Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Ρόδου DLR#12

Ολο­κλη­ρώ­θηκε  με μεγάλη επι­τυ­χία το φετινό Διεθνές Φεστι­βάλ Σύγ­χρο­νου Χορού Ρόδου DLR#12 στο νησί μας, υπό την Αιγίδα και την οικο­νο­μική υπο­στή­ριξη του ΥΠ.ΠΟ.Α  και πάντα σε συν­διορ­γά­νωση και στήριξη του Δήμου Ρόδου, με γενι­κό­τερο τίτλο «Frequencies from with in» (μτφρ. «Συχνό­τη­τες από μέσα»), προ­σθέ­το­ντας  στο «βιο­γρα­φικό του» μία ακόμα επι­τυ­χη­μένη διε­ξα­γωγή αλλά και μία αλυσίδα δυνατών συγκι­νή­σεων υψηλού καλ­λι­τε­χνι­κού θεά­μα­τος.

Με εμπνεύ­στρια και Υπεύ­θυνη Σχε­δια­σμού και Διε­ξα­γω­γής του Καλ­λι­τε­χνι­κού Φεστι­βάλ Σύγ­χρο­νου Χορού DLR την Ροδί­τισσα ταλα­ντούχα και έμπειρη χορεύ­τρια και χορο­γράφο Μαρία Μανου­κιάν,  με συμ­με­το­χές από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αμερική, το Βέλγιο και άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες, μέσα από  ένα πλούσιο πρό­γραμμα παρα­στά­σεων, δράσεων, ντο­κι­μα­ντέρ και masterclasses και φυσικά  με την θερμή υποδοχή και το «ζωντανό αγκά­λια­σμα» από το κοινό της Ρόδου, το Διεθνές Καλ­λι­τε­χνικό Φεστι­βάλ DLR #12 απέ­δειξε περί­τρανα και φέτος ότι ως ένα ζωντανό κύτταρο πολι­τι­σμού μπορεί να εξε­λίσ­σε­ται, να εμπλου­τί­ζε­ται  αλλά και να εμπλου­τί­ζει σε ποιό­τητα και αισθη­τική την τοπική μας κοι­νω­νία, και όχι μόνο.

Θεμα­τικά το DLR#12 κινή­θηκε με μαε­στρία στο μεσο­διά­στημα μιας «ανα­πνοής» και μιας «κίνησης αιω­ρού­με­νης».  Μας προ­σκά­λεσε να γευ­τούμε με το σώμα και τον νου τον «ενδιά­μεσο χρόνο», τον χρόνο σε ανα­στολή, υλο­ποιώ­ντας έτσι τον φιλό­δοξο αρχικό του στόχο για μία ενερ­γειακή εν χορώ χρονική διεύ­ρυνση.  Είδαμε τον χρόνο στη μαγική στιγμή της ονει­ρο­πό­λη­σης, της θήρευ­σης της τελειό­τη­τας, της κινη­σιο­λο­γι­κής αρτιό­τη­τας αλλά και της «εξω­σω­μα­τι­κής εμπει­ρίας» ως ένα ισχυρό θεμα­τικό μοτίβο, που εκφρά­στηκε σε όλα τα επίπεδα (Τέχνη, Τεχνική, χορο­γρα­φίες,  χορευ­τές, σκηνικά, γρα­φι­στικό σχε­δια­σμό, μουσική επι­μέ­λεια) με απόλυτη συνέ­πεια και με όρους τέχνης υψηλής.

Παράλ­ληλα, εκφρά­στη­καν τόσο η «αυτο­κρα­το­ρία της μηχα­νι­κής κίνησης» στην καθη­με­ρι­νό­τητα, όσο και η αγωνία του σύγ­χρο­νου ανθρώ­που να εμπε­δώ­σει εντός του  την «ολότητα», ενώ­νο­ντας το 1 με το 2, για να παρα­χθεί τελικά το 12, που είναι ο αριθμός της ολο­κλή­ρω­σης του γραμ­μι­κού χρόνου (12μήνες) και της μυστι­κι­στι­κής ιερής ένωσης.   Τέλος, δεν έλειψαν και φέτος από την  θεμα­τική ατζέντα του Διε­θνούς Καλ­λι­τε­χνι­κού Φεστι­βάλ χορού DLR#12 θέματα  πυρη­νικά και δια­χρο­νικά, θέματα που δια­κρί­νουν αυθε­ντικά πια -ύστερα από 12 χρόνια διε­ξα­γω­γής του- το Φεστι­βάλ DLR, όπως η προ­σω­πική σχέση με τον εαυτό- ως εσω­τε­ρική ενέργεια- η αμη­χα­νία της εσω­τε­ρι­κής ανα­ζή­τη­σης, τα υπαρ­ξιακά διλήμ­ματα και η εσω­τε­ρική εγκρά­τεια, η πει­θαρ­χία ως εργα­λείο προς την υλο­ποί­ηση και την αρμονία, η νοη­μα­το­δό­τηση της Τέχνης ως οδού προς την αυτο­γνω­σία αλλά και ως αντί­σωμα ευεξίας στον καθη­με­ρινό αγώνα επι­βί­ω­σης του σύγ­χρο­νου ανθρώ­που.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν τα πολύ ενδια­φέ­ρο­ντα και δια­δρα­στικά σε βίωμα MASTERCLASSES   DLR12 στις 2 και 3 Σεπτέμ­βρη

Ειδι­κό­τερα :

INNER GLOBE – movement practice,  μια κινη­τική πρα­κτική ενερ­γο­ποί­η­σης.

Μέσα από αυτο­σχε­δια­σμό, ασκή­σεις και κινη­τικά μοτίβα, εξε­ρευ­νή­σαμε νέες κατευ­θύν­σεις, ποιό­τη­τες και δυνα­μι­κές.

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ : ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΟΥΚΙΑΝ

στην Δημο­τική Σχολή Χορού Έλλη Παρα­σκευά

2 & 3 Σεπτεμ­βρίου

10:00–12:00

HYBRID BODY – Αλήθεια & Μυθο­πλα­σία μέσα από τον Αυτο­σχε­δια­σμό

Δημο­τική Σχολή Χορού Έλλη Παρα­σκευά

3 & 4 Σεπτεμ­βρίου

12:30–14:30

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ BEN GREEN

Στο εργα­στή­ριο HYBRID BODY χρη­σι­μο­ποι­ή­σαμε τον αυτο­σχε­δια­σμό για να εξε­ρευ­νή­σουμε τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντα­σία.

Σε ό,τι αφορά στο ανα­λυ­τικό πρό­γραμμα των παρα­στά­σεων και δράσεων του DLR#12, έτσι όπως παρου­σιά­στη­καν εν χώρω και χρόνω στο νησί της Ρόδου και σε συνάρ­τηση πάντα με τις θεμα­τι­κές του Φεστι­βάλ, η αυλαία άνοιξε  στις 31 Αυγού­στου, στις 21:30  στο Κινη­μα­το­θέ­α­τρο Ρόδον με το εξαι­ρε­τι­κής σπου­δαιό­τη­τας ντο­κι­μα­ντέρ της σκη­νο­θέ­τριας Εύας Στεφανή,  Η καρδιά του Ταύρου, παρου­σιά­ζο­ντας  «Το πολυ­διά­στατο πορ­τρέτο του κορυ­φαίου Έλληνα δημιουρ­γού, Δημήτρη Παπαϊ­ω­άν­νου, μέσα από την προ­ε­τοι­μα­σία του έργου του την περίοδο της παν­δη­μίας».

Την 1η  Σεπτεμ­βρίου και ώρα 21:00, στον φιλό­ξενο χώρο του Κινη­μα­το­θε­ά­τρου Ρόδον,  πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η  πολύ ενδια­φέ­ρουσα σε σύλληψη και εκτέ­λεση παρά­σταση χορού Mirrořing σε Σύλληψη- χορο­γρα­φία: Ηρώ Κόντη. Βοηθός χορο­γρά­φου: Νατάσα Παντερ­μαλή Ερμη­νεία : Μάριος Κρη­τι­κό­που­λος, Ηρώ Κόντη. Μετά το σόλο της Modulus of Resilience η χορο­γρά­φος Ηρώ Κόντη μας προ­σκά­λεσε να ορα­μα­τι­στούμε τη ζωή έξω από τη δίνη του σύγ­χρο­νου τρόπου ζωής.

Ακο­λού­θησε στις 2 Σεπτεμ­βρίου, στον ίδιο χώρο και ώρα,  το εξαι­ρε­τικό 4 + ΕΝΑ, μια παρά­σταση – σπουδή στα στοι­χεία της φύσης (μας.) Την καλ­λι­τε­χνική διεύ­θυνση του έργου υπο­γρά­φει η Κυριακή Νασιούλα (Δημιουρ­γία, Χορο­γρα­φία, Καλ­λι­τε­χνική Διεύ­θυνση, Ανά­πτυξη έργου, Δρα­μα­τουρ­γία, Ενδυ­μα­το­λο­γία, Διεύ­θυνση Περιο­δείας & Παρα­γω­γής: Κυριακή Νασιούλα), ενώ το έργο ερμή­νευ­σαν οι: Χάρης Δήμος, Εβίνη Παντε­λάκη, Μαίρη Γιαν­νούλα.

Η 3η Σεπτεμ­βρίου μας βρίσκει καλ­λι­τε­χνικά στο Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου – Αίθριο θεα­τράκι /  21:30,  όπου βιώσαμε μια εκρη­κτική μου­σι­κο­χο­ρευ­τική performance για τον χρόνο, την αλλαγή και τη μνήμη εμπνευ­σμένη απο την φετινή θεμα­τική του φεστι­βάλ.   Μια δυνατή παρά­σταση με τίτλο M eta topisis με συντε­λε­στές  την Μαρία Μανου­κιάν στην Κίνηση,  Μουσική & φωνή: Νίκη Ξυλούρη

Και Μουσική & ηχο­το­πία: Ζαφεί­ρης Δ. Σκαν­δα­λιά­ρης.

Στις 4 Σεπτεμ­βρίου, 21:30, στο Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου – Αίθριο θεα­τράκι, το DLR 12 συναντά τον  Ben Green | HIND LEGS στην παρά­σταση HAMMER, ένα σόλο έργο που διε­ρεύ­νησε  τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το μέταλλο, τη σάρκα και τη μηχανή, την επι­φά­νεια και την αλήθεια.Choreography & dancer: Ben Green Ben Green | HIND LEGS.

Στο ερώτημα  Πώς μπορεί να υπάρξει ένας κοινός κόσμος χωρίς να χάνο­νται οι δια­φο­ρές που τον συγκρο­τούν απά­ντησε η παρά­σταση Cubix στις 5 Σεπτεμ­βρίου στις 21:00, στην Πλατεία Γαβριήλ Χαρίτου, σε  Ιδέα – Σύλληψη: Σοφία Μαρτίου, Δεσποινα Στα­σι­νού και Μαρίσσα Μπίλη και Χορο­γρα­φία: Σοφία Μαρτίου, Δέσποινα Στα­σι­νού, . Να ανα­φερ­θεί ότι στις 6 Σεπτεμ­βρίου το κοινό της Ρόδου είχε την δυνα­τό­τητα να παρα­κο­λου­θή­σει ταυ­τό­χρονα σε πολ­λα­πλά επίπεδα πολλές παρα­στά­σεις χορού, γεγονός που χάρισε μια αίσθηση πρω­τό­γνωρη και άκρως πολυ­διά­στατη στην πολι­τι­στική κινηση του νησιού μας αλλά και του ίδιου του Φεστι­βάλ.  Έτσι, με την σειρά που παρα­στά­θη­καν, κατα­γρά­φο­νται οι ακό­λου­θες παρα­στά­σεις :

·       HUNTING GUN Μία εσω­τε­ρική πάλη ανάμεσα στα όρια εννοιών όπως η Αλήθεια και το Ψέμα, η Εντι­μό­τητα και η Ατιμία. Το σόλο εξι­στο­ρησε, σου­ρε­α­λι­στικά, την ιδέα της εγκα­τά­λει­ψης του εαυτού.  Χορο­γρά­φος/ χορευ­τής: Κώστας Χαρα­λά­μπους

Μουσική: Κώστας Χαρα­λά­μπους

·       NOI Πώς μπο­ρούμε να επι­κοι­νω­νούμε χωρίς λέξεις ( ο αυτι­σμός ως επι­κοι­νω­νία δίχως λέξεις) Χορο­γρά­φοι & Χορευ­τές : Κάλια Μαυ­ρο­φτή & Πανα­γιώ­της Τασού­λης /Μουσική παρα­γωγή/Σύνθεση : Περι­κλής Σιού­ντας

·       UME Χορο­γρα­φία: Αργυ­ρέ­νια Ρούσσου, Μύριαμ Πεκ­με­στζή

Χορεύ­τρια: Αργυ­ρέ­νια Ρούσσου

6 Σεπτεμ­βρίου

·       Θα πεθάνω μέσα στο ντουζ! Μία παρά­σταση που μας χάρισε στιγμές υπαρ­ξια­κής φιλο­σο­φίας, ψυχο­λο­γι­κής άπνοιας και τελικά φώτισε δρόμους εαυτού μέσα από την οδό του νερού στο ντουζ.  Σύλληψη ιδέας, Χορο­γρα­φία, Performance: Μαρίλια Γράντζα, Θάνος Στα­σι­νός

·       Ξεκινάω ανάποδα: Από το «πώς κινού­μαι» στο «τι είναι αυτό που με κινεί τώρα». Χορο­γρα­φία/ Ερμη­νεία: Πιτου­λί­δου Αντωνία

·       Μείνε λίγο ακόμα σε Χορογραφία-ερμηνεία:  Bente Bulens

·       Guest Musicians: Myrrha Band Μία μουσική παρά­σταση οδοι­πο­ρικό με την ονο­μα­σία Μύρρα η Σμύρνα.

Φωνή, Ηλε­κτρική κιθάρα: Σάββας Αθα­να­σιά­δης

Λύρα: Γκάιντα Γιάννης Καρα­νι­κό­λας

Drums: Χάρης Παστρι­κός

Στις 6 Σεπτεμ­βρίου στις  12:30 το μεση­με­ράκι η δράση του DLR12 μετα­φέ­ρε­ται στο φιλό­ξενο και γραφικό χωριό της Ρόδου, το Βάτι,  στο προ­αύ­λιο της εκκλη­σίας Αγίου Ιωάννη Θεολόγου-  στην Νότια Ρόδο με την ιδιαί­τερη παρά­σταση  “Don’t bury me yet”  σε Χορο­γραφία/ Ερμηνεία : Μαίρη Χαν­δρι­νού, Θάνος Στασινός.

Την ίδια μέρα, μισή ώρα αργό­τερα στον ίδιο χώρο, την ροή του φεστι­βάλ συμπλή­ρωσε η παρά­σταση «Εδώ με λένε Γυναίκα», μια ποι­η­τική dance theater performance που συν­δύ­ασε χορό, πρω­τό­τυπο κείμενο και ζωντανή μουσική. Σε Χορο­γρα­φία & Ερμη­νεία: Ηλίας Μπα­γε­ώρ­γος Ερμη­νεία: Εβελίνα Αραπίδη.

Η παρά­σταση Don’t Bury me Yet παρου­σιά­στηκε  στις 7 Σεπτεμ­βρίου  και ώρα 19:30 στον υπέροχο χώρο του Sheraton Rhodes Resort – 6ος όροφος, σε Χορο­γραφία/ Ερμηνεία: Μαίρη Χαν­δρι­νού, Θάνος Στασινός.

Το Φεστι­βάλ ολο­κλή­ρωσε τις δράσεις του και τις παρα­στά­σεις του την 8η Σεπτεμ­βρίου, στον μονα­δικό χώρο της Μεσαιω­νι­κής Τάφρου ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ, σε ένα κλίμα από­λυ­της συμ­με­το­χής από το κοινό της Ρόδου και μυστα­γω­γίας, με δυο κατα­λη­κτι­κές παρα­στά­σεις  :

·       Don’t Bury me Yet στις 21:30. Χορο­γραφία/ Ερμηνεία: Μαίρη Χαν­δρι­νού, Θάνος Στασινός.

·       young choreographers της ΚΣΟΤ /Αντί- Εγώ στις 21:30.  Χορο­γρά­φος: Γιάννης Βολο­νά­κης, Ερμη­νευ­τές: Βολο­νά­κης Γιάννης, Γκόνου Βίκυ, Δαγδε­λένη Ίριδα, Κοζω­νάκη Μαρία, Καρα­κώ­στας Λάμπρος, Μυριτζή Δέσποινα, Παπα­δο­πού­λου Αθηνά, Μπρόφα Μαρια­λένα, Ρούσσου Αργυ­ρέ­νια, Χαρα­λά­μπους Μαρία.

·       young choreographers της ΚΣΟΤ / Το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου είναι το πιο αστείο ρόζ. Χορογράφοι-Ερμηνευτές:  Κοζω­νάκη Μαρία, Καρα­κώ­στας Λάμπρος.

·       young choreographers της ΚΣΟΤ / The Fragile Hole.  Χορο­γρα­φία:  Δαγδε­λένη Ίριδα, Ερμη­νευ­τές: Βολο­νά­κης Γιάννης, Ερατώ Καλο­γρα­νίτη,  Καρα­κώ­στας Λάμπρος, Νάντια Κόντου,  Παπα­δο­πού­λου Αθηνά,  Χαρα­λά­μπους Μαρία.

Συνεπές, λοιπόν,  στους στόχους του και  στο πλαίσιο της εξω­στρέ­φειας του Σύγ­χρο­νου Πολι­τι­σμού, και ειδι­κό­τερα του Σύγ­χρο­νου Χορού,  ως ένα ζωτικής σημα­σίας αυθε­ντικό πολι­τι­στικό γεγονός, το DLR#12 μας προ­σέ­φερε στιγμές ιδιαί­τε­ρης, αισθα­ντι­κής καλ­λι­τε­χνι­κής κίνησης και μέσα από το βίωμα του «συνα­νή­κειν» μας έδειξε δρόμους φωτει­νούς σε έναν πολύ­πλοκο κόσμο, σε ένα άπειρο σύμπαν.

Θερ­μό­τα­τες ευχα­ρι­στίες οφεί­λουμε : Στην Δήμο Ρόδου και στο ΥΠ.Π.Ο.Α.  / Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, Στέγη Ιδρύ­μα­τος Ωνάση, το Sheraton Rhodes Resort για την φιλο­ξε­νία των καλ­λε­σμέ­νων μας και  όλους τους χορη­γούς που μας εμπι­στεύ­τη­καν και  μας στή­ρι­ξαν  σε όλα τα επίπεδα, γιατί  χωρίς την δική τους «ώθηση» το Φεστι­βάλ δεν θα μπο­ρούσε να υλο­ποι­η­θεί και να εκφρα­στεί.

Ευχα­ρι­στούμε και προ­σβλέ­πουμε για νέες συνερ­γα­σίες.

Διεθνές Φεστι­βάλ Σύγ­χρο­νου Χορού Ρόδου – DLR

Μαρία Μανου­κιάν – Υπεύ­θυνη Σχε­δια­σμού και Διε­ξα­γω­γής