Η τεχνογνωσία της διάσπασης και η αγωνία του 30%

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μίλησε για «τεχνογνωσία» επειδή του ξέφυγε. Μίλησε επειδή το Μαξίμου μέτρησε τι έπιασαν οι άνθρωποί του στις 17 περιφέρειες της Μακεδονίας πριν τη ΔΕΘ και δεν άρεσε σε κανέναν. Μεσαία στελέχη που λοξοκοιτούν, πρώην βουλευτές που ήδη έχουν δώσει τα χέρια, πυρήνες οργανωμένοι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιφερειών και ένας εν ενεργεία βουλευτής, ο Μίλτος Χρυσομάλλης, που θεωρείται χαμένος πριν καν ανακοινωθεί κόμμα. Η επίθεση του πρωθυπουργού ήταν λοιπόν προληπτική, όχι απάντηση. Στόχος της δεν ήταν ο Αντώνης Σαμαράς αλλά όσοι σκέφτονται να τον ακολουθήσουν, και το μήνυμα προς αυτούς ήταν απλό: όποιος φύγει, δεν επιστρέφει, και κυβερνητική σύμπραξη την επόμενη μέρα δεν θα υπάρξει. Η φράση «κανένα περιθώριο συνεννόησης» είναι το πραγματικό περιεχόμενο της ΔΕΘ, όχι τα 2,2 δισ.

Από την άλλη πλευρά, ο Σαμαράς παίζει το παιχνίδι που ξέρει καλύτερα, την αναμονή. Καθυστερεί την ίδρυση για να μη φθαρεί όπως η Καρυστιανού, διαλέγει μόνος του τα πεδία μάχης και αφήνει τον Μάριο Σαλμά να λέει στον ΑΝΤ1 ότι η ΝΔ είναι στο 22 με 23%. Η 29η Νοεμβρίου ως ημερομηνία, η μέρα που πήρε το κόμμα από τα χέρια της Ντόρας Μπακογιάννη το 2009, δείχνει ότι το εγχείρημα έχει τόσο πολιτικό όσο και προσωπικό υπόβαθρο. Το ερώτημα που θέτει ο Κωστής Χατζηδάκης, αν υπάρχει κοινωνικό ρεύμα γι’ αυτό το κόμμα, είναι το σωστό, αλλά η κυβέρνηση δεν συμπεριφέρεται σαν να πιστεύει ότι η απάντηση είναι όχι. Όταν βγαίνουν ταυτόχρονα Μπακογιάννη, Γεωργιάδης, Σδούκου, Μαρινάκης, Κυρανάκης, Χατζηδάκης και Θεοδωρικάκος για έναν άνθρωπο χωρίς κόμμα, η αναλογία μεταξύ απειλής και αντίδρασης λέει από μόνη της την αλήθεια.

Η ΝΔ λέει ότι ο Σαμαράς δεν είναι ο βασικός αντίπαλος και ξοδεύει όλο της το πυροβολικό για να το αποδείξει.