Ο δήμαρχος που διαπραγματευόταν το 20% και θυμήθηκε το Σύνταγμα στο παρά 5

Ο Αλέξανδρος Κολιάδης εμφανίστηκε δημόσια ως ο άνθρωπος που υπερασπίζεται τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού απέναντι στο «αντισυνταγματικό οξύμωρο» της ΕΤΑΔ. Συγκινητικό, αν έγγραφο της 23ης Μαρτίου, εκεί όπου ο ίδιος ζητούσε 20% επί των εσόδων από τις μισθώσεις, δημοπρασίες στα δικά του χέρια, ναυαγοσωστική κάλυψη με έξοδα της εταιρείας, την Τσαμπίκα για τους δημότες, το Χειροτεχνικό Κέντρο δωρεάν για 10 χρόνια και επιπλέον τη μεταγραφή των Πηγών Καλλιθέας. Δηλαδή ο δήμαρχος όχι μόνο αναγνώριζε τη διαχειριστική αρμοδιότητα της ΕΤΑΔ αλλά διεύρυνε κιόλας τη λίστα των ανταλλαγμάτων σαν να συμπλήρωνε γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη.

Και όταν η εταιρεία πέρασε τη συμφωνία από το Διοικητικό της Συμβούλιο στις 8 Απριλίου με τους όρους που ο ίδιος είχε θέσει, ανακάλυψε ξαφνικά στις 23 Απριλίου ότι οι τιμές είναι «εκτός πραγματικότητας», ότι το πρωτόκολλο παραλαβής είναι «άτοπο» και ότι υπάρχει και ένας νόμος, ο 5092/2024, που προφανώς ψηφίστηκε εν αγνοία του μέσα σε έναν μήνα.

Το αποτέλεσμα της τακτικής αυτής το πλήρωσε το νησί. Η υπαναχώρηση ήρθε στο κατώφλι της σεζόν, η ΕΤΑΔ αναγκάστηκε να τρέξει 93 διαγωνισμούς σε χρόνο ρεκόρ και ο Δήμος Ρόδου έμεινε χωρίς το 20%, χωρίς την Τσαμπίκα, χωρίς το Χειροτεχνικό Κέντρο και χωρίς κανένα από τα οφέλη που ο ίδιος ο δήμαρχος είχε διαπραγματευτεί και εξασφαλίσει. Η μάχη για το Σύνταγμα κατέληξε δηλαδή σε ήττα του δημοτικού ταμείου, με τους δημότες θεατές σε παραλίες που πλέον μοιράζονται ερήμην τους.

Ζήτημα αρχής είναι πάντως ένα πράγμα σίγουρα: η αρχή του μήνα, γιατί μεταξύ 23 Μαρτίου και 23 Απριλίου κάτι άλλαξε και δεν ήταν το Σύνταγμα.