Το αλάβαστρο ξαναβρήκε το φως του και η Ρόδος ένα στολίδι της

Υπάρ­χουν έργα που με­τριού­νται σε κυ­βι­κά μπε­τόν και έργα που με­τριού­νται σε σε­βα­σμό. Η απο­κα­τά­στα­ση του Εθνι­κού Θε­ά­τρου Ρόδου ανή­κει ξε­κά­θα­ρα στη δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία. Το αλά­βα­στρο που πλαι­σιώ­νει τα νέα κου­φώ­μα­τα δεν επα­νήλ­θε τυ­χαία στην όψη του κτι­ρί­ου, επα­νήλ­θε με σκλη­ρή δου­λειά, με προ­σή­λω­ση στη λε­πτο­μέ­ρεια και με βαθιά συ­ναί­σθη­ση ότι εδώ δεν ανα­στη­λώ­νε­ται απλώς ένα κτί­ριο αλλά ένα κομ­μά­τι της ιστο­ρι­κής φυ­σιο­γνω­μί­ας του νη­σιού. Σε μια εποχή που τα δη­μό­σια έργα συχνά πα­ρα­δί­δο­νται πρό­χει­ρα και ξε­χνιού­νται γρή­γο­ρα, η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεί­χνει ότι η ποιό­τη­τα και η ιστο­ρι­κή ευαι­σθη­σία μπο­ρούν να συ­νυ­πάρ­ξουν με την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι το θέ­α­τρο είναι ένα μόνο από τα εκα­το­ντά­δες έργα που τρέ­χουν ταυ­τό­χρο­να σε όλα τα νησιά του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, κι όμως δεν αντι­με­τω­πί­στη­κε ως ρου­τί­να αλλά ως υπό­θε­ση τιμής. Ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος και οι συ­νερ­γά­τες του απέ­δει­ξαν ότι η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, όταν δου­λεύ­ει με με­ρά­κι και σχέ­διο, μπο­ρεί να πε­τύ­χει εκεί που το κε­ντρι­κό κρά­τος συχνά ση­κώ­νει τα χέρια.

Όταν ένα στο­λί­δι επι­στρέ­φει στη θέση του, η ανα­γνώ­ρι­ση ανή­κει σε όσους έσκυ­ψαν πάνω του με σε­βα­σμό.