Ο Καμπούρης φέρνει πρώτα το σχέδιο και μετά την υποψηφιότητα

Ο Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης κάνει κάτι που σπα­νί­ζει στην το­πι­κή πο­λι­τι­κή. Πριν ζη­τή­σει την ψήφο, εξη­γεί τι θα την έκανε. Δη­λώ­νει «αρ­κε­τά κοντά» στην από­φα­ση για τον Δήμο Ρόδου, αλλά αρ­νεί­ται να ανα­κοι­νώ­σει υπο­ψη­φιό­τη­τα πριν υπάρ­ξουν σχέ­διο, άν­θρω­ποι και ετοι­μό­τη­τα. Η σειρά αυτή δεί­χνει σο­βα­ρό­τη­τα, και η κρι­τι­κή του έχει το ίδιο γνώ­ρι­σμα. Ανα­γνω­ρί­ζει όσα έγι­ναν στο πρά­σι­νο, στις αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις και στον πο­λι­τι­σμό, απο­φεύ­γει τις υπερ­βο­λές για την κα­θα­ριό­τη­τα, ξε­κα­θα­ρί­ζει ότι οι έλεγ­χοι στο πό­σι­μο νερό δεν έδει­ξαν πρό­βλη­μα. Όποιος κρί­νει έτσι δι­καιού­ται να ακου­στεί όταν λέει ότι στα 3 σχε­δόν χρό­νια της δη­μο­τι­κής αρχής το κυ­κλο­φο­ρια­κό χει­ρο­τέ­ρε­ψε και η ανα­βάθ­μι­ση του Βιο­λο­γι­κού βρέ­θη­κε σε αδιέ­ξο­δο.

Το δυ­να­τό του χαρτί είναι ότι δεν μένει στη διά­γνω­ση. Πε­ρι­φε­ρεια­κά πάρ­κινγκ με συχνή με­τα­φο­ρά στο κέ­ντρο, κα­θη­με­ρι­νός και δη­μό­σιος έλεγ­χος της σύμ­βα­σης κα­θα­ριό­τη­τας, ετή­σιο πρό­γραμ­μα μι­κρών έργων για κάθε δη­μο­τι­κή ενό­τη­τα ώστε τα χωριά να μη ζη­τούν κάθε χρόνο τα αυ­το­νό­η­τα. Προ­τά­σεις εφαρ­μό­σι­μες, από άν­θρω­πο που έχει διοι­κή­σει τον Δήμο, πα­ρα­δέ­χε­ται τα λάθη του και ξέρει ότι χωρίς τους υπη­ρε­σια­κούς τί­πο­τα δεν προ­χω­ρά. Η δέ­σμευ­ση για 50 πράγ­μα­τα από τα οποία θα γί­νουν τα 45, αντί για κα­τά­λο­γο 200 που κα­νείς δεν θα ξέρει αν ξε­κί­νη­σαν, είναι το μέτρο που λεί­πει από τη Ρόδο.

Αν η υπο­ψη­φιό­τη­τα έρθει με τους όρους που πε­ρι­γρά­φει, η Ρόδος θα έχει επι­τέ­λους να δια­λέ­ξει ανά­με­σα σε προ­γράμ­μα­τα και όχι ανά­με­σα σε συν­θή­μα­τα.