Δίκη για ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος από αντλιοστάσιο λυμάτων στη Ρόδο

Ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου οδηγείται την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 2026, έπειτα από διαδοχικές αναβολές, μια υπόθεση που ξεκίνησε από ένα χειρόγραφο σημείωμα προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου και εξελίχθηκε σε ποινική δίωξη για ρύπανση και υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα αντλιοστάσιο λυμάτων στη θέση «Καρυδιά» της Δημοτικής Κοινότητας Παστίδας και οι συνέπειες που, σύμφωνα με την κατηγορία, είχε η ελλιπής συντήρησή του για μια οικογένεια που ζει δίπλα του.
Κατηγορούμενος είναι ο κ. Δημήτριος Τσίκκης, ο οποίος διώκεται όχι ως ιδιώτης αλλά με την ιδιότητα του πρώην προέδρου και νομίμου εκπροσώπου της ΔΕΥΑΡ, της δημοτικής επιχείρησης που είναι αρμόδια για τη συντήρηση και τη σωστή λειτουργία των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης εντός των ορίων του Δήμου Ρόδου.
Το κατηγορητήριο και η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση
Ο κατηγορούμενος φέρεται ως υπαίτιος του ό,τι, σε μη επακριβώς προσδιορισμένο χρονικό διάστημα, πάντως από τις αρχές του 2020 έως τα τέλη του 2023, με πράξη που αντιβαίνει στις διατάξεις του Ν. 1650/1986 και των κανονιστικών πράξεων που εκδίδονται κατ’ εξουσιοδότησή του, προκάλεσε με πρόθεση ρύπανση και υποβάθμιση του περιβάλλοντος στην περιοχή «Καρυδιά» της Παστίδας. Το περιβάλλον νοείται εδώ, όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο, ως το σύνολο των φυσικών και ανθρωπογενών παραγόντων που βρίσκονται σε αλληλεπίδραση και επηρεάζουν την οικολογική ισορροπία, την ποιότητα ζωής, την υγεία των κατοίκων και τις αισθητικές αξίες.
Η κατηγορία εδράζεται στην έννοια της ιδιαίτερης νομικής υποχρέωσης. Ο κατηγορούμενος, ως πρόεδρος της ΔΕΥΑΡ, είχε κατά το κατηγορητήριο την ευθύνη για τη σωστή λειτουργία της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων της Παστίδας και των συνοδών υποδομών της. Στο πλαίσιο αυτό, φέρεται να μη μερίμνησε ώστε να γίνονται οι απαραίτητες εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του αντλιοστασίου λυμάτων που είναι εγκατεστημένο στη θέση «Καρυδιά», εντός ιδιοκτησίας συνολικής επιφάνειας 2.180 τετραγωνικών μέτρων που ανήκει σε μια κάτοικο του νησιού.
Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με την κατηγορία, ήταν λύματα να ξεχειλίζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το αντλιοστάσιο, είτε λόγω μηχανολογικών προβλημάτων είτε λόγω διακοπής ρεύματος, και να διαχέονται εντός του ακινήτου, δημιουργώντας κίνδυνο για την υγεία της ιδιοκτήτριας και των λοιπών μελών της οικογένειάς της. Το κατηγορητήριο κάνει ειδική μνεία στην επιβάρυνση των ήδη σοβαρών και χρόνιων προβλημάτων υγείας του συζύγου της, ο οποίος φέρεται να έχει αναγνωρισμένη αναπηρία υψηλού ποσοστού.
Η λυματολάσπη και ο πλαστικός αγωγός προς τον ποταμό
Δύο ακόμη σκέλη συμπληρώνουν την εικόνα που περιγράφει η κατηγορούσα αρχή. Το πρώτο αφορά στη λεγόμενη «λυματολάσπη» που, όπως αναφέρεται, δημιουργήθηκε δίπλα από την τσιμεντένια βάση του αντλιοστασίου και παρέμεινε στάσιμη για μεγάλο χρονικό διάστημα εντός του ακινήτου. Ο κατηγορούμενος φέρεται να παρέλειψε να προβεί στη συλλογή και απομάκρυνσή της, με συνέπεια, κατά την κατηγορία, να δημιουργηθούν εντονότατα προβλήματα αναθυμιάσεων και δυσοσμίας και να προκύψει εστία μόλυνσης της περιοχής, καθιστώντας την ατμόσφαιρα πέριξ ιδιαίτερα αποπνικτική.
Το δεύτερο σκέλος είναι ίσως το βαρύτερο από περιβαλλοντική άποψη. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τα λύματα του αντλιοστασίου διοχετεύονταν, χωρίς καμία επεξεργασία, μέσω πλαστικού αγωγού σε παρακείμενο ποταμό, δηλαδή με μη σύννομο και περιβαλλοντικά μη αποδεκτό τρόπο. Εξαιτίας των ανωτέρω, όπως προκύπτει, προκλήθηκε ρύπανση και υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής, η οποία ήταν πολύ πιθανό να είχε αρνητικές επιπτώσεις στην οικολογική ισορροπία, στην ποιότητα ζωής και στην υγεία των κατοίκων, ιδίως λόγω της δυσοσμίας και της επικινδυνότητας των μεταφερόμενων ανεπεξέργαστων λυμάτων.