίο η δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση προσ­διό­ρι­σε μέσα σε 12 μήνες από 13.127,34 έως 95.015,22 ευρώ. Η υδρο­δό­τη­ση της μο­νά­δας συ­νε­χί­ζε­ται, με τον όρο ότι θα εξο­φλεί­ται η τρέ­χου­σα κα­τα­νά­λω­ση

Να απέ­χει από κάθε ενέρ­γεια δια­κο­πής της υδρο­δό­τη­σης οι­κο­γε­νεια­κού ξε­νο­δο­χεί­ου υπο­χρε­ώ­νε­ται η Δη­μο­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (ΔΕΥΑΡ), με από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου που δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 5 Οκτω­βρί­ου 2026. Το δι­κα­στή­ριο, δι­κά­ζο­ντας κατά τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, έκανε δεκτή την αί­τη­ση της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας που έχει στην κυ­ριό­τη­τα και την εκ­με­τάλ­λευ­σή της τη μο­νά­δα. Έκρι­νε ότι η δια­κο­πή της πα­ρο­χής, όσο το ύψος της οφει­λής πα­ρα­μέ­νει αμ­φί­βο­λο, θα ήταν κα­τα­χρη­στι­κή.

Η από­φα­ση αφορά δια­φο­ρά η οποία κρατά από την άνοι­ξη του 2024. Στο επί­κε­ντρό της βρί­σκε­ται το πραγ­μα­τι­κό ύψος του χρέ­ους της επι­χεί­ρη­σης προς τη ΔΕΥΑΡ από τη χρήση ύδα­τος. Το ποσό αυτό δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται στην από­φα­ση. Εκεί­νο που κρί­θη­κε είναι ότι, με την αμ­φι­βο­λία αυτή ανοι­χτή, η πα­ρο­χή δεν μπο­ρεί να δια­κο­πεί.

Η αι­τού­σα εται­ρεία εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται οι­κο­γε­νεια­κό ξε­νο­δο­χείο που ανε­γέρ­θη­κε το 1994. Η μο­νά­δα δια­θέ­τει 20 επι­πλω­μέ­να δω­μά­τια, με 2 έως 5 κλί­νες το κα­θέ­να, χώρο υπο­δο­χής, κα­θι­στι­κό και ανα­ψυ­κτή­ριο στο ισό­γειο, καθώς και κο­λυμ­βη­τι­κή δε­ξα­με­νή. Για τη λει­τουρ­γία της έχει συ­νά­ψει σύμ­βα­ση υδρο­δό­τη­σης με τη ΔΕΥΑΡ. Βάσει της σύμ­βα­σης το­πο­θε­τή­θη­κε υδρο­με­τρη­τής στην ιδιο­κτη­σία και η δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση πα­ρέ­χει έκτο­τε νερό ένα­ντι τι­μή­μα­τος.

Κατά τα όσα δέ­χθη­κε το δι­κα­στή­ριο, στις 22 Απρι­λί­ου 2024 η ΔΕΥΑΡ χο­ρή­γη­σε στην εται­ρεία αντί­γρα­φο του δο­σο­λη­πτι­κού λο­γα­ρια­σμού που τη­ρού­σε για τη συ­γκε­κρι­μέ­νη σύμ­βα­ση. Ο λο­γα­ρια­σμός κά­λυ­πτε το διά­στη­μα από τις 29 Οκτω­βρί­ου 2010 έως τις 29 Μαρ­τί­ου 2024. Εμ­φά­νι­ζε τε­λι­κό σύ­νο­λο χρέ­ω­σης 72.270,13 ευρώ και τε­λι­κό σύ­νο­λο πί­στω­σης 35.222,38 ευρώ. Οι νό­μι­μοι εκ­πρό­σω­ποι της εται­ρεί­ας αμ­φι­σβή­τη­σαν τα υπό­λοι­πα αυτά και απέ­στει­λαν εξώ­δι­κη επι­στο­λή στη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση, εκ­θέ­το­ντας τις από­ψεις τους.

Ακο­λού­θη­σε επι­κοι­νω­νία ανά­με­σα στις 2 πλευ­ρές. Στις 12 Ιου­νί­ου 2024 η ΔΕΥΑΡ ενη­μέ­ρω­σε με μή­νυ­μα ηλε­κτρο­νι­κού τα­χυ­δρο­μεί­ου ότι το συ­νο­λι­κά οφει­λό­με­νο ποσό ανέρ­χε­ται σε 13.127,34 ευρώ. Λι­γό­τε­ρο από 2 εβδο­μά­δες αρ­γό­τε­ρα, στις 25 Ιου­νί­ου 2024, επέ­δω­σε εξώ­δι­κη πρό­σκλη­ση στην οποία η συ­νο­λι­κή οφει­λή ανα­φε­ρό­ταν σε 95.015,22 ευρώ.

Η τρίτη εκ­δο­χή ήρθε λίγες ημέ­ρες πριν από την προ­σφυ­γή της εται­ρεί­ας στη δι­καιο­σύ­νη. Με νέο μή­νυ­μα η ΔΕΥΑΡ ανέ­φε­ρε ότι το υπό­λοι­πο της οφει­λής είναι 40.253,68 ευρώ. Προει­δο­ποί­η­σε επί­σης ότι, αν η εται­ρεία δεν προ­χω­ρή­σει άμεσα σε ρύθ­μι­ση, στις 5 και 6 Μαρ­τί­ου 2025 θα εκτε­λε­στεί από­φα­ση δια­κο­πής της υδρο­δό­τη­σης της επι­χεί­ρη­σης. Η αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων κα­τα­τέ­θη­κε στις 12 Μαρ­τί­ου 2025.

Με την αί­τη­σή της η εται­ρεία υπο­στή­ρι­ξε ότι η ΔΕΥΑΡ, ύστε­ρα από ανταλ­λα­γή μη­νυ­μά­των στην οποία ανέ­φε­ρε αντι­φα­τι­κά κάθε φορά δια­φο­ρε­τι­κό ποσό, την κά­λε­σε τε­λι­κά να εξο­φλή­σει άμεσα 40.253,68 ευρώ, δια­φο­ρε­τι­κά θα προ­χω­ρού­σε σε δια­κο­πή της πα­ρο­χής. Επι­κα­λού­με­νη επεί­γου­σα πε­ρί­πτω­ση, ζή­τη­σε να απα­γο­ρευ­θεί στη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση η δια­κο­πή της υδρο­δό­τη­σης του ξε­νο­δο­χεί­ου. Αν η δια­κο­πή είχε στο με­τα­ξύ γίνει, ζή­τη­σε να υπο­χρε­ω­θεί η ΔΕΥΑΡ σε προ­σω­ρι­νή επα­να­σύν­δε­ση, μέχρι να εκ­κα­θα­ρι­στεί δι­κα­στι­κά η αμ­φι­σβη­τού­με­νη απαί­τη­ση.

Στό­χος της, όπως ανέ­φε­ρε, είναι να δια­κα­νο­νι­στεί τε­λι­κά η οφει­λή με τους όρους που η ίδια η ΔΕΥΑΡ έχει δη­μο­σιεύ­σει στην επί­ση­μη ιστο­σε­λί­δα της για τη ρύθ­μι­ση χρεών. Οι όροι αυτοί, κατά την αί­τη­ση, προ­βλέ­πουν 60 δό­σεις άτο­κης ρύθ­μι­σης, ενερ­γο­ποί­η­ση της ρύθ­μι­σης με την κα­τα­βο­λή της πρώ­της δόσης, κα­τα­βο­λή των δό­σε­ων μαζί με τους τρέ­χο­ντες λο­γα­ρια­σμούς και ελά­χι­στο ποσό δόσης 100 ευρώ για ξε­νο­δο­χεια­κή χρήση. Ζή­τη­σε ακόμη να απει­λη­θεί χρη­μα­τι­κή ποινή 3.000 ευρώ για κάθε πα­ρά­βα­ση της από­φα­σης και να επι­βα­ρυν­θεί η ΔΕΥΑΡ με τη δι­κα­στι­κή δα­πά­νη.

Το δι­κα­στή­ριο στη­ρί­χθη­κε στην ένορ­κη κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα που εξε­τά­στη­κε στο ακρο­α­τή­ριο για λο­γα­ρια­σμό της εται­ρεί­ας και στα έγ­γρα­φα που προ­σκό­μι­σαν και οι 2 πλευ­ρές. Από το υλικό αυτό πι­θα­νο­λό­γη­σε ότι υπάρ­χει «έντο­νη και εύ­λο­γη αμ­φι­βο­λία» ως προς το ύψος της οφει­λής. Όπως ανα­φέ­ρε­ται, η ίδια η ΔΕΥΑΡ, σε διά­στη­μα 12 μηνών, εμ­φά­νι­σε ως τε­λι­κό οφει­λό­με­νο ποσό 3 δια­φο­ρε­τι­κά νού­με­ρα, απει­λώ­ντας πα­ράλ­λη­λα με δια­κο­πή της υδρο­δό­τη­σης αν δεν γίνει εξό­φλη­ση.

Στο ίδιο σκε­πτι­κό ση­μειώ­νε­ται ότι το ύψος της οφει­λής δεν μπο­ρεί να προσ­διο­ρι­στεί με ακρί­βεια ούτε από την ίδια τη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση. Με αυτό το δε­δο­μέ­νο, τυχόν δια­κο­πή της υδρο­δό­τη­σης κα­θί­στα­ται κα­τα­χρη­στι­κή και προ­σβάλ­λει την προ­σω­πι­κό­τη­τα της αι­τού­σας. Ως προς το επεί­γον, το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε ότι η δια­κο­πή της πα­ρο­χής νερού στο ξε­νο­δο­χείο θα είχε ως απο­τέ­λε­σμα την ορι­στι­κή αδυ­να­μία λει­τουρ­γί­ας της επι­χεί­ρη­σης.

Η κρίση αυτή δια­τυ­πώ­νε­ται με βάση την πι­θα­νο­λό­γη­ση, όπως συμ­βαί­νει στα ασφα­λι­στι­κά μέτρα. Δεν απο­τε­λεί ορι­στι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση του λο­γα­ρια­σμού ανά­με­σα στην εται­ρεία και τη ΔΕΥΑΡ.

Με το δια­τα­κτι­κό, το δι­κα­στή­ριο υπο­χρε­ώ­νει τη ΔΕΥΑΡ να απέ­χει από κάθε ενέρ­γεια δια­κο­πής της υδρο­δό­τη­σης των εγκα­τα­στά­σε­ων του ξε­νο­δο­χεί­ου. Η προ­στα­σία αυτή συ­νο­δεύ­ε­ται από όρο. Η εται­ρεία οφεί­λει να πλη­ρώ­νει το ποσό που αντι­στοι­χεί στην τρέ­χου­σα κα­τα­νά­λω­ση, δη­λα­δή στην κα­τα­νά­λω­ση νερού από τον Μάρ­τιο του 2025 και εφε­ξής.

Για κάθε πα­ρα­βί­α­ση της από­φα­σης απει­λεί­ται σε βάρος της δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης χρη­μα­τι­κή ποινή 3.000 ευρώ. Η ΔΕΥΑΡ κα­τα­δι­κά­στη­κε επί­σης στα δι­κα­στι­κά έξοδα της εται­ρεί­ας, τα οποία ορί­στη­καν σε 300 ευρώ. Για τον τρόπο με τον οποίο θα τα­κτο­ποι­η­θεί η πα­λαιό­τε­ρη, αμ­φι­σβη­τού­με­νη οφει­λή, το δια­τα­κτι­κό δεν πε­ριέ­χει ει­δι­κό­τε­ρη ρύθ­μι­ση.

Την ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία εκ­προ­σώ­πη­σε ο κ. Δη­μή­τριος Απο­στο­λάς.