Η δεξίωση της 24ης Ιουλίου βρήκε τον πιο απρόσμενο αντίπαλό της στα δικαστήρια

Ροδίτης δικηγόρος κατέθεσε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου, ζητώντας να αναγνωριστεί ότι ο πανηγυρικός χαρακτήρας της προεδρικής δεξίωσης για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας προσβάλλει την ιστορική του αυτοσυνειδησία, καθώς συμπίπτει με τη μαύρη επέτειο της εισβολής στην Κύπρο. Το εγχείρημα είναι νομικά τολμηρό και δογματικά πρωτότυπο, γιατί επιχειρεί να μετατρέψει μια ένσταση που επί δεκαετίες διατυπώνεται σε επιφυλλίδες και δηλώσεις σε δικαστικά κρινόμενο ζήτημα. Το ερώτημα που θέτει δεν είναι διόλου ρητορικό. Οι 2 επέτειοι απέχουν μόλις 4 ημέρες, η μία γιορτάζει τη Δημοκρατία και η άλλη θρηνεί 200.000 ξεριζωμένους, και το κράτος επί μισό αιώνα επέλεξε να κρατήσει τη λάμψη και να προσπεράσει την ένταση αυτής της γειτνίασης. Ο ενάγων μάλιστα δεν ζητά ούτε αποζημίωση ούτε κατάργηση της επετείου, αλλά μόνο να σταθμίσει επιτέλους η Πολιτεία τον συμβολισμό της.

Το δύσκολο σημείο βρίσκεται αλλού. Αν η ιστορική αυτοσυνειδησία αναγνωριστεί ως αγώγιμο δικαίωμα, ανοίγει ένας δρόμος όπου κάθε πολίτης θα μπορεί δυνητικά να σύρει το κράτος στα δικαστήρια για το πώς γιορτάζει, τι τιμά και τι αποσιωπά. Ο ίδιος ο ενάγων το γνωρίζει και γι’ αυτό περιφράσσει το αίτημά του με 4 σωρευτικές προϋποθέσεις. Η απόφαση της 2ας Ιουνίου 2027 θα δείξει αν η ελληνική Δικαιοσύνη είναι έτοιμη να μπει σε αυτά τα βαθιά νερά ή αν θα κρατήσει τον κρατικό συμβολισμό εκτός δικαστικού ελέγχου.

Κάποιες φορές μια αγωγή αξίζει περισσότερο για την ερώτηση που θέτει παρά για την απόφαση που θα πάρει.