Λεωνίδας Ραπτάκης: «Η ομογένεια είναι η ασπίδα της Ελλάδας στο Κογκρέσο»

Κύριε Ραπτάκη, βρι­σκό­μα­στε σε μια εξαι­ρε­τικά κρίσιμη προ­ε­κλο­γική περίοδο για τις ΗΠΑ. Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται το τοπίο ενόψει των εκλογών του Νοεμ­βρίου και ποιες είναι οι προ­βλέ­ψεις σας για τους συσχε­τι­σμούς δυνά­μεων;

Το πολι­τικό σκηνικό είναι εξαι­ρε­τικά δυνα­μικό. Όπως γνω­ρί­ζετε, κάθε τέσσερα χρόνια έχουμε τις προ­ε­δρι­κές εκλογές, αλλά η ενδιά­μεση μάχη για το νομο­θε­τικό σώμα είναι εξίσου κρίσιμη. Στη Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων, στην Εθνική Βουλή στην Ουά­σιγ­κτον, και οι 435 βου­λευ­τές από όλες τις πολι­τείες διεκ­δι­κούν την επα­νε­κλογή τους κάθε δύο χρόνια. Την ίδια στιγμή, στη Γερου­σία, η οποία απο­τε­λεί­ται από 100 μέλη –δύο από κάθε πολι­τεία– το ένα τρίτο των εδρών ανα­νε­ώ­νε­ται, καθώς η θητεία των Γερου­σια­στών είναι εξαετής.

Όσον αφορά στην Προ­ε­δρία, δεν έχουμε εκλογές φέτος. Αυτή η μάχη θα δοθεί το 2028, όπου, όπως είναι ήδη γνωστό, ο Ντό­ναλντ Τραμπ δεν θα θέσει ξανά υπο­ψη­φιό­τητα. Επο­μέ­νως, το ενδια­φέ­ρον τώρα επι­κε­ντρώ­νε­ται στο Κογκρέσο. Προ­σω­πικά εκτιμώ ότι οι Δημο­κρα­τι­κοί έχουν πολύ καλές πιθα­νό­τη­τες να κερ­δί­σουν την πλειο­ψη­φία στη Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων. Ωστόσο, η Γερου­σία θα είναι μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Οι Ρεπου­μπλι­κά­νοι δια­τη­ρούν ένα σημα­ντικό προ­βά­δι­σμα. Στην προη­γού­μενη σύνθεση η ανα­λο­γία ήταν 53-47 υπέρ τους, και είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να ανα­τρα­πεί αυτή η ισορ­ρο­πία και να αλλάξει χέρια μια έδρα από το ένα κόμμα στο άλλο.

Ποιες εξω­τε­ρι­κές προ­κλή­σεις πιστεύ­ετε ότι θα επη­ρε­ά­σουν την ψήφο των Αμε­ρι­κα­νών πολιτών;

Η εξω­τε­ρική πολι­τική παίζει πάντα ρόλο, ειδικά όταν επη­ρε­ά­ζει την ασφά­λεια και την οικο­νο­μία. Αν δεν αλλά­ξουν δρα­μα­τικά τα πράγ­ματα μέχρι τον Νοέμ­βριο, η κατά­σταση στη Μέση Ανατολή, το ανοιχτό μέτωπο με το Ιράν, θα απο­τε­λέ­σουν βαρίδι για την κυβέρ­νηση. Αυτές οι εστίες έντασης δημιουρ­γούν σοβαρά προ­βλή­ματα και οι ψηφο­φό­ροι ζητούν στα­θε­ρό­τητα και απο­φα­σι­στι­κό­τητα.

Ανα­φερ­θή­κατε στους Δημο­κρα­τι­κούς. Παρα­τη­ρούμε, ωστόσο, μια έντονη εσω­τε­ρική συζή­τηση στο κόμμα. Υπάρχει όντως μια ιδε­ο­λο­γική μετα­τό­πιση;

Δεν θα ήταν υπερ­βολή να πω ότι μέσα στο Δημο­κρα­τικό Κόμμα διε­ξά­γε­ται ένας άτυπος «εμφύ­λιος πόλεμος». Τα πράγ­ματα δεν είναι καθόλου απλά. Το κόμμα έχει μετα­το­πι­στεί πολύ προς τα αρι­στερά –κατά τη γνώμη μου, υπερ­βο­λικά αρι­στερά– και αυτό δεν κάνει καλό στην ευρύ­τερη απήχησή του.

Αυτή η αρι­στερή πτέρυγα κατα­φέρ­νει συχνά να επι­κρα­τεί έναντι των μετριο­πα­θών Δημο­κρα­τι­κών, οι οποίοι βρί­σκο­νται στο πολι­τικό κέντρο. Όμως, αυτή η στρα­τη­γική θα δημιουρ­γή­σει τερά­στιο πρό­βλημα απέ­να­ντι στους Ρεπου­μπλι­κά­νους στις γενικές εκλογές. Σε παρα­δο­σιακά προ­πύρ­για των Δημο­κρα­τι­κών, όπως η Νέα Υόρκη ή το Σικάγο, δεν νομίζω ότι θα υπάρξει απώλεια εδρών, καθώς η βάση εκεί είναι πολύ ισχυρή. Ωστόσο, στις αμφίρ­ρο­πες περι­φέ­ρειες, στις λεγό­με­νες “swing states”, εκεί δηλαδή όπου παί­ζε­ται το μεγάλο παι­χνίδι, αυτή η αρι­στερή στροφή μπορεί να κοστί­σει ακριβά.

Σε αυτό το ρευστό σκηνικό, πώς τα πηγαί­νουν οι Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί υπο­ψή­φιοι; Υπάρχει κάποια μάχη που ξεχω­ρί­ζει;

Για εμάς, για την Παγκό­σμια Δια­κοι­νο­βου­λευ­τική Ένωση Ελλη­νι­σμού (ΠΑΔΕΕ), αυτή η ανα­μέ­τρηση είναι ιστο­ρική. Η προσοχή μας είναι στραμ­μένη στον Κρις Πάππας, ο οποίος κάνει το μεγάλο βήμα: μετα­πηδά από τη Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων και διεκ­δι­κεί τη θέση του Ομο­σπον­δια­κού Γερου­σια­στή.

Αυτή η μάχη είναι εξαι­ρε­τικά αμφίρ­ροπη. Οι δημο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν ένα θρίλερ, με τα ποσοστά να βρί­σκο­νται στο 43%-42% και ένα 5% των ψηφο­φό­ρων να δηλώνει ακόμα ανα­πο­φά­σι­στο. Αν ο Κρις τα κατα­φέ­ρει, θα έχουμε τον πρώτο Ελλη­νο­α­με­ρι­κανό Ομο­σπον­διακό Γερου­σια­στή μετά την εποχή του εμβλη­μα­τι­κού Πολ Σαρ­μπάνη. Κατα­λα­βαί­νετε πόσο τερά­στιας σημα­σίας είναι αυτό για την ΠΑΔΕΕ και για την προ­ώ­θηση των ελλη­νι­κών θεμάτων στο υψη­λό­τερο επίπεδο της αμε­ρι­κα­νι­κής νομο­θε­τι­κής εξου­σίας.

Ποια είναι η εικόνα για τους υπό­λοι­πους ομο­γε­νείς που δίνουν τη μάχη της κάλπης;

Είμαι πολύ αισιό­δο­ξος. Έχουμε μια εξαι­ρε­τική ομάδα εν ενερ­γεία βου­λευ­τών και νέων υπο­ψη­φίων που κατε­βαί­νουν για το Κογκρέσο και πιστεύω ότι θα νική­σουν ξανά. Μιλάω για τη Νικόλ Μαλ­λιω­τάκη, τον Γκας Μπι­λι­ράκη –ο οποίος πρό­σφατα επι­σκέ­φθηκε την Ελλάδα–, την Ντίνα Τάιτους, τον Μάικ Χαρι­ντό­πουλο, τον Πετρόνη και την Γκόλ­ντλα­ντερ.

Παράλ­ληλα, έχουμε ισχυρή εκπρο­σώ­πηση σε επίπεδο Πολι­τειών. Έχουμε τρεις Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νούς που υπη­ρε­τούν ως Κυβερ­νή­τες ή Αντι­κυ­βερ­νή­τες σε κορυ­φαίες πολι­τείες, όπως η Καλι­φόρ­νια (με την Ελένη Κου­να­λάκη), η Νεβάδα και το Κονέ­κτι­κατ. Επίσης, έχουμε Υπουρ­γούς Εσω­τε­ρι­κών (Secretaries of State) των πολι­τειών, όπως ο Αλέξης Γιαν­νού­λιας στο Ιλινόις, καθώς και τη Ντιάνα ΝτιΖόγκλιο στη Μασα­χου­σέτη.

Μέχρι σήμερα, το 2026, έχουμε κατα­φέ­ρει να έχουμε τον μεγα­λύ­τερο αριθμό εκλεγ­μέ­νων Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νών στην ιστορία των ΗΠΑ. Μιλάμε για περίπου 50 εκλεγ­μένα μέλη σε όλα τα επίπεδα –από το Εθνικό Κογκρέσο μέχρι τα πολι­τειακά κοι­νο­βού­λια, όπου δια­θέ­τουμε 43 εκλεγ­μέ­νους εκπρο­σώ­πους. Παρόλο που πέντε ή έξι έμπειρα στελέχη μας απο­φά­σι­σαν να μην θέσουν ξανά υπο­ψη­φιό­τητα –όπως η Σάντι Πάππας από τη Μινε­σότα, ο Στίβεν Πάππας από το Ουαϊ­ό­μινγκ και ο Μιχάλης Γιάν­να­ρης από τη Νέα Υόρκη– είμαι βέβαιος ότι θα έχουμε νέο αίμα που θα μπει στη μάχη για να κρα­τή­σουμε τον συνο­λικό αριθμό μας σταθερά πάνω από τους 50.

Αυτή η ισχυρή παρου­σία μετα­φρά­ζε­ται σε ουσια­στική στήριξη για την Ελλάδα και την Κύπρο; Φοβάστε τυχόν αλλαγές στην εξω­τε­ρική πολι­τική των ΗΠΑ μετά τις εκλογές;

Όχι, δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει η αμε­ρι­κα­νική στάση στα εθνικά μας θέματα. Και αυτό γιατί η δύναμή μας είναι μοι­ρα­σμένη: οι μισοί Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί πολι­τι­κοί ανήκουν στο Δημο­κρα­τικό Κόμμα και οι άλλοι μισοί στους Ρεπου­μπλι­κά­νους. Τα εθνικά θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου αντι­με­τω­πί­ζο­νται με απόλυτα δια­κομ­μα­τικό τρόπο στην Ουά­σιγ­κτον, και αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη επι­τυ­χία μας.

Επι­τρέψτε μου να σας δώσω ένα παρά­δειγμα από τη δική μου πολι­τεία, το Ρόουντ Άιλαντ, όπου υπηρετώ ως εκλεγ­μέ­νος Πολι­τεια­κός Γερου­σια­στής. Και οι τέσ­σε­ρις εκπρό­σω­ποί μας στην Ουά­σιγ­κτον είναι Δημο­κρα­τι­κοί: οι δύο Ομο­σπον­δια­κοί Γερου­σια­στές μας, ο Τζακ Ριντ και ο Σέλντον Γουάιτ­χα­ους, καθώς και ο Γκέιμπ Αμό, ο οποίος είναι πραγ­μα­τικά ο «νούμερο ένα» υπο­στη­ρι­κτής της Ελλάδας. Όταν προ­έ­κυψε το θέμα της απο­στο­λής επι­στο­λής στο Κογκρέσο για το μπλο­κά­ρι­σμα της πώλησης ή της ανα­βάθ­μι­σης των F-35 στην Τουρκία, κινη­το­ποι­η­θή­καμε αμέσως. Τους στεί­λαμε επίσημη επι­στολή από το δικό μας γραφείο ζητώ­ντας τη στήριξή τους. Και οι δύο υπέ­γρα­ψαν αμέσως και τα δύο έγγραφα που κυκλο­φό­ρη­σαν στο Κογκρέσο για να μπλο­κά­ρουμε τα F-35.

Αυτή η πίεση για τα εξο­πλι­στικά της Τουρ­κίας δεν είναι νέα. Έχει όμως πρα­κτικό απο­τέ­λε­σμα;

Φυσικά και έχει! Θυμάστε τη μεγάλη μάχη που δώσαμε πριν από μερικά χρόνια για τα F-16; Ή τις αλλε­πάλ­λη­λες παρεμ­βά­σεις μας για την προ­στα­σία του Καστελ­λό­ρι­ζου; Αυτή είναι η καθη­με­ρινή μας δουλειά. Μπορεί να είμαστε λίγοι –μόνο 50 εκλεγ­μέ­νοι ομο­γε­νείς σε σύνολο χιλιά­δων πολι­τι­κών σε 50 πολι­τείες, και μόλις 7 στην Εθνική Βουλή στην Ουά­σιγ­κτον– αλλά κάνουμε ένα εξαι­ρε­τικά συντο­νι­σμένο λόμπι.

Το μυστικό μας είναι η ενότητα και η άμεση πρό­σβαση. Έχουμε εκλεγ­μέ­νους Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νούς σε 22 πολι­τείες. Κάθε πολι­τεία στέλνει δύο Γερου­σια­στές στην Ουά­σιγ­κτον. Αυτό σημαί­νει ότι μέσω των ομο­γε­νών πολι­τι­κών έχουμε άμεση, προ­σω­πική πρό­σβαση –είτε με ένα τηλέ­φωνο είτε με μια επι­στολή– σε 44 από τους 100 Γερου­σια­στές των ΗΠΑ! Οι ίδιοι άνθρω­ποι που ψηφί­ζουν εμένα στο Ρόουντ Άιλαντ, ψηφί­ζουν και τον εθνικό Γερου­σια­στή ή Βου­λευτή που στέλ­νουμε στην Ουά­σιγ­κτον. Αυτό μας δίνει τερά­στια δια­πραγ­μα­τευ­τική ισχύ.

Φέτος η ΠΑΔΕΕ γιορ­τά­ζει μια σημα­ντική επέτειο, τα 30 χρόνια από την ίδρυσή της.

Η οργά­νωσή μας γεν­νή­θηκε το 1996, μέσα από τις στάχτες της μεγάλης κρίσης των Ιμίων. Ήταν μια πρω­το­βου­λία ορι­σμέ­νων πρω­το­πό­ρων ομο­γε­νών, όπως ο Δημή­τρης Γιάν­να­ρος από το Κονέ­κτι­κατ (με κατα­γωγή από τη Σάμο), μερικών συνα­δέλ­φων από την Αυστρα­λία και δύο Καναδών.

Η ιδέα ήταν απλή αλλά πανί­σχυρη: Πώς μπορεί το παγκό­σμιο πολι­τικό δίκτυο της ομο­γέ­νειας –Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί, Αυστρα­λοί, Καναδοί– να συντο­νι­στεί για να υπο­στη­ρί­ξει απο­τε­λε­σμα­τικά τα εθνικά θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου; Εγώ εντά­χθηκα στην ΠΑΔΕΕ το 2002, όταν το ζήτημα αυτό ήταν στην κορυφή της ατζέ­ντας. Σήμερα, νιώθω περή­φα­νος που ηγούμαι αυτής της προ­σπά­θειας ως Πρό­ε­δρος, μια θητεία που ολο­κλη­ρώ­νε­ται σύντομα, καθώς έχουμε εκλογές για τη νέα ηγεσία της Ένωσης.

Πώς θα γιορ­τά­σετε αυτή την επέτειο; Μαθαί­νουμε ότι ετοι­μά­ζετε ένα πολύ σημα­ντικό συνέ­δριο στην Ρόδο.

Πράγ­ματι, διορ­γα­νώ­νουμε ένα εξαι­ρε­τικά φιλό­δοξο επε­τειακό συνέ­δριο. Θα ξεκι­νή­σουμε από την Αθήνα, όπου θα βρε­θούμε για μία ημέρα στο Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο για να απευ­θύ­νουμε χαι­ρε­τι­σμούς και να βρα­βεύ­σουμε τους παλιούς προ­έ­δρους της ΠΑΔΕΕ.

Στη συνέ­χεια, μετα­φε­ρό­μα­στε στη Ρόδο, όπου από την Πέμπτη 23 Ιουλίου έως και την Παρα­σκευή 24 Ιουλίου θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί το μεγάλο μας Forum στο ξενο­δο­χείο Rodos Palace.

Θέλουμε να κατα­στή­σουμε σαφές προς κάθε κατεύ­θυνση, και ιδιαί­τερα προς την τουρ­κική κυβέρ­νηση και τον κ. Ερντο­γάν, ότι τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι αδια­πραγ­μά­τευτα. Η Άγκυρα δεν μπορεί να υπο­στη­ρί­ζει αυθαί­ρετα ότι τα σύνορά της φτάνουν απευ­θείας στη Λιβύη, αγνο­ώ­ντας προ­κλη­τικά τη γεω­γρα­φική πραγ­μα­τι­κό­τητα και το Διεθνές Δίκαιο.

Δεν μπορείς να εξα­φα­νί­ζεις από τον χάρτη τη Ρόδο, το Καστελ­λό­ριζο, την Κρήτη, την Κύπρο και όλα τα ελλη­νικά νησιά, ούτε να αμφι­σβη­τείς το δικαί­ωμα επέ­κτα­σης στα 12 ναυτικά μίλια.

Η παρου­σία εκλεγ­μέ­νων ομο­γε­νών από όλο τον κόσμο στη Ρόδο δίνει τερά­στια αξία και βαρύ­τητα στο μήνυμα που εκπέ­μπουμε.

Η μάχη για την πατρίδα είναι διαρκής και η ομο­γέ­νεια θα είναι πάντα εκεί, στην πρώτη γραμμή, ως η πιο αξιό­πι­στη και ισχυρή φωνή της Ελλάδας στο εξω­τε­ρικό. Ανυ­πο­μονώ να βρε­θούμε από κοντά στη Ρόδο για να συνε­χί­σουμε αυτή την προ­σπά­θεια.