Τουρκία: Σχέδια για τεχνητά νησιά και στρατηγικές θαλάσσιες πλατφόρμες στο Αιγαίο

Ανά­πτυ­ξη έργων από την Τουρ­κία για την κα­τα­σκευή τε­χνη­τών νη­σιών και υπε­ρά­κτιων πλατ­φορ­μών στο Αι­γαίο προ­τεί­νει ο Δρ. Λε­βέντ Ερσίν Οραλί, τούρ­κος νο­μι­κός, ανα­λυ­τής διε­θνών σχέ­σε­ων και ανα­πλη­ρω­τής κα­θη­γη­τής στο πα­νε­πι­στή­μιο Hacı Bayram Veli της Αγκυ­ρας, μέσα από τη φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κή τουρ­κι­κή ιστο­σε­λί­δα Star (στη φω­το­γρα­φία αρ­χεί­ου του Reuters, επάνω, τουρ­κι­κό φέρι μπό­ουτ στη δια­δρο­μή από το Κας προς το Κα­στελ­λό­ρι­ζο).

Ο δρό­μος προς τη διαρ­κή ει­ρή­νη στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος, γρά­φει, βρί­σκε­ται στην ταυ­τό­χρο­νη εξέ­τα­ση του διε­θνούς δι­καί­ου, της θα­λάσ­σιας ασφά­λειας, της προ­στα­σί­ας του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και του στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού.

Η αντί­δρα­ση της Τουρ­κί­ας θα πρέ­πει να συν­δέ­ει τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις με μια μα­κρο­πρό­θε­σμη στρα­τη­γι­κή

Ωστό­σο, η ρη­το­ρι­κή περί ει­ρή­νης δεν μπο­ρεί να δι­καιο­λο­γή­σει την αγνό­η­ση των υπο­χρε­ώ­σε­ων που απορ­ρέ­ουν από συν­θή­κες ή την ομα­λο­ποί­η­ση των ντε φάκτο κα­τα­στά­σε­ων με την πά­ρο­δο του χρό­νου.

Οι αντιρ­ρή­σεις της Τουρ­κί­ας, ιδίως όσον αφορά τον εξο­πλι­σμό νη­σιών με απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο κα­θε­στώς, πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νουν απο­φα­σι­στι­κά στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη μέσω δι­πλω­μα­τι­κών οδών και στο πλαί­σιο του διε­θνούς δι­καί­ου.

Ωστό­σο, προ­σεγ­γί­σεις που αυ­ξά­νουν την έντα­ση μέσω στρα­τιω­τι­κών κι­νή­σε­ων, οξύ­νουν τα δι­λήμ­μα­τα ασφα­λεί­ας και ωθούν τις δύο χώρες σε νέες κρί­σεις, δεν εξυ­πη­ρε­τούν τη στα­θε­ρό­τη­τα στο Αι­γαίο.

Η αντί­δρα­ση της Τουρ­κί­ας δεν θα πρέ­πει να πε­ριο­ρί­ζε­ται στις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις· θα πρέ­πει να συν­δυά­ζει τα νό­μι­μα θα­λάσ­σια δι­καιώ­μα­τά της, τα οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και τις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές της ευ­θύ­νες με μια μα­κρο­πρό­θε­σμη στρα­τη­γι­κή.

«Στρα­τη­γι­κές Ναυ­τι­κές Πλατ­φόρ­μες»

Μία από τις επι­λο­γές που έχει μπρο­στά της η Τουρ­κία είναι η ανά­πτυ­ξη έργων για την κα­τα­σκευή τε­χνη­τών νη­σιών και υπε­ρά­κτιων πλατ­φορ­μών που θα ενι­σχύ­σουν τη ναυ­τι­κή της πα­ρου­σία στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος μέσω πο­λι­τι­κών υπο­δο­μών, επι­στη­μο­νι­κής έρευ­νας, θα­λάσ­σιας ασφά­λειας και οι­κο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των.

Τα έργα που θα πε­ρι­λαμ­βά­νουν λι­μά­νια, υλι­κο­τε­χνι­κή υπο­στή­ρι­ξη, ερευ­νη­τι­κούς σταθ­μούς, αλιευ­τι­κές υπο­δο­μές και ικα­νό­τη­τα έρευ­νας και διά­σω­σης θα πρέ­πει να αξιο­λο­γη­θούν σε πε­ριο­χές όπου η Τουρ­κία έχει νο­μι­κή δι­καιο­δο­σία, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των θα­λάσ­σιων γύρω από νησιά όπως το Κα­στελ­λό­ρι­ζο (Μέις, ανα­φέ­ρε­ται στο κεί­με­νο) και η Χίος.

Ο πρω­ταρ­χι­κός στό­χος εδώ δεν είναι η ανά­δυ­ση μιας νέας πε­ριο­χής στρα­τιω­τι­κής έντα­σης, αλλά η βιώ­σι­μη ενί­σχυ­ση της οι­κο­νο­μι­κής και πο­λι­τι­κής πα­ρου­σί­ας της Τουρ­κί­ας στη θά­λασ­σα.

Τέ­τοιες δομές μπο­ρούν να λει­τουρ­γή­σουν για την υπο­στή­ρι­ξη αλιευ­τι­κών δρα­στη­ριο­τή­των, την πα­ρα­κο­λού­θη­ση της θα­λάσ­σιας κυ­κλο­φο­ρί­ας, τη διε­ξα­γω­γή πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής έρευ­νας και την πα­ρο­χή υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­στή­ρι­ξης σε κα­τα­στά­σεις έκτα­κτης ανά­γκης.

«Απά­ντη­ση στον ελ­λη­νι­κό μι­λι­τα­ρι­σμό»

Ιδιαί­τε­ρα σε θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές κοντά στις ακτές της Τουρ­κί­ας, επι­στη­μο­νι­κά υπο­στη­ρι­ζό­με­να και οι­κο­νο­μι­κά βιώ­σι­μα έργα μπο­ρούν να απο­τε­λέ­σουν μέρος μιας μα­κρο­πρό­θε­σμης θα­λάσ­σιας στρα­τη­γι­κής.

Ωστό­σο, τα όρια που θέτει το διε­θνές δί­καιο είναι σαφή: ένα τε­χνη­τό νησί δεν απο­κτά αυ­τό­μα­τα το κα­θε­στώς του νη­σιού, δεν απο­κτά τα δικά του χω­ρι­κά ύδατα και δεν με­τα­βάλ­λει την οριο­θέ­τη­ση των θα­λάσ­σιων ζωνών.

Εφαρ­μο­γές σε όλον τον κόσμο κα­τα­δει­κνύ­ουν ότι τα τε­χνη­τά νησιά και οι υπε­ρά­κτιες πλατ­φόρ­μες μπο­ρούν να σχε­δια­στούν ως στρα­τη­γι­κές υπο­δο­μές που εν­σω­μα­τώ­νουν την ενέρ­γεια, την εφο­δια­στι­κή, την επι­στη­μο­νι­κή έρευ­να και την ασφά­λεια στη θά­λασ­σα.

Για πα­ρά­δειγ­μα, οι πρα­κτι­κές απο­κα­τά­στα­σης γης και προ­στα­σί­ας των ακτών της Ολ­λαν­δί­ας, τα έργα της Σι­γκα­πού­ρης για την επέ­κτα­ση της πε­ριο­ρι­σμέ­νης χερ­σαί­ας πε­ριο­χής της και οι υπε­ρά­κτιες υπο­δο­μές της Ια­πω­νί­ας προ­σφέ­ρουν δια­φο­ρε­τι­κά μο­ντέ­λα για το πώς οι θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές μπο­ρούν να απο­δώ­σουν οι­κο­νο­μι­κά μέσω της τε­χνο­λο­γί­ας.

Το βα­σι­κό δί­δαγ­μα που μπο­ρού­με να αντλή­σου­με από αυτά τα πα­ρα­δείγ­μα­τα είναι ότι τα έργα που ανα­πτύσ­σει η Τουρ­κία στο Αι­γαίο δεν θα πρέ­πει να σχε­διά­ζο­νται με βάση το φυ­σι­κό μέ­γε­θος, αλλά τη λει­τουρ­γι­κό­τη­τα, τη βιω­σι­μό­τη­τα, το κό­στος και τα μα­κρο­πρό­θε­σμα στρα­τη­γι­κά οφέλη.

«Το Τουρ­κι­κό Οραμα από την Ακτή στον Ορί­ζο­ντα»

Οι τε­χνη­τές υπε­ρά­κτιες πλατ­φόρ­μες μπο­ρούν να εξο­πλι­στούν με συ­στή­μα­τα ηλια­κής και αιο­λι­κής ενέρ­γειας, εγκα­τα­στά­σεις αφα­λά­τω­σης θα­λασ­σι­νού νερού, δί­κτυα επι­κοι­νω­νί­ας συν­δε­δε­μέ­να με δο­ρυ­φό­ρο, αυ­το­μα­το­ποι­η­μέ­νους με­τε­ω­ρο­λο­γι­κούς σταθ­μούς και αι­σθη­τή­ρες βυθού.

Χάρη στην ανά­λυ­ση θα­λάσ­σιας κυ­κλο­φο­ρί­ας με τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη, τα μη επαν­δρω­μέ­να θα­λάσ­σια οχή­μα­τα και τα συ­στή­μα­τα τη­λε­πι­σκό­πη­σης, οι αλιευ­τι­κοί χώροι, η θα­λάσ­σια ρύ­παν­ση, η θερ­μο­κρα­σία του νερού, τα ρεύ­μα­τα και οι κι­νή­σεις των πλοί­ων μπο­ρούν να πα­ρα­κο­λου­θού­νται τα­κτι­κά.

Ετσι, αυτές οι πλατ­φόρ­μες μπο­ρούν να με­τα­τρα­πούν σε πο­λυ­χρη­στι­κά κέ­ντρα που συν­δυά­ζουν τις δυ­να­τό­τη­τες θα­λάσ­σιας έρευ­νας, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής δια­χεί­ρι­σης και πο­λι­τι­κής ασφά­λειας στη θά­λασ­σα της Τουρ­κί­ας.

Αυτό το έργο, το οποίο έχει στρα­τη­γι­κό βάθος, θα πρέ­πει να σχε­δια­στεί εντός των υφι­στά­με­νων νο­μι­κών εξου­σιών της Τουρ­κί­ας και όχι με στόχο την τρο­πο­ποί­η­ση του νο­μι­κού κα­θε­στώ­τος του Κα­στελ­λό­ρι­ζου ή της Χίου ή την από­κτη­ση δι­καιω­μά­των σε θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές που ανή­κουν στην Ελ­λά­δα.

Η στρα­τη­γι­κή επι­τυ­χία δεν προ­έρ­χε­ται από την έκ­χυ­ση σκυ­ρο­δέ­μα­τος στη θά­λασ­σα· προ­έρ­χε­ται από την οι­κο­δό­μη­ση μιας διαρ­κούς πο­λι­τι­κής ικα­νό­τη­τας στο σωστό μέρος, στη σωστή νο­μι­κή βάση και με τους σω­στούς οι­κο­νο­μι­κούς στό­χους, κα­τα­λή­γει ο Δρ. Λε­βέντ Ερσίν Οραλί.

Πηγή: in.gr