Γιορτή του πνεύματος και της δημιουργίας στη Ρόδο με 17 ποιητές

Μια βραδιά όπου η τέχνη συνά­ντησε την ιστορία και η μνήμη έγινε ζωντανή φλόγα, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στο Νεστο­ρί­δειο Μέλαθρο Ρόδου στα πλαίσια του 10ου Φεστι­βάλ Καλ­λι­τε­χνι­κής Δημιουρ­γίας Ροδίων.

Γράφει ο Χρήστος Μυστι­λια­δης – enlefko

Αυτή η μεγάλη προ­σπά­θεια πραγ­μα­το­ποιεί­ται σε συν­διορ­γά­νωση με τη Στέγη Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου, την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, τη Διεύ­θυνση ΔΟΠΑΡ και την Ομο­σπον­δία Δωδε­κα­νη­σια­κών Παροι­κια­κών Συλ­λό­γων Ρόδου.

Στη διορ­γά­νωση συμ­με­τέ­χουν η Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου, η Γαλλική Προ­ξε­νική Αρχή Ρόδου / Γαλλικό Κατά­λυμα, το Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης –Νεστο­ρί­δειο Μέλαθρο και ο Σύλ­λο­γος Προ­στα­σίας Περι­βάλ­λο­ντος Ρόδου, ενώ σημα­ντική είναι η στήριξη από το Ίδρυμα Κων­στα­ντί­νου Μήτση.

Δεκα­ε­πτά φωνές, δεκα­ε­πτά δια­φο­ρε­τι­κές δια­δρο­μές, ένας κοινός τόπος: το Αιγαίο και η ποίηση.

Στην εκδή­λωση τιμή­θη­καν οι  παρα­κάτω δεκα­ε­πτά σπου­δαίες ποι­η­τι­κές φωνές του αρχι­πε­λά­γους μας που ταξί­δε­ψαν το κοινό για να υφαί­νουν το αύριο με τις λέξεις τους:

Σου­λεϊ­μάν Αλά­γιαλη Τσιαλίκ, Φωτεινή Γαλάνη, Χρυ­σούλα Γιαν­νίκη, Πάνος Δρα­κό­που­λος, Εριφύλη Κανίνια, Φρα­γκί­σκος Καλα­βά­σης, Γιώργος Καρα­γιαν­νιός, Νίκος Κοντου­διός, Νίκος Κων­στα­ντι­νί­δης, Χρήστος Κωτσιάς, Αντωνία Ματσί­γκου, Νίκος Μιχα­ή­λος, Μίκα Ντάκα, Νεκτα­ρία Παπα­θα­να­σάκη, Μιχάλης Πετεί­νης, Κώστας Σκαν­δα­λί­δης, Τσα­μπίκα Χατζη­νι­κόλα.

Καθο­ρι­στική στην επι­τυ­χία της βραδιάς ήταν η συμβολή των καλ­λι­τε­χνών της μου­σι­κής που, με τις νότες και τις φωνές τους, χάρισαν πνοή στο πνεύμα. Πρό­κει­ται για τον Δημήτρη Ιωσήφ, δεξιο­τέ­χνη στο πιάνο και  την κορυ­φαία υψιφωνο (σοπράνο), καθη­γή­τρια κλα­σι­κού/σύγ­χρο­νου τρα­γου­διού, Ζωή Κοκκαλά.

Ψυχή του Φεστι­βάλ είναι ο Νίκος Κων­στα­ντι­νί­δης, ο οποίος μιλώ­ντας τόνισε ότι:

“Ο πολι­τι­σμός δεν μπορεί να είναι απο­κομ­μέ­νος από τον τόπο. Ο πολι­τι­σμός οφείλει να τον κοι­τά­ζει, να τον προ­στα­τεύει, να τον ανα­δει­κνύει και, όταν χρειά­ζε­ται, να διεκ­δι­κεί την επι­στροφή του στη ζωή”.

Με το «Φως, Κύμα και Μνήμη», πρό­σθεσε ο κ. Κων­στα­ντι­νί­δης  “ζωντα­νεύει, η ποίηση, σε τούτη τη δέκατη επε­τειακή αναπνοή του Φεστι­βάλ, που δεν είναι απλώς ένα ακόμη καλ­λι­τε­χνικό γεγονός. Είναι ο καθρέ­φτης όπου ο άνθρω­πος αντι­κρί­ζει την αμό­λυ­ντη αλήθεια του”.

“Και ίσως σήμερα, περισ­σό­τερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη την ποίηση. Σε μια καθη­με­ρι­νό­τητα που γίνεται ολοένα πιο γρήγορη, πιο θορυ­βώ­δης και πιο απαι­τη­τική, η ποίηση μας καλεί να στα­θούμε για λίγο. Να δούμε δια­φο­ρε­τικά. Να ακού­σουμε όσα δεν λέγο­νται εύκολα. Να ξανα­βρούμε μέσα στις λίγες, ουσια­στι­κές λέξεις το συναί­σθημα, τη μνήμη, τον έρωτα, την απώλεια, την ελπίδα”, υπο­γράμ­μισε ο κ. Κων­στα­ντι­νί­δης, Σας καλω­σο­ρίζω σε αυτό το ταξίδι. Σε ένα ταξίδι λέξεων, μου­σι­κής, μνήμης και συναι­σθή­μα­τος.

Και τώρα, δίνουμε τη σκυτάλη σε μια γυναίκα που γνω­ρί­ζει βαθιά τα μονο­πά­τια της λογο­τε­χνίας και της ποίησης, τη δια­κε­κρι­μένη Καθη­γή­τρια Νεο­ελ­λη­νι­κής Λογο­τε­χνίας και μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου, κυρία Λουίζα Χρι­στο­δου­λί­δου, για να μας οδη­γή­σει στα μονο­πά­τια του λόγου και της έμπνευ­σης, είπε ο κ. Κων­στα­ντι­νί­δης, παρα­δί­νο­ντας την σκυτάλη.

Η βραδιά ήταν μια σπίθα που δεν κυνή­γησε μόνο το  άρτιο αισθη­τικό απο­τέ­λε­σμα, αλλά έστειλε και ένα ηχηρό μήνυμα ζωής: ότι υπάρ­χουν ροδίτες παρό­ντες, πρό­θυ­μοι εθε­λο­ντές, που νοιά­ζο­νται βαθιά για τον τόπο, για τις αιώνιες αξίες, ενω­μέ­νοι μέσα από τον πολι­τι­σμό.