“Καµπανάκι” Γιώργου Αυτιά για τα τουρκικά κεφάλαια σε Θράκη και νησιά

Σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο µετα­φέ­ρει ο Γιώρ­γος Αυ­τιάς το ζήτηµα των αγο­ρών ακι­νή­των από κε­φά­λαια τρί­των χωρών σε παραµεθό­ριες πε­ριο­χές, την ώρα που στην Αθήνα βρί­σκε­ται ήδη υπό επε­ξερ­γα­σία η αυ­στη­ρο­ποί­η­ση του πλαι­σί­ου για τις µετα­βι­βά­σεις ακι­νή­των σε πε­ριο­χές ιδιαί­τε­ρης εθνι­κής και στρα­τη­γι­κής σηµασίας. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται κυ­ρί­ως η Θράκη, αλλά και νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου, όπου το τε­λευ­ταίο διά­στηµα έχει ανοί­ξει συ­ζή­τη­ση για αγο­ρές από τουρ­κι­κά συµφέ­ρο­ντα.

Ενί­σχυ­ση ελέγ­χου

Η παρέµβαση του ευ­ρω­βου­λευ­τή της Ν∆ έρ­χε­ται ου­σια­στι­κά να προ­σθέ­σει την ευ­ρω­παϊ­κή διά­στα­ση σε µια συ­ζή­τη­ση που βρί­σκε­ται εδώ και µήνες σε εξέ­λι­ξη στην Ελ­λά­δα. Με ερώ­τη­σή του προς την Ευ­ρω­παϊ­κή Επι­τρο­πή, ο Γιώρ­γος Αυ­τιάς ζητά ενί­σχυ­ση των µηχα­νισµών ελέγ­χου και δια­φά­νειας στις αγο­ρές γης και ακι­νή­των που πραγµατο­ποιού­νται µε κε­φά­λαια προ­ερ­χόµενα από τρί­τες χώρες, δί­νο­ντας ιδιαί­τε­ρο βάρος στις δια­συ­νο­ρια­κές πε­ριο­χές στρα­τη­γι­κής σηµασίας.

Το θέµα αφορά ευ­θέ­ως την ελ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, καθώς στη Θράκη έχει κα­τα­γρα­φεί έντο­νος προ­βληµατισµός από αυ­το­διοι­κη­τι­κούς και πο­λι­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες για την αυ­ξα­νόµενη πα­ρου­σία ξένων κε­φα­λαί­ων στην αγορά ακι­νή­των και ει­δι­κό­τε­ρα για πε­ρι­πτώ­σεις εται­ρειών τουρ­κι­κών συµφε­ρό­ντων. Αντί­στοι­χη συ­ζή­τη­ση έχει ανοί­ξει και για νησιά του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου, όπου η γε­ω­γρα­φι­κή θέση των ακι­νή­των προσ­δί­δει στο ζήτηµα δια­φο­ρε­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά από µια συ­νη­θισµένη επεν­δυ­τι­κή συ­ναλ­λα­γή.

Το βα­σι­κό πρό­βληµα που εξε­τά­ζε­ται στην Αθήνα αφορά τη δυ­να­τό­τη­τα πα­ρά­καµψης των πε­ριο­ρισµών µέσω εται­ρι­κών σχηµάτων. Το ισχύ­ον πλαί­σιο προ­βλέ­πει πε­ριο­ρισµούς στην από­κτη­ση εµπράγµατων ή ενο­χι­κών δι­καιωµάτων σε ακί­νη­τα παραµεθό­ριων πε­ριο­χών από φυ­σι­κά ή νοµικά πρό­σω­πα που προ­έρ­χο­νται από χώρες εκτός Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και Ευ­ρω­παϊ­κής Ζώνης Ελεύ­θε­ρων Συ­ναλ­λα­γών. Στην πράξη, ωστό­σο, το ζήτηµα γί­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο σύν­θε­το όταν ο εν­δια­φε­ρόµενος δεν εµφα­νί­ζε­ται απευ­θεί­ας ως υπή­κο­ος ή εται­ρεία τρί­της χώρας, αλλά χρησιµοποιεί­ται νοµικό πρό­σω­πο µε έδρα σε κρά­τος-µέλος της ΕΕ. Ακρι­βώς σε αυτό το σηµείο επι­κε­ντρώ­νε­ται η συ­ζή­τη­ση για την αυ­στη­ρο­ποί­η­ση του συστήµατος, ώστε ο έλεγ­χος να µην εξα­ντλεί­ται στην τυ­πι­κή έδρα µιας εται­ρεί­ας, αλλά να φτά­νει µέχρι το φυ­σι­κό πρό­σω­πο που βρί­σκε­ται πίσω από αυτή.

Σύµφωνα µε τον σχε­διασµό που βρί­σκε­ται υπό επε­ξερ­γα­σία από την κυ­βέρ­νη­ση και το υπουρ­γείο Εθνι­κής Άµυνας, κε­ντρι­κό στοι­χείο του νέου πλαι­σί­ου αναµένε­ται να απο­τε­λέ­σει ο υπο­χρε­ω­τι­κός έλεγ­χος του τε­λι­κού πραγµατι­κού δι­καιού­χου -του λεγόµενου Beneficial Owner- µιας εται­ρεί­ας που απο­κτά ακί­νη­το σε ευαί­σθη­τη πε­ριο­χή. Με τον τρόπο αυτό επι­διώ­κε­ται να κλεί­σει το «πα­ρά­θυ­ρο» µέσω του οποί­ου κε­φά­λαια τρί­της χώρας µπο­ρούν να εµφα­νί­ζο­νται ως ευ­ρω­παϊ­κά µε την παρεµβολή µιας εται­ρεί­ας εγκα­τε­στηµένης στην ΕΕ. Στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση κι­νεί­ται και η παρέµβαση του Γιώρ­γου Αυτιά. Ο ευ­ρω­βου­λευ­τής ζητά από την Κοµισιόν να εξε­τά­ζε­ται όχι µόνο η προ­έ­λευ­ση των χρηµάτων, αλλά και ο σκο­πός της επέν­δυ­σης και η πραγµατική δοµή της ιδιο­κτη­σί­ας. Θέτει πα­ράλ­λη­λα το ζήτηµα των εται­ρι­κών σχηµάτων που µπορεί να χρησιµοποιού­νται για την πραγµατο­ποί­η­ση αγο­ρών, ζη­τώ­ντας µεγα­λύ­τε­ρη δια­φά­νεια ως προς τα πρό­σω­πα που βρί­σκο­νται πίσω από αυτά.

Ιδιαί­τε­ρη σηµασία έχει ακόµη η πρό­τα­σή του να έχουν τα κράτη-µέλη µεγα­λύ­τε­ρη δυ­να­τό­τη­τα επι­βο­λής αυ­στη­ρών ελέγ­χων στις δια­συ­νο­ρια­κές πε­ριο­χές. Κατά τον Γιώρ­γο Αυτιά, όταν προ­κύ­πτουν ζητήµατα εθνι­κής ασφά­λειας ή εθνι­κού συµφέ­ρο­ντος, οι µετα­βι­βά­σεις θα πρέ­πει να µπο­ρούν να υπό­κει­νται σε προη­γούµενη έγκρι­ση των αρµόδιων εθνι­κών Αρχών.

Υφι­στά­με­νο κα­θε­στώς

Η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά, εξάλ­λου, δεν ξε­κι­νά από µηδε­νι­κή βάση. Ο νόµος 1892/1990 προ­βλέ­πει ήδη ει­δι­κό κα­θε­στώς για σειρά παραµεθό­ριων πε­ριο­χών, µεταξύ των οποί­ων ο Έβρος, η Ξάνθη, η Ρο­δό­πη, η Λέ­σβος, η Χίος, η Σάµος και τα ∆ωδε­κά­νη­σα. Το ζητούµενο πλέον είναι η προ­σαρµογή αυτού του πλαι­σί­ου στα σύγ­χρο­να εται­ρι­κά σχήµατα και στις δυ­να­τό­τη­τες έµµεσης από­κτη­σης πε­ριου­σί­ας. Η παρέµβαση Αυτιά συµπί­πτει, εποµένως, χρο­νι­κά µε την προ­σπά­θεια της Αθή­νας να κα­λύ­ψει αυτά τα κενά. Η κα­τεύ­θυν­ση που εξε­τά­ζε­ται δεν είναι µια γε­νι­κή απα­γό­ρευ­ση ξένων επεν­δύ­σε­ων, αλλά η δηµιουρ­γία ενός µηχα­νισµού που θα επι­τρέ­πει στις αρµόδιες Αρχές να γνω­ρί­ζουν ποιος πραγµατικά βρί­σκε­ται πίσω από την αγορά ενός ακι­νή­του όταν αυτό βρί­σκε­ται σε πε­ριο­χή ιδιαί­τε­ρης στρα­τη­γι­κής σηµασίας για την εθνι­κή ασφά­λεια και ακε­ραιό­τη­τα.

Πηγή: parapolitika.gr