Ο Άρειος Πάγος «σφράγισε» την ενοχή της τεχνικού ασφαλείας για τον τραυματισμό του Νικήτα Ραφαήλ Καψαλάκη στο αντλιοστάσιο της ΔΕΥΑΡ

• Το Ε’ Ποινικό Τμήμα του Ανω­τά­του Δικα­στη­ρίου, με την υπ’ αρίθμ. 880/21.7.2026 απόφασή του, απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης της 43χρονης μηχα­νο­λό­γου μηχα­νι­κού κατά της υπ’ αρίθμ. 91/2025 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, με την οποία είχε κριθεί ένοχη μαζί με τον πρώην πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ και τον προϊ­στά­μενο των Μηχα­νο­λο­γι­κών Εγκα­τα­στά­σεων της επι­χεί­ρη­σης

Ορι­στικό τέλος στην ποινική δια­δρομή μιας υπό­θε­σης που απα­σχό­λησε επί 8 και πλέον χρόνια τη ροδιακή δικαιο­σύνη έθεσε ο Άρειος Πάγος. Το Ε’ Ποινικό Τμήμα του Ανω­τά­του Δικα­στη­ρίου, με την υπ’ αρίθμ. 880/21.7.2026 απόφασή του, απέρ­ριψε την αίτηση αναί­ρε­σης που είχε ασκήσει η μηχα­νο­λό­γος μηχα­νι­κός, η οποία εκτε­λούσε καθή­κο­ντα τεχνι­κού ασφα­λείας στη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου, κατά της υπ’ αρίθμ. 91/2025 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου.

Με την απόρ­ριψη της αναί­ρε­σης, η κατα­δίκη της για την πρό­κληση σωμα­τι­κής βλάβης από αμέλεια, που συν­δέ­θηκε με το εργα­τικό ατύχημα του εργα­ζο­μέ­νου της επι­χεί­ρη­σης Νικήτα Ραφαήλ Καψα­λάκη στο αντλιο­στά­σιο της περιο­χής Ασγού­ρου, καθί­στα­ται πλέον αμε­τά­κλητη.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου

Η 43χρονη σήμερα τεχνι­κός ασφα­λείας, ήταν η μόνη εκ των 3 κατα­δι­κα­σθέ­ντων που προ­σέ­φυγε στο Ανώτατο Δικα­στή­ριο, επι­διώ­κο­ντας την ανα­τροπή της εφε­τεια­κής κρίσης. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται άλλωστε ότι υπήρξε και η μόνη που κρίθηκε ένοχη κατά πλειο­ψη­φία και όχι ομο­φώ­νως, καθώς η Προ­ε­δρεύ­ουσα Εφέτης είχε δια­τυ­πώ­σει τη γνώμη ότι στην επέ­λευση του τραυ­μα­τι­σμού δεν συντέ­λεσε οποια­δή­ποτε αμελής συμπε­ρι­φορά της, δεδο­μέ­νου ότι ουδείς την είχε ενη­με­ρώ­σει για την κατά­σταση της επί­μα­χης κλί­μα­κας. Το Ε’ Ποινικό Τμήμα, ωστόσο, δεν δια­πί­στωσε βάσι­μους λόγους αναί­ρε­σης και απέρ­ριψε την αίτησή της, επι­κυ­ρώ­νο­ντας την κρίση της πλειο­ψη­φίας του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου. Κατόπιν τούτου, η ποινή φυλά­κι­σης 6 μηνών με τριετή ανα­στολή που της είχε επι­βλη­θεί παρα­μέ­νει σε ισχύ και το ποινικό σκέλος της υπό­θε­σης θεω­ρεί­ται ορι­στικά περα­τω­μένο για το σύνολο των εμπλε­κο­μέ­νων.

Η δίκη στο Εφετείο και οι ποινές

Η υπόθεση είχε εκδι­κα­στεί σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου στις 5 και 6 Ιουνίου 2025, κατόπιν εφέσεων που άσκησαν και οι 3 κατη­γο­ρού­με­νοι κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου. Πρω­το­δί­κως τους είχε επι­βλη­θεί ποινή φυλά­κι­σης 12 μηνών με τριετή ανα­στολή για σωμα­τική βλάβη από αμέλεια, κατ’ επι­τρε­πτή μετα­βολή της αρχικά απο­δι­δό­με­νης κατη­γο­ρίας της ανθρω­πο­κτο­νίας από αμέλεια, καθώς το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε κρίνει κατά πλειο­ψη­φία ότι δεν υφί­στατο αιτιώ­δης συνά­φεια μεταξύ του εργα­τι­κού ατυ­χή­μα­τος και του επα­κό­λου­θου θανάτου του εργα­ζο­μέ­νου.

Το Εφετείο κήρυξε ομο­φώ­νως ενόχους τον πρώην πρόεδρο του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου και νόμιμο εκπρό­σωπο της ΔΕΥΑΡ από τις 31 Μαρτίου 2017, και τον προϊ­στά­μενο της Υπη­ρε­σίας Μηχα­νο­λο­γι­κών Εγκα­τα­στά­σεων της επι­χεί­ρη­σης από τις 9 Νοεμ­βρίου 2011. Στους κατη­γο­ρου­μέ­νους ανα­γνω­ρί­στη­καν οι ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις του πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και της μετα­γε­νέ­στε­ρης καλής συμπε­ρι­φο­ράς, απορ­ρί­φθηκε όμως ως ουσια­στικά αβάσιμο το αίτημα ανα­γνώ­ρι­σης του ελα­φρυ­ντι­κού της ειλι­κρι­νούς μετά­νοιας.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο δικα­στι­κός συμ­βι­βα­σμός της 11ης Μαΐου 2023 μεταξύ της ΔΕΥΑΡ και των γονέων του παθό­ντος, με τον οποίο περα­τώ­θηκε το αστικό σκέλος της υπό­θε­σης μετά την έκδοση της υπ’ αρίθμ. 252/2022 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου που είχε επι­δι­κά­σει απο­ζη­μί­ωση υπέρ τους, δεν στοι­χειο­θε­τούσε έμπρα­κτη μετά­νοια αλλά επι­δί­ωξη ευνοϊ­κό­τε­ρης ποι­νι­κής μετα­χεί­ρι­σης. Σε καθέναν από τους 3 επι­βλή­θηκε τελικώς ποινή φυλά­κι­σης 6 μηνών με τριετή ανα­στολή, καθώς και τα δικα­στικά έξοδα.

Το χρονικό του ατυ­χή­μα­τος

Το εργα­τικό ατύχημα σημειώ­θηκε στις 10 Ιανουα­ρίου 2018 στο αντλιο­στά­σιο της ΔΕΥΑΡ στην περιοχή Ασγού­ρου, στο 4ο χιλιό­με­τρο της επαρ­χια­κής οδού Ρόδου Λίνδου. Ο Νικήτας Ραφαήλ Καψα­λά­κης, ο οποίος είχε προ­σλη­φθεί στην επι­χεί­ρηση με σύμβαση ορι­σμέ­νου χρόνου και ειδι­κό­τητα ηλε­κτρο­τε­χνίτη, είχε μεταβεί στον χώρο ως μέλος συνερ­γείου, προ­κει­μέ­νου να εκτε­λε­στούν εργα­σίες απο­μά­κρυν­σης της υφι­στά­με­νης αντλίας και τοπο­θέ­τη­σης νέας. Για την πρό­σβαση στο αντλιο­στά­σιο, οι εργα­ζό­με­νοι χρη­σι­μο­ποιού­σαν μία μεταλ­λική κλίμακα στα­θε­ρού τύπου, ύψους 2 μέτρων, πακτω­μένη στα τοιχία του οικο­δο­μή­μα­τος, η οποία ήταν εμφανώς δια­βρω­μένη λόγω των κλι­μα­το­λο­γι­κών συν­θη­κών και της ελλι­πούς συντή­ρη­σης και βρι­σκό­ταν υπό κατάρ­ρευση.

Το συνερ­γείο ανέβηκε και κατέ­βηκε αρκετές φορές από την κλίμακα μέχρι την ολο­κλή­ρωση της εργα­σίας. Κατά την έξοδο, ωστόσο, και ενώ ο Καψα­λά­κης, ο οποίος είχε αυξη­μένο σωμα­τικό βάρος και μεγάλη σωμα­τική διά­πλαση, επι­χει­ρούσε να εξέλθει από τον χώρο, η κλίμακα απο­κολ­λή­θηκε και κατέρ­ρευσε, με απο­τέ­λε­σμα να παρα­συρ­θεί σε πτώση από ύψος 2 μέτρων και να υποστεί κάταγμα με εξάρ­θρημα στη δεξιά ποδο­κνη­μική, το οποίο αντι­με­τω­πί­στηκε στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου με ανάταξη και τοπο­θέ­τηση γυψο­νάρ­θηκα. Όπως προ­έ­κυψε, ο εργα­ζό­με­νος δεν έφερε κατά τον κρίσιμο χρόνο μέσα ατο­μι­κής προ­στα­σίας, καθώς, σε αντί­θεση με τους συνα­δέλ­φους του, δεν είχε συμπε­ρι­λη­φθεί στη διανομή ρούχων και παπου­τσιών εργα­σίας που είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τον Ιούλιο του 2017.

Οι ευθύνες

που κατα­λο­γί­στη­καν

Κατά την κρίση του Εφε­τείου, ο τραυ­μα­τι­σμός προ­κλή­θηκε κατ’ αιτιώδη συνά­φεια από τις συγκλί­νου­σες αμελείς συμπε­ρι­φο­ρές και των 3 κατη­γο­ρου­μέ­νων, οι οποίοι είχαν εκ του νόμου ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση απο­τρο­πής του απο­τε­λέ­σμα­τος. Στον πρώην πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ κατα­λο­γί­στηκε ότι, υπό την ιδιό­τητα του εργο­δότη και παρότι τελούσε σε γνώση της επι­κιν­δυ­νό­τη­τας της κλί­μα­κας, αφού μετά την ανάληψη των καθη­κό­ντων του είχε ανα­θέ­σει την κατα­γραφή των προ­βλη­μά­των των αντλιο­στα­σίων στην αρμόδια υπη­ρε­σία, δεν μερί­μνησε για την άμεση επι­σκευή, τη συντή­ρηση ή την αντι­κα­τά­στασή της, ούτε για τη διακοπή της χρήσης της μέχρι την απο­κα­τά­στασή της, όπως επίσης δεν φρό­ντισε να χορη­γη­θούν στον παθόντα τα ανα­γκαία μέσα ατο­μι­κής προ­στα­σίας. Στον προϊ­στά­μενο των Μηχα­νο­λο­γι­κών Εγκα­τα­στά­σεων απο­δό­θηκε ότι, μολο­νότι η υπη­ρε­σία του είχε προβεί στην κατα­γραφή των προ­βλη­μά­των των αντλιο­στα­σίων και γνώριζε την κατά­σταση της κλί­μα­κας, δεν μερί­μνησε για την επι­σκευή, την τακτική συντή­ρηση ή την αντι­κα­τά­στασή της, σε εγκα­τά­σταση μάλιστα στην οποία η πρό­σβαση ήταν δυνατή απο­κλει­στικά μέσω της συγκε­κρι­μέ­νης κλί­μα­κας.

Όσον αφορά στην τεχνικό ασφα­λείας, η οποία είχε ανα­λά­βει τα καθή­κο­ντά της τον Ιούνιο του 2017 ως εξω­τε­ρική συνερ­γά­της εται­ρείας παροχής υπη­ρε­σιών προ­στα­σίας και πρό­λη­ψης που είχε συμ­βλη­θεί με τη ΔΕΥΑΡ, το δικα­στή­ριο δέχθηκε κατά πλειο­ψη­φία ότι παρέβη τις θεσμο­θε­τη­μέ­νες υπο­χρε­ώ­σεις της για τακτική επι­θε­ώ­ρηση των θέσεων εργα­σίας και έλεγχο της ασφά­λειας των εγκα­τα­στά­σεων. Όπως προ­έ­κυψε από το ημε­ρο­λό­γιο επι­σκέ­ψεών της, είχε επι­σκε­φθεί γραφεία, απο­θή­κες και εξω­τε­ρι­κούς χώρους εργα­σιών της επι­χεί­ρη­σης, ουδέ­ποτε όμως κάποιο αντλιο­στά­σιο, παρά τις ειδικές συν­θή­κες υγρα­σίας και μειω­μέ­νου αερι­σμού που καθι­στού­σαν την επι­θε­ώ­ρησή τους πιο επι­τα­κτική. Η μονα­δική επί­σκεψή της σε αντλιο­στά­σιο πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 13 Ιανουα­ρίου 2018, λίγες ημέρες μετά το ατύχημα.