Δίκη για ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος από αντλιοστάσιο λυμάτων στη Ρόδο

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου οδη­γεί­ται την Παρα­σκευή 18 Σεπτεμ­βρίου 2026, έπειτα από δια­δο­χι­κές ανα­βο­λές, μια υπόθεση που ξεκί­νησε από ένα χει­ρό­γραφο σημεί­ωμα προς την Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου και εξε­λί­χθηκε σε ποινική δίωξη για ρύπανση και υπο­βάθ­μιση του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται ένα αντλιο­στά­σιο λυμάτων στη θέση «Καρυδιά» της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Παστί­δας και οι συνέ­πειες που, σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, είχε η ελλιπής συντή­ρησή του για μια οικο­γέ­νεια που ζει δίπλα του.

Κατη­γο­ρού­με­νος είναι ο κ. Δημή­τριος Τσίκκης, ο οποίος διώ­κε­ται όχι ως ιδιώτης αλλά με την ιδιό­τητα του πρώην προ­έ­δρου και νομίμου εκπρο­σώ­που της ΔΕΥΑΡ, της δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης που είναι αρμόδια για τη συντή­ρηση και τη σωστή λει­τουρ­γία των δικτύων ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης εντός των ορίων του Δήμου Ρόδου.

Το κατη­γο­ρη­τή­ριο και η ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση

Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται ως υπαί­τιος του ό,τι, σε μη επα­κρι­βώς προσ­διο­ρι­σμένο χρονικό διά­στημα, πάντως από τις αρχές του 2020 έως τα τέλη του 2023, με πράξη που αντι­βαί­νει στις δια­τά­ξεις του Ν. 1650/1986 και των κανο­νι­στι­κών πράξεων που εκδί­δο­νται κατ’ εξου­σιο­δό­τησή του, προ­κά­λεσε με πρόθεση ρύπανση και υπο­βάθ­μιση του περι­βάλ­λο­ντος στην περιοχή «Καρυδιά» της Παστί­δας. Το περι­βάλ­λον νοείται εδώ, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο κατη­γο­ρη­τή­ριο, ως το σύνολο των φυσικών και ανθρω­πο­γε­νών παρα­γό­ντων που βρί­σκο­νται σε αλλη­λε­πί­δραση και επη­ρε­ά­ζουν την οικο­λο­γική ισορ­ρο­πία, την ποιό­τητα ζωής, την υγεία των κατοί­κων και τις αισθη­τι­κές αξίες.

Η κατη­γο­ρία εδρά­ζε­ται στην έννοια της ιδιαί­τε­ρης νομικής υπο­χρέ­ω­σης. Ο κατη­γο­ρού­με­νος, ως πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, είχε κατά το κατη­γο­ρη­τή­ριο την ευθύνη για τη σωστή λει­τουρ­γία της Εγκα­τά­στα­σης Επε­ξερ­γα­σίας Λυμάτων της Παστί­δας και των συνοδών υπο­δο­μών της. Στο πλαίσιο αυτό, φέρεται να μη μερί­μνησε ώστε να γίνο­νται οι απα­ραί­τη­τες εργα­σίες συντή­ρη­σης και απο­κα­τά­στα­σης του αντλιο­στα­σίου λυμάτων που είναι εγκα­τε­στη­μένο στη θέση «Καρυδιά», εντός ιδιο­κτη­σίας συνο­λι­κής επι­φά­νειας 2.180 τετρα­γω­νι­κών μέτρων που ανήκει σε μια κάτοικο του νησιού.

Το απο­τέ­λε­σμα, σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, ήταν λύματα να ξεχει­λί­ζουν ανά τακτά χρονικά δια­στή­ματα από το αντλιο­στά­σιο, είτε λόγω μηχα­νο­λο­γι­κών προ­βλη­μά­των είτε λόγω δια­κο­πής ρεύ­μα­τος, και να δια­χέ­ο­νται εντός του ακι­νή­του, δημιουρ­γώ­ντας κίνδυνο για την υγεία της ιδιο­κτή­τριας και των λοιπών μελών της οικο­γέ­νειάς της. Το κατη­γο­ρη­τή­ριο κάνει ειδική μνεία στην επι­βά­ρυνση των ήδη σοβαρών και χρόνιων προ­βλη­μά­των υγείας του συζύγου της, ο οποίος φέρεται να έχει ανα­γνω­ρι­σμένη ανα­πη­ρία υψηλού ποσο­στού.

Η λυμα­το­λά­σπη και ο πλα­στι­κός αγωγός προς τον ποταμό

Δύο ακόμη σκέλη συμπλη­ρώ­νουν την εικόνα που περι­γρά­φει η κατη­γο­ρούσα αρχή. Το πρώτο αφορά στη λεγό­μενη «λυμα­το­λά­σπη» που, όπως ανα­φέ­ρε­ται, δημιουρ­γή­θηκε δίπλα από την τσι­με­ντέ­νια βάση του αντλιο­στα­σίου και παρέ­μεινε στάσιμη για μεγάλο χρονικό διά­στημα εντός του ακι­νή­του. Ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να παρέ­λειψε να προβεί στη συλλογή και απο­μά­κρυνσή της, με συνέ­πεια, κατά την κατη­γο­ρία, να δημιουρ­γη­θούν εντο­νό­τατα προ­βλή­ματα ανα­θυ­μιά­σεων και δυσο­σμίας και να προ­κύ­ψει εστία μόλυν­σης της περιο­χής, καθι­στώ­ντας την ατμό­σφαιρα πέριξ ιδιαί­τερα απο­πνι­κτική.

Το δεύτερο σκέλος είναι ίσως το βαρύ­τερο από περι­βαλ­λο­ντική άποψη. Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, τα λύματα του αντλιο­στα­σίου διο­χε­τεύ­ο­νταν, χωρίς καμία επε­ξερ­γα­σία, μέσω πλα­στι­κού αγωγού σε παρα­κεί­μενο ποταμό, δηλαδή με μη σύννομο και περι­βαλ­λο­ντικά μη απο­δε­κτό τρόπο. Εξαι­τίας των ανωτέρω, όπως προ­κύ­πτει, προ­κλή­θηκε ρύπανση και υπο­βάθ­μιση του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος της περιο­χής, η οποία ήταν πολύ πιθανό να είχε αρνη­τι­κές επι­πτώ­σεις στην οικο­λο­γική ισορ­ρο­πία, στην ποιό­τητα ζωής και στην υγεία των κατοί­κων, ιδίως λόγω της δυσο­σμίας και της επι­κιν­δυ­νό­τη­τας των μετα­φε­ρό­με­νων ανε­πε­ξέρ­γα­στων λυμάτων.