Τι αλλάζει με το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό – Δώδεκα ερωταπαντήσεις

Νέους και σαφώς αυ­στη­ρό­τε­ρους κα­νό­νες για την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, από την ανέ­γερ­ση ξε­νο­δο­χεί­ων και την εκτός σχε­δί­ου δό­μη­ση έως τις βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις και τις επεν­δύ­σεις στα νησιά, φέρ­νει το νέο Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο για τον Του­ρι­σμό. Το νέο πλαί­σιο, που βρί­σκε­ται ήδη σε ισχύ από τις 7 Αυ­γού­στου, χω­ρί­ζει τη χώρα σε ζώνες ανά­λο­γα με την έντα­ση της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και κα­θο­ρί­ζει δια­φο­ρε­τι­κούς όρους ανά­πτυ­ξης και προ­στα­σί­ας για κάθε πε­ριο­χή. Ακο­λου­θούν ερω­τή­σεις και απα­ντή­σεις για το Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο για τον Του­ρι­σμό:

1. Τι είναι το Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο για τον Του­ρι­σμό (ΕΧΠ-Τ);

Το Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο για τον Του­ρι­σμό, που δη­μο­σιεύ­θη­κε με την Κοινή Υπουρ­γι­κή Από­φα­ση των Υπουρ­γών Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας Σταύ­ρου Πα­πα­σταύ­ρου και Του­ρι­σμού Όλγας Κε­φα­λο­γιάν­νη την Πα­ρα­σκευή 7 Αυ­γού­στου (ΦΕΚ Δ’ 658/7-8-2026), απο­τε­λεί ένα εθνι­κό σχέ­διο που για πρώτη φορά κα­θο­ρί­ζει πού και με ποιους κα­νό­νες μπο­ρεί να ανα­πτύσ­σε­ται ο του­ρι­σμός στη χώρα.

To ΕΧΠ-Τ απο­σκο­πεί στον προσ­διο­ρι­σμό στρα­τη­γι­κών κα­τευ­θύν­σε­ων και μεσο-μα­κρο­πρό­θε­σμων στό­χων σε εθνι­κό επί­πε­δο, για τη χω­ρι­κή διάρ­θρω­ση του τομέα του του­ρι­σμού, με όρους οι­κο­νο­μι­κής, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής και κοι­νω­νι­κής βιω­σι­μό­τη­τας και αει­φο­ρί­ας.

Στό­χος του είναι η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη να γί­νε­ται με πιο ορ­γα­νω­μέ­νο και βιώ­σι­μο τρόπο, προ­στα­τεύ­ο­ντας πα­ράλ­λη­λα το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες και τον ιδιαί­τε­ρο χα­ρα­κτή­ρα κάθε πε­ριο­χής.

Με απλά λόγια, το ΕΧΠ-Τ:

• βάζει σα­φείς, ενιαί­ους και δια­φα­νείς κα­νό­νες για τις νέες του­ρι­στι­κές επεν­δύ­σεις,

• ορ­γα­νώ­νει κα­λύ­τε­ρα την ανά­πτυ­ξη ξε­νο­δο­χεί­ων και άλλων του­ρι­στι­κών υπο­δο­μών,

• προ­στα­τεύ­ει τις πε­ριο­χές που δέ­χο­νται αυ­ξη­μέ­νες του­ρι­στι­κές πιέ­σεις,

• δίνει ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στα νησιά και στις πε­ριο­χές με πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή ευαι­σθη­σία και

• κα­θο­δη­γεί τον πο­λε­ο­δο­μι­κό σχε­δια­σμό για τα επό­με­να χρό­νια.

Επι­ση­μαί­νε­ται ότι το ΕΧΠ-Τ πε­ρι­λαμ­βά­νει αφ’ ενός συ­γκε­κρι­μέ­νες ρυθ­μί­σεις για την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, οι οποί­ες είναι άμεσα εφαρ­μό­σι­μες από την ημέρα έκ­δο­σης του ΦΕΚ του ΕΧΠ-Τ, δη­λα­δή ισχύ­ουν ήδη από 7 Αυ­γού­στου, αφ’ ετέ­ρου κα­τευ­θύν­σεις στα άλλα επί­πε­δα σχε­δια­σμού (Το­πι­κά Πο­λε­ο­δο­μι­κά Σχέ­δια, Ει­δι­κά Πο­λε­ο­δο­μι­κά Σχέ­δια κ.ά) προ­κει­μέ­νου να εν­σω­μα­τω­θεί, χωρίς συ­γκρού­σεις με άλλες χρή­σεις, η ολο­κλη­ρω­μέ­νη στρα­τη­γι­κή της του­ρι­στι­κής πο­λι­τι­κής σε κάθε χω­ρι­κή ενό­τη­τα της Ελ­λά­δας.

Η χώρα έτσι απο­κτά, για πρώτη φορά ου­σια­στι­κά, ένα στρα­τη­γι­κό θε­σμι­κό κεί­με­νο για τη χω­ρι­κή ανά­πτυ­ξη του του­ρι­σμού.

2. Τι αλ­λά­ζει στο εξής με το νέο ΕΧΠ-Τ;

Για πολλά χρό­νια η χώρα δεν διέ­θε­τε ένα σύγ­χρο­νο και επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νο στρα­τη­γι­κό ερ­γα­λείο για τη χω­ρι­κή ορ­γά­νω­ση της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, σε μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία ο ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός εξε­λισ­σό­ταν δυ­να­μι­κά και αντι­με­τώ­πι­ζε νέες προ­κλή­σεις, όπως η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή και οι αυ­ξη­μέ­νες πιέ­σεις σε δη­μο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς. Ως έναν βαθμό, η ορ­γά­νω­ση της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και οι ανά­γκες του ελ­λη­νι­κού του­ρι­σμού κα­λύ­πτο­νταν από τα Πε­ρι­φε­ρεια­κά Χω­ρο­τα­ξι­κά Σχέ­δια.

Το νέο Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο για τον Του­ρι­σμό έρ­χε­ται να κα­λύ­ψει το υφι­στά­με­νο κενό και να θέσει σα­φείς κα­νό­νες και κα­τευ­θύν­σεις για την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη σε εθνι­κό επί­πε­δο, με στόχο την ισορ­ρο­πία ανά­με­σα στην ανά­πτυ­ξη, την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και την ποιό­τη­τα ζωής.

3. Ποιοι είναι οι βα­σι­κοί στό­χοι και οι στρα­τη­γι­κές κα­τευ­θύν­σεις του ΕΧΠ-Τ;

Βα­σι­κός στό­χος του ΕΧΠ-Τ είναι η ανά­πτυ­ξη του του­ρι­σμού με όρους βιω­σι­μό­τη­τας και με σε­βα­σμό στις δυ­να­τό­τη­τες και τα ιδιαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κάθε πε­ριο­χής. Το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό σχέ­διο επι­διώ­κει τη βελ­τί­ω­ση της συ­νο­λι­κής του­ρι­στι­κής εμπει­ρί­ας, την ανά­δει­ξη πε­ρισ­σό­τε­ρων μορ­φών του­ρι­σμού πέρα από το μο­ντέ­λο «ήλιος και θά­λασ­σα» και τη διεύ­ρυν­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, μέσα από ποιο­τι­κές και σύγ­χρο­νες του­ρι­στι­κές υπο­δο­μές.

Το ΕΧΠ-Τ στη­ρί­ζει τη χω­ρι­κή εξι­σορ­ρό­πη­ση και διά­χυ­ση της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, την υπο­στή­ρι­ξη θε­μα­τι­κών μορ­φών του­ρι­σμού, πα­ράλ­λη­λα με τον του­ρι­σμό ήλιου και θά­λασ­σας, την προ­ώ­θη­ση σύγ­χρο­νων του­ρι­στι­κών προ­ϊ­ό­ντων, κα­τα­λυ­μά­των και ει­δι­κών του­ρι­στι­κών υπο­δο­μών υψη­λής ποιό­τη­τας.

Επί­σης, δίνει έμ­φα­ση στη δια­σύν­δε­ση μορ­φών του­ρι­σμού και πα­ρα­γω­γι­κών κλά­δων, τη μεί­ω­ση δια­πε­ρι­φε­ρεια­κών και εν­δο­πε­ρι­φε­ρεια­κών ανι­σο­τή­των, την επι­μή­κυν­ση της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, την ενί­σχυ­ση ορ­γα­νω­μέ­νων μορ­φών χω­ρο­θέ­τη­σης, την ολο­κλη­ρω­μέ­νη δια­χεί­ρι­ση προ­ο­ρι­σμών και την αντι­με­τώ­πι­ση φαι­νο­μέ­νων πί­ε­σης.

Κε­ντρι­κές κα­τευ­θύν­σεις απο­τε­λούν επι­πρό­σθε­τα, η προ­σαρ­μο­γή στην κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, η προ­ώ­θη­ση με­τα­φο­ρι­κών, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών και ψη­φια­κών υπο­δο­μών, καθώς και η πρά­σι­νη με­τά­βα­ση και μεί­ω­ση του πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κού απο­τυ­πώ­μα­τος των του­ρι­στι­κών κα­τα­λυ­μά­των.

4. Πώς κα­τη­γο­ριο­ποιεί­ται ο εθνι­κός χώρος και με ποια κρι­τή­ρια;

Η βα­σι­κή κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση γί­νε­ται με βάση την έντα­ση του του­ρι­στι­κού φαι­νο­μέ­νου, λαμ­βά­νο­ντας κυ­ρί­ως υπόψη τον αριθ­μό των του­ρι­στι­κών κλι­νών σε σχέση με την έκτα­ση και τον μό­νι­μο πλη­θυ­σμό κάθε Δη­μο­τι­κής Ενό­τη­τας.

Με βάση αυτά τα στοι­χεία, οι πε­ριο­χές δια­κρί­νο­νται σε πέντε κα­τη­γο­ρί­ες:

(Α) Πε­ριο­χές Ελεγ­χό­με­νης Ανά­πτυ­ξης,

(Β) Ανα­πτυγ­μέ­νες πε­ριο­χές,

(Γ) Ανα­πτυσ­σό­με­νες πε­ριο­χές,

(Δ) Πε­ριο­χές Πρώ­ι­μης Ανά­πτυ­ξης και

(Ε) Πε­ριο­χές Ενί­σχυ­σης Ει­δι­κής Ανά­πτυ­ξης.

Πα­ράλ­λη­λα, προ­βλέ­πε­ται ει­δι­κό­τε­ρη κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση για τις νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές. Τα νησιά -πλην της Κρή­της και της Εύ­βοιας- κα­τη­γο­ριο­ποιού­νται επι­πλέ­ον βάσει της έκτα­σής τους σε τρεις δια­κρι­τές ομά­δες, με δια­φο­ρε­τι­κές κα­τευ­θύν­σεις και όρους ανά­πτυ­ξης για την κάθε ομάδα. Ει­δι­κό­τε­ρα, η Ομάδα Ι πε­ρι­λαμ­βά­νει νησιά με έκτα­ση άνω των 250 τ.χλμ., ενώ οι μι­κρό­τε­ρες νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές εντάσ­σο­νται σε ομά­δες με πιο εξει­δι­κευ­μέ­νες προ­βλέ­ψεις και αυ­ξη­μέ­νες δυ­να­τό­τη­τες προ­στα­σί­ας του το­πί­ου και του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

5. Συ­νε­πώς, ποιες οι πρα­κτι­κές συ­νέ­πειες αυτής της κα­τη­γο­ριο­ποί­η­σης;

Η κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση των πε­ριο­χών σε ζώνες Α–Ε και των νη­σιών σε Ομά­δες Ι–ΙΙΙ κα­θο­ρί­ζει στην πράξη τους όρους με τους οποί­ους μπο­ρεί να ανα­πτυ­χθεί ο του­ρι­σμός σε κάθε πε­ριο­χή. Επη­ρε­ά­ζει τον τρόπο ανά­πτυ­ξης των του­ρι­στι­κών επεν­δύ­σε­ων που επι­τρέ­πο­νται, τα ελά­χι­στα όρια αρ­τιό­τη­τας για νέα ξε­νο­δο­χεία, τη μέ­γι­στη δυ­να­μι­κό­τη­τα σε κλί­νες, καθώς και τους όρους προ­στα­σί­ας του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και της ιδιαί­τε­ρης φυ­σιο­γνω­μί­ας κάθε πε­ριο­χής.

Στις Πε­ριο­χές Ελεγ­χό­με­νης Ανά­πτυ­ξης (Α), δη­λα­δή σε πε­ριο­χές με πολύ υψηλή του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, δί­νε­ται προ­τε­ραιό­τη­τα κυ­ρί­ως στην ανα­βάθ­μι­ση και τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό υφι­στά­με­νων κα­τα­λυ­μά­των, με αυ­στη­ρό­τε­ρους όρους για τη δη­μιουρ­γία νέων του­ρι­στι­κών μο­νά­δων. Για νέα ξε­νο­δο­χεία σε εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές απαι­τού­νται του­λά­χι­στον 16 στρέμ­μα­τα.

Για τα νησιά, επι­τρέ­πο­νται νέα του­ρι­στι­κά κα­τα­λύ­μα­τα μέχρι 100 κλι­νών για τα πρώτα 16 στρέμ­μα­τα του γη­πέ­δου. Για τμήμα γη­πέ­δου άνω των 16 στρεμ­μά­των εφαρ­μό­ζε­ται το όριο των 6 κλι­νών/στρέμ­μα, έως το μέ­γι­στο όριο αριθ­μό κλι­νών της κα­τη­γο­ρί­ας (Β).

Στις Ανα­πτυγ­μέ­νες πε­ριο­χές (Β) δια­τη­ρεί­ται η έμ­φα­ση στην ποιο­τι­κή ανα­βάθ­μι­ση, αλλά με ηπιό­τε­ρους πε­ριο­ρι­σμούς. Το ελά­χι­στο γή­πε­δο για νέα ξε­νο­δο­χεία εκτός σχε­δί­ου αυ­ξά­νε­ται στα 12 στρέμ­μα­τα, ενώ στα νησιά της κα­τη­γο­ρί­ας αυτής επι­τρέ­πο­νται μο­νά­δες έως 350 κλί­νες. Πα­ράλ­λη­λα, ενι­σχύ­ο­νται οι ει­δι­κές μορ­φές του­ρι­σμού και η ανά­πτυ­ξη σύγ­χρο­νων του­ρι­στι­κών υπο­δο­μών.

Στις Ανα­πτυσ­σό­με­νες πε­ριο­χές (Γ) προ­βλέ­πε­ται με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τό­τη­τα ανά­πτυ­ξης νέων του­ρι­στι­κών δρα­στη­ριο­τή­των και κα­τα­λυ­μά­των, με στόχο τη στα­δια­κή ενί­σχυ­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος. Στις Πε­ριο­χές Πρώ­ι­μης Ανά­πτυ­ξης (Δ) δί­νε­ται έμ­φα­ση στην ήπια ανά­πτυ­ξη νέων προ­ο­ρι­σμών και στην αξιο­ποί­η­ση των ιδιαί­τε­ρων χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών κάθε πε­ριο­χής, ενώ οι Πε­ριο­χές Ενί­σχυ­σης Ει­δι­κής Ανά­πτυ­ξης (Ε) αφο­ρούν κυ­ρί­ως ει­δι­κές μορ­φές του­ρι­σμού, όπως ορει­νός, ια­μα­τι­κός, θα­λάσ­σιος ή κα­τα­δυ­τι­κός του­ρι­σμός.

Η Ομάδα Ι αφορά τα με­γά­λα νησιά άνω των 250 τ.χλμ., όπου προ­βλέ­πε­ται δυ­να­τό­τη­τα με­γα­λύ­τε­ρης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης.

Για τα μι­κρό­τε­ρα νησιά των Ομά­δων ΙΙ και ΙΙΙ εφαρ­μό­ζο­νται πιο αυ­στη­ρές κα­τευ­θύν­σεις προ­στα­σί­ας του το­πί­ου και πε­ριο­ρι­σμοί στη δό­μη­ση και στη δυ­να­μι­κό­τη­τα νέων μο­νά­δων (έως 100 κλί­νες), με στόχο τη δια­τή­ρη­ση της φυ­σιο­γνω­μί­ας τους και την προ­ώ­θη­ση πιο ήπιων μορ­φών του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης.

Σε πε­ρι­πτώ­σεις χω­ρι­κής ταύ­τι­σης δύο ή πε­ρισ­σό­τε­ρων κα­τευ­θύν­σε­ων/ρυθ­μί­σε­ων για συ­γκε­κρι­μέ­νη πε­ριο­χή, υπε­ρι­σχύ­ουν οι πιο προ­στα­τευ­τι­κές για το πε­ρι­βάλ­λον προ­βλέ­ψεις, με σκοπό τη δια­φύ­λα­ξη των ιδιαί­τε­ρων χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών και της φυ­σιο­γνω­μί­ας του νη­σιω­τι­κού χώρου.

6.⁠ ⁠Τι αλ­λά­ζει ως προς την απαι­τού­με­νη αρ­τιό­τη­τα στις εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές για την ανέ­γερ­ση νέων ξε­νο­δο­χεί­ων (ανά κα­τη­γο­ρία);

Με την έκ­δο­ση του ΦΕΚ του ΕΧΠ-Τ και μέχρι τον κα­θο­ρι­σμό χρή­σε­ων γης, όρων και πε­ριο­ρι­σμών δό­μη­σης από ερ­γα­λεία πο­λε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού πρώ­του επι­πέ­δου, για τις πε­ριο­χές κα­τη­γο­ρί­ας Α, Β, Γ, Δ και Ε, πλέον, ως ρύθ­μι­ση, η ελά­χι­στη αρ­τιό­τη­τα στα γή­πε­δα εκτός σχε­δί­ου είναι:

(Α) 16 στρέμ­μα­τα (από 8 στρ. έως 4 στρ. κατά πα­ρέκ­κλι­ση που ίσχυε ως σή­με­ρα),

(Β) 12 στρέμ­μα­τα (από 8 στρ. έως 4 στρ. κατά πα­ρέκ­κλι­ση που ίσχυε ως σή­με­ρα),

(Γ) & (Δ) 8 στρέμ­μα­τα (από 8 στρ. έως 4 στρ. κατά πα­ρέκ­κλι­ση που ίσχυε ως σή­με­ρα)

(Ε) 8 στρέμ­μα­τα έως 4 στρέμ­μα­τα κατά πα­ρέκ­κλι­ση (δηλ. δια­τη­ρεί­ται όπως ισχύ­ει σή­με­ρα), εφό­σον όμως πρό­κει­ται για του­ρι­στι­κή επέν­δυ­ση που πλη­ροί σω­ρευ­τι­κά αυ­στη­ρές πο­λε­ο­δο­μι­κές, ενερ­γεια­κές και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές προ­δια­γρα­φές.

Επι­πλέ­ον, κα­θο­ρί­ζο­νται οι κα­τη­γο­ρί­ες του­ρι­στι­κών κα­τα­λυ­μά­των που μπο­ρούν να ανα­πτυ­χθούν σε κάθε πε­ριο­χή, με έμ­φα­ση κυ­ρί­ως σε ξε­νο­δο­χεία υψη­λό­τε­ρων προ­δια­γρα­φών, όπως μο­νά­δες 3, 4 και 5 αστέ­ρων στις πε­ριο­χές Α, Β και Γ.

7. Τι ισχύ­ει εφε­ξής για την πα­ρά­κτια ζώνη;

Το ΕΧΠ-Τ προ­βλέ­πει αυ­στη­ρούς και άμεσα εφαρ­μο­στέ­ους κα­νό­νες προ­στα­σί­ας για την πα­ρά­κτια ζώνη, με στόχο τη δια­τή­ρη­ση του φυ­σι­κού το­πί­ου και την προ­στα­σία του πα­ρά­κτιου χώρου. Ει­δι­κό­τε­ρα, ως ρύθ­μι­ση, στη ζώνη από 0 έως 25 μέτρα από την ακτο­γραμ­μή, απα­γο­ρεύ­ο­νται στο εξής πλή­ρως νέες δια­μορ­φώ­σεις και κα­τα­σκευ­ές. Εξαι­ρού­νται μόνο έργα που αφο­ρούν πρό­σβα­ση άτομα με ανα­πη­ρία, πρό­σβα­ση ασθε­νο­φό­ρου και συ­γκε­κρι­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις που προ­βλέ­πο­νται από τη νο­μο­θε­σία για τον αι­για­λό και την πα­ρα­λία.

Πα­ράλ­λη­λα, το νέο πλαί­σιο δίνει με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση στην προ­στα­σία του το­πί­ου, στη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα των πα­ρά­κτιων πε­ριο­χών και στην πιο ορ­γα­νω­μέ­νη ανά­πτυ­ξη του­ρι­στι­κών δρα­στη­ριο­τή­των στις πα­ρά­κτιες και νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές.

8. Πώς αντι­με­τω­πί­ζε­ται η προ­στα­σία πε­ριο­χών του Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Προ­στα­τευό­με­νων Πε­ριο­χών;

Το νέο ΕΧΠ-Τ προ­βλέ­πει πρό­σθε­τες κα­τευ­θύν­σεις προ­στα­σί­ας για τις πε­ριο­χές του Εθνι­κού Συ­στή­μα­τος Προ­στα­τευό­με­νων Πε­ριο­χών, με έμ­φα­ση στην ήπια και βιώ­σι­μη του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη.

Στό­χος είναι η δια­σφά­λι­ση του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος, του το­πί­ου και της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας, μέσα από αυ­στη­ρό­τε­ρους όρους δό­μη­σης, πε­ριο­ρι­σμούς ως προς την έντα­ση της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και αυ­ξη­μέ­νες απαι­τή­σεις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αξιο­λό­γη­σης και τεκ­μη­ρί­ω­σης φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας, όπου απαι­τεί­ται.

9. Πώς το ΕΧΠ-Τ επη­ρε­ά­ζει το ρυθ­μι­στι­κό πε­ρι­βάλ­λον για τις βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις;

Το ΕΧΠ-Τ κα­θο­ρί­ζει το πλαί­σιο και τους κα­νό­νες με τους οποί­ους θα μπο­ρούν να ρυθ­μί­ζο­νται του­ρι­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων. Εν­δει­κτι­κά, προ­ω­θού­νται μέτρα ορ­γά­νω­σης και ελέγ­χου της βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης, όπως:

α) ο κα­θο­ρι­σμός όρων και προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων διά­θε­σης ακι­νή­των σε βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση, ιδίως σε συ­νάρ­τη­ση με τη χρήση τους για κύρια κα­τοι­κία,

β) η ρύθ­μι­ση της χρο­νι­κής διάρ­κειας της δρα­στη­ριό­τη­τας ανά έτος,

γ) η θέ­σπι­ση γε­ω­γρα­φι­κών ζωνών απα­γό­ρευ­σης ή πε­ριο­ρι­σμού της δρα­στη­ριό­τη­τας,

δ) ο πε­ριο­ρι­σμούς ως προς την ανά­πτυ­ξη νέας προ­σφο­ράς βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης, ιδίως σε πε­ριο­χές με αυ­ξη­μέ­νη πίεση ή ιδιαί­τε­ρα γε­ω­γρα­φι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων πε­ρι­πτώ­σε­ων νε­ό­δμη­των κα­τοι­κιών.

10. Πώς επη­ρε­ά­ζει το Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο υφι­στά­με­νες άδειες και ήδη εγκε­κρι­μέ­να σχέ­δια;

Για δια­δι­κα­σί­ες αδειο­δό­τη­σης του­ρι­στι­κών εγκα­τα­στά­σε­ων, έγκρι­σης ΟΥΤΔ ή ΕΠΣ, που βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη κατά την ημε­ρο­μη­νία δη­μο­σί­ευ­σης του Πλαι­σί­ου, οι νέες δια­τά­ξεις δεν εφαρ­μό­ζο­νται εφό­σον πριν από τη δη­μο­σί­ευ­ση είχε εκ­δο­θεί αρ­μο­δί­ως συ­γκε­κρι­μέ­νη πράξη ή είχε υπο­βλη­θεί πλή­ρης σχε­τι­κός φά­κε­λος.

Εν­δει­κτι­κά, η με­τα­βα­τι­κή προ­στα­σία κα­λύ­πτει πε­ρι­πτώ­σεις ΑΕΠΟ ή ει­σή­γη­σης πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής έγκρι­σης, υπα­γω­γής σε ΠΠΔ, πλή­ρους φα­κέ­λου ΜΠΕ ή ΣΜΠΕ, προ­έ­γκρι­σης ΕΠΣ, προ­έ­γκρι­σης οι­κο­δο­μι­κής άδειας ή οι­κο­δο­μι­κής άδειας, πλή­ρους φα­κέ­λου προ­έ­γκρι­σης δό­μη­σης και εγκρί­σε­ων υπα­γω­γής σε ανα­πτυ­ξια­κή νο­μο­θε­σία ή χρη­μα­το­δο­τι­κά προ­γράμ­μα­τα.

Το ΕΧΠ-Τ λει­τουρ­γεί ως κα­τευ­θυ­ντή­ριο και δε­σμευ­τι­κό πλαί­σιο για τα υπο­κεί­με­να σχέ­δια (ΤΠΣ, ΕΠΣ κ.λπ.), καθώς και για τα Πε­ρι­φε­ρεια­κά Χω­ρο­τα­ξι­κά Πλαί­σια, τα οποία θα πρέ­πει στα­δια­κά να εναρ­μο­νί­ζο­νται με τους κα­τευ­θύν­σεις του κατά την ανα­θε­ώ­ρη­ση ή τρο­πο­ποί­η­σή τους.

11. Πώς εναρ­μο­νί­ζε­ται το ΕΧΠ-Τ με άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες που επη­ρε­ά­ζουν τον του­ρι­σμό;

Το ΕΧΠ-Τ προ­βλέ­πει ρυθ­μί­σεις και κα­τευ­θύν­σεις για τη συ­νύ­παρ­ξη του του­ρι­σμού με άλ­λους ση­μα­ντι­κούς το­μείς δρα­στη­ριό­τη­τας, όπως η βιο­μη­χα­νία, οι εξο­ρύ­ξεις, οι Ανα­νε­ώ­σι­μες Πηγές Ενέρ­γειας (ΑΠΕ), οι υδα­το­καλ­λιέρ­γειες κ.ά. Ει­δι­κό­τε­ρα για αιο­λι­κά πάρκα, εντός των πε­ριο­χών (Α) και (Β) και για νησιά της Ομά­δας ΙΙ επι­τρέ­πε­ται η ανά­πτυ­ξη τους για αυ­το­κα­τα­νά­λω­ση.

Στό­χος είναι η κα­λύ­τε­ρη χω­ρι­κή ορ­γά­νω­ση των δια­φο­ρε­τι­κών χρή­σε­ων και δρα­στη­ριο­τή­των, ώστε να πε­ριο­ρί­ζο­νται πι­θα­νές συ­γκρού­σεις, να προ­στα­τεύ­ε­ται το πε­ρι­βάλ­λον και το τοπίο και να δια­σφα­λί­ζε­ται η βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη των του­ρι­στι­κών προ­ο­ρι­σμών.

12. Σε τι δια­φέ­ρει το ΕΧΠ-Τ που αναρ­τή­θη­κε σε δια­βού­λευ­ση τον Ιού­λιο του 2024 από αυτό που θε­σμο­θε­τή­θη­κε;

Το τε­λι­κό κεί­με­νο που θε­σμο­θε­τή­θη­κε δια­τη­ρεί τον βα­σι­κό στρα­τη­γι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό του κει­μέ­νου δια­βού­λευ­σης του 2024, αλλά εν­σω­μα­τώ­νει προ­σαρ­μο­γές που προ­κύ­πτουν από τη δια­δι­κα­σία της εκτε­τα­μέ­νης δια­βού­λευ­σης, τη ΣΜΠΕ, τη Με­λέ­τη Δέ­ου­σας Εκτί­μη­σης, τις γνω­μο­δο­τή­σεις των αρ­μό­διων ορ­γά­νων και την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή έγκρι­ση.

Οι δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις αφο­ρούν ιδίως στην εν­σω­μά­τω­ση πε­ρισ­σό­τε­ρων και πιο εξει­δι­κευ­μέ­νων κα­τευ­θύν­σε­ων για την αυ­ξη­μέ­νη προ­στα­σία του νη­σιω­τι­κού χώρου, του πα­ρά­κτιου χώρου, των πε­ριο­χών Natura/προ­στα­τευό­με­νων πε­ριο­χών και των ευαί­σθη­των το­πί­ων, τη με­γα­λύ­τε­ρη έμ­φα­ση στη φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα, τις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές επι­δό­σεις των κα­τα­λυ­μά­των, την έντα­ξη των νε­ο­κλα­σι­κών κτη­ρί­ων στις του­ρι­στι­κές ρυθ­μί­σεις, την πε­ρε­ταί­ρω ενί­σχυ­ση της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στις πε­ριο­χές (Ε), τον πε­ριο­ρι­σμό διά­σπαρ­της εκτός σχε­δί­ου δό­μη­σης και τη ρητή σύν­δε­ση με εξει­δι­κευ­μέ­νο μη­χα­νι­σμό πα­ρα­κο­λού­θη­σης. Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση δό­θη­κε σε προ­σθή­κες/εξει­δι­κεύ­σεις των με­τα­βα­τι­κών δια­τά­ξε­ων, στις πρό­σθε­τες ρυθ­μί­σεις για τα νησιά και στις προ­τει­νό­με­νες κα­τευ­θύν­σεις για βρα­χυ­χρό­νιες μι­σθώ­σεις.

Πηγή: insider.gr