Από τα decks της Κω και άστεγος στα βραβεία Grammy…

Θεω­ρεί­ται σταρ της κον­σό­λας, παίζει στα μεγα­λύ­τερα κλαμπ του κόσμου, αμεί­βε­ται με μυθικά ποσά, οι μου­σι­κές επι­λο­γές του μπαί­νουν στα λον­δρέ­ζικα charts και φέτος συμ­με­τέ­χει στα βραβεία Grammy. Η εποχή που ο Ελληνας DJ ζούσε στους δρόμους του Αμστερ­νταμ ως άστεγος φαντά­ζει μακρινή – αν και για τον ίδιο αξέ­χα­στη

Το περιο­δικό «DJ Mag» και τα βρε­τα­νικά Μέσα τον απο­κα­λούν «θεό της μου­σι­κής», ενώ το βρε­τα­νικό ΜΤV του έχει απο­δώ­σει τον τίτλο «σταρ του πικάπ» μετά από μια live εμφά­νισή του, την οποία παρα­κο­λού­θη­σαν τηλε­ο­πτικά 14 εκα­τομ­μύ­ρια τηλε­θε­α­τές. Οι πιθα­νό­τη­τες να μην έχουν ακούσει ή χορέψει Vierro αυτοί που αγαπούν τη μουσική είναι ελά­χι­στες. Με ταξι­διά­ρι­κες μελω­δίες που ξεχει­λί­ζουν ενέρ­γεια, ο Ελληνας DJ, o οποίος εδώ και χρόνια δια­μέ­νει μόνιμα στο Αμστερ­νταμ, συγκα­τα­λέ­γε­ται πια στους ταλα­ντού­χους new comers της διε­θνούς μου­σι­κής σκηνής. Ο ίδιος δεν διστά­ζει να δηλώσει: «Δημιουργώ μουσική η οποία απευ­θύ­νε­ται στα συναι­σθή­ματα, και στις εμφα­νί­σεις μου φρο­ντίζω να επιλέγω κομ­μά­τια τα οποία ξεση­κώ­νουν χωρίς να ανήκουν σε συγκε­κρι­μένη κατη­γο­ρία. Είναι απλά χορευ­τική μουσική». Ο Vierro, κατά κόσμον Πάνος Βέρρος, έχει αγάπη για τη μουσική η οποία μας ταξι­δεύει πίσω στον χρόνο μια και οι πρώτες επιρ­ροές του προ­ήλ­θαν από γκρουπ όπως οι Depeche Mode, Innercity και Genesis. Η εντυ­πω­σιακή του καριέρα ως DJ ξεκί­νησε σε διεθνές επίπεδο το 1997, με τη μετα­κό­μισή του από την Αθήνα στο Αμστερ­νταμ της Ολλαν­δίας και στο «Club Paradiso» όπου για τρία χρόνια ανέ­βαινε στα ντεκ μία φορά την εβδο­μάδα.

Πολύ σύντομα το ταλέντο του ανα­γνω­ρί­στηκε σε όλη τη χώρα και βρέθηκε να κλείνει εμφα­νί­σεις στα καλύ­τερα φεστι­βάλ και κλαμπ της χώρας, όπως τα «Dance Valley», «Roxy» και «Dans Salon».

Με την εξά­πλωση της φήμης του, το ολλαν­δικό μουσικό κανάλι TMF τον κάλεσε να εμφα­νι­στεί για δύο ώρες ζωντανά στο τηλε­ο­πτικό πρό­γραμμα «The DJs».

Η μαε­στρία του στην κονσόλα, αλλά και η ικα­νό­τητά του να παρα­σέρ­νει στους ρυθμούς του το μουσικό κοινό οπου­δή­ποτε κι αν εμφα­νί­ζε­ται τον κατέ­τα­ξαν στην πρώτη θέση της προ­τί­μη­σης του κόσμου, ανα­κη­ρύσ­σο­ντάς τον καλύ­τερο DJ της χρονιάς. Οπως ο ίδιος ο καλ­λι­τέ­χνης μάς λέει, «είναι μεγάλη τιμή να ξεχω­ρί­ζεις σε μια χώρα η οποία έχει ακού­σματα από πολλούς ταλα­ντού­χους DJ».

Μετά από αυτή τη διά­κριση, η μία εμφά­νιση δια­δε­χό­ταν την άλλη στα μεγα­λύ­τερα κλαμπ της Ευρώπης και της Μ. Ανα­το­λής -όπως τα «Club WMF» στο Βερο­λίνο, «Cyber Theatre» στις Βρυ­ξέλ­λες, «Locomia» στην Πορ­το­γα­λία, «TLV» στο Τελ Αβίβ, «Haoman 17» στην Ιερουσαλήμ- καθώς την ίδια χρονική περίοδο υπο­γρά­φει συμ­βό­λαιο με τη μεγα­λύ­τερη και σπου­δαιό­τερη δισκο­γρα­φική εται­ρεία της Ολλαν­δίας, την Combined Forces. Στις αρχές του 1999 κυκλο­φό­ρησε το πρώτο του βινίλιο με τίτλο «Natural High» το οποίο βρέθηκε στο Top 20 των ολλαν­δι­κών dance charts για περίπου 2 μήνες. Ο DJ Vierro έγινε ένα δημο­φι­λές πρόσωπο στη χώρα της του­λί­πας.

Η προ­σω­πική ιστορία και δια­δρομή του Vierro θα μπο­ρούσε χωρίς αμφι­βο­λία να γίνει best seller. Γεν­νη­μέ­νος στις λαϊκές γει­το­νιές του Κορυ­δαλ­λού, το σκάει συχνά από το σχολείο προ­κει­μέ­νου να επι­στρέ­ψει σπίτι και να ακούσει μουσική. Στην Α’ Λυκείου, ο εργο­λά­βος πατέρας του παίρνει την απόφαση να μετοι­κή­σουν οικο­γε­νεια­κώς στην Κω με απο­τέ­λε­σμα ο Vierro να βρεθεί σε ένα εντελώς ξένο γι’ αυτόν νησί, χωρίς φίλους.

Σήμερα ο ίδιος θυμάται: «Τα ντόπια παιδιά με απο­κα­λού­σαν πρω­τευου­σιάνο και δεν ήθελαν να με κάνουν παρέα. Το γεγονός ότι κλεί­στηκα στον εαυτό μου με έκανε να στραφώ περισ­σό­τερο στη μουσική, στην οποία και βρήκα τη μεγάλη μου διέξοδο. Εγινα DJ από αγάπη στη μουσική, αλλά και από την ανάγκη μου να βρω τον δικό μου τρόπο δια­φυ­γής».

Σε ηλικία 15 ετών παίζει σε κάποιο κλαμπ του νησιού ενώ πριν καν τελειώ­σει το λύκειο έχει ήδη πάρει το χρίσμα του επαγ­γελ­μα­τία DJ. O πατέρας του αντιδρά με την επαγ­γελ­μα­τική του επιλογή κι έτσι ο νεαρός Πάνος θα μαζέψει τα πράγ­ματά του και θα μετοι­κή­σει στην Ολλαν­δία.

Tον πρώτο καιρό τα πράγ­ματα είναι δύσκολα και παρότι δεν βρίσκει δουλειά, του φαί­νε­ται αδια­νό­ητο να επι­στρέ­ψει ηττη­μέ­νος στην Ελλάδα. «Με τον πατέρα μου αργή­σαμε πολύ να τα βρούμε. Μας πήρε ουσια­στικά πολύ χρόνο να συμ­φι­λιω­θούμε και να βρούμε κώδικες επι­κοι­νω­νίας. Υπήρχε μέσα μου η πίκρα ότι με ξερί­ζωσε από το φυσικό μου περι­βάλ­λον για να με πάει κάπου αλλού. Αυτό μου δια­μόρ­φωσε μια ιδιαί­τερη ψυχο­λο­γία: έγινα ευά­λω­τος και κάποιες φορές μονα­χι­κός. Η φυγή μου στο εξω­τε­ρικό κάποια χρόνια αργό­τερα ήταν για να σταθώ στα πόδια μου και να ενδυ­να­μώσω την ψυχή μου. Ανοιγα τα φτερά μου μόνος μου». Για τρεις μήνες ζει ως άστεγος έξω από κάποιον σταθμό του τρένου στο Αμστερ­νταμ. «Ηταν μια ζωή δύσκολη… Εβλεπα πόδια να περνούν κι εγώ παρέ­μενα σε μια γωνιά πονε­μέ­νος και πει­να­σμέ­νος. Θυμάμαι τα Χρι­στού­γεννα όπου ο κόσμος περ­νούσε από μπροστά μου χαρού­με­νος χωρίς να μου δίνει καθόλου σημασία. Μια μέρα πει­νούσα τόσο πολύ που πλη­σί­ασα έναν πλα­νό­διο ψήστη για να μου δώσει να βάλω κάτι στο στόμα μου. Θυμάμαι τη σκλη­ρό­τητα με την οποία με αντι­με­τώ­πισε: “Με συγ­χω­ρείς αλλά δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα. Τράβα αλλού”, μου είπε χαρα­κτη­ρι­στικά. Ευτυχώς για μένα με είχε λυπηθεί κάποιος υπάλ­λη­λος ο οποίος εργα­ζό­ταν στον ελλη­νικό ΕΟΤ της πόλης και μου άνοιγε το γραφείο για να κάνω μπάνιο, να πιω καφέ και πού και πού να γλυκάνω την πίκρα μου με λίγη σοκο­λάτα».

«Αν δεν είναι εμπει­ρία ζωής να κοι­μά­σαι για τρεις μήνες στον δρόμο, τότε τι είναι; Tα πράγ­ματα είχαν έρθει δύσκολα, αλλά μου ήταν αδια­νό­ητο να επι­στρέψω στην κλειστή κοι­νω­νία της Κω άπραγος, απο­τυ­χη­μέ­νος και με το κεφάλι κάτω. Δεν θα το έκανα με τίποτα. Πήγα με σκοπό να επιτύχω, ήθελα να επιτύχω. Εκτοτε αντι­με­τω­πίζω τους άστε­γους με απόλυτη κατα­νό­ηση. Οταν έχεις περάσει και ο ίδιος το στάδιο αυτό γνω­ρί­ζεις ότι πρό­κει­ται για μια στάση ζωής που κρύβει περη­φά­νια. Οι άνθρω­ποι που κοι­μού­νται στα παγκά­κια έχουν καλά κρυμ­μένη στην ψυχή τους τη δική τους φιλο­σο­φία ζωής. Ανα­γνω­ρίζω εύκολα τους κώδικες γιατί τους έχω ζήσει. Οποτε συνα­ντήσω άστεγο τον ζεσταίνω με το σακάκι μου, με το χαμό­γελό μου και με μια ανοιχτή αγκαλιά».

«Να κοι­μά­σαι στον δρόμο…»

Λίγο καιρό αργό­τερα ο Vierro θα αρχίσει να κερ­δί­ζει τα προς το ζην καθα­ρί­ζο­ντας τουα­λέ­τες σε γραφεία και δημό­σιους χώρους. Τα απο­γεύ­ματα τα περνά σε κάποιο δισκο­πω­λείο απο­λαμ­βά­νο­ντας τα νέα ακού­σματα. Την ημέρα που θα γνω­ρι­στεί με κάποιους μου­σι­κούς παρα­γω­γούς η τύχη του θα αλλάξει. «Βρέθηκα να παίζω μουσική σε κλαμπ κι από κει άρχισαν όλα γιατί οι επι­λο­γές μου άρεσαν κι ο κόσμος έδειξε να το δια­σκε­δά­ζει». Στη σημα­ντι­κό­τερη στιγμή της καριέ­ρας του, ένα ατύχημα με μηχανή στους δρόμους της πόλης θα τον ανα­γκά­σει να μείνει εκτός χώρου για μεγάλο χρονικό διά­στημα: «Ηταν το δεύτερο μεγάλο χτύπημα της ζωής μου. Εσπασα τον αυχένα, τα χέρια και τα πόδια μου και έμεινα καθη­λω­μέ­νος σε ένα κρεβάτι περίπου τρία χρόνια. Μετά έκανα προ­σπά­θειες απο­κα­τά­στα­σης αφού λόγω χτυ­πή­μα­τος στο κεφάλι αδυ­να­τούσα να φορέσω ακου­στικά για πάνω από πέντε λεπτά. Ομως, δεν σιχτι­ρίζω, ούτε μεμ­ψι­μοιρώ. Πιστεύω πως ό,τι μας συμ­βαί­νει στη ζωή γίνεται για κάποιον λόγο, για να μας διδάξει κάτι».

Οταν ο Vierro θα ανέβει ξανά στα ντεκ, η επαγ­γελ­μα­τική επι­τυ­χία θα τον συνα­ντή­σει για άλλη μία φορά. H συλλογή του με τον τίτλο «Vierro Substance» πουλά περισ­σό­τερα από 300.000 αντί­τυπα στη Μεγάλη Βρε­τα­νία και 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο σ’ ολό­κληρη την Ευρώπη. Επίσης προχωρά στην πρώτη του προ­σω­πική δουλειά γρά­φο­ντας τη μουσική για το κομμάτι «Ι am danger» που ερμη­νεύει ο Τζακ ΜακΜάνους και το οποίο κατα­τέ­θηκε ως υπο­ψή­φιο κομμάτι για τα βραβεία Grammy στην κατη­γο­ρία Βest Dance Recording. Eπίσης, με το άλμπουμ «Vierro Inside Me» διεκ­δι­κεί και πάλι μια θέση στον κόσμο των Grammy, στην κατη­γο­ρία Best Dance Electronic Album. «Και μόνο το ότι η δουλειά μου σχε­τί­στηκε με αυτά τα βραβεία απο­τε­λεί για εμένα μεγάλη τιμή», απο­κα­λύ­πτει ο Ελληνας DJ, o οποίος έχει ράψει ήδη σμόκιν για την τελετή απο­νο­μής των βρα­βείων στο Λος Αντζε­λες στις 8 Φεβρουα­ρίου του 2015, τη μεγα­λύ­τερη μουσική γιορτή παγκο­σμίως.

«Σέβομαι τον κόσμο»

Η επαγ­γελ­μα­τική επι­τυ­χία του χάρισε μια άνετη ζωή. Ο DJ Vierro σήμερα ζει άνετα, αλλά απέχει από show off και περιτ­τές πολυ­τέ­λειες. Κατοι­κεί σε ένα μοντέρνο δια­μέ­ρι­σμα στο Αμστερ­νταμ και όταν ταξι­δεύει δια­μέ­νει σε σουίτες υπέ­ρο­χων ξενο­δο­χείων. Οσο για το επαγ­γελ­μα­τικό του dress code; «Μου αρέσει να σέβομαι τον κόσμο που έχει έρθει να με ακούσει και συνήθως όπου παίζω εμφα­νί­ζο­μαι με σακάκι. Ο μόνος λόγος για να απαρ­νηθώ το σακάκι είναι όταν επιλέγω μουσική σε κλαμπ περιο­χών που είναι ζεστά. Τότε ξεχνώ που­κά­μισα και σακάκια για ένα T-shirt και ένα που­κά­μισο».

«Η επαγ­γελ­μα­τική μου δια­δρομή μού έχει χαρίσει ένα υπέροχο ταξίδι. Συστή­θηκα σε ενδια­φέ­ρο­ντες ανθρώ­πους και ήρθα σε επαφή με σταρ τους οποίους είδα και γνώρισα στην πιο ανθρώ­πινη εκδοχή τους. Οταν γνω­ρι­στή­καμε με τον Μπόνο είχαμε την ευκαι­ρία να ανταλ­λά­ξουμε απόψεις πάνω στη μουσική. Κάναμε μια ενδια­φέ­ρουσα καλ­λι­τε­χνική κου­βέ­ντα.

Οσο για την Τζέ­νι­φερ Λόπεζ, όταν την είδα από κοντά αντι­λή­φθηκα πόσο δια­φο­ρε­τι­κοί είναι όλοι αυτοί σε σχέση με την εικόνα που βγαίνει προς τα έξω. Δεν μπορώ να πω αν ήταν καλύ­τερη ή χει­ρό­τερη από αυτό που προ­βάλ­λουν τα μέσα. Το σίγουρο είναι ότι στα μάτια μου φάνηκε πολύ πιο γήινη».

Αυτή την εποχή ο Vierro βρί­σκε­ται σε μια άκρως δημιουρ­γική περίοδο, καθώς μαζί με τον συνερ­γάτη του Geert Huinink φτιά­χνει το δεύτερο προ­σω­πικό του άλμπουμ και ετοι­μά­ζε­ται για το πρώτο του παγκό­σμιο τουρ, το οποίο ανα­μέ­νε­ται να αρχίσει τον Φεβρουά­ριο του 2015, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας 24 χώρες σε μια χρονική περίοδο τριών μηνών. Είτε η δουλειά του κερ­δί­σει ένα Grammy είτε όχι, ο ίδιος θα βρί­σκε­ται στην τελετή απο­νο­μής αφού συγκα­τα­λέ­γε­ται στους ελά­χι­στους Ελληνες που είναι μέλη της επι­τρο­πής και ψηφί­ζουν για τα εν λόγω βραβεία.

protothema .gr