ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Δημόσια παρέμβαση του τ. προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου Ηλία Τσέρκη για την υπόθεση του γιατρού στο Καστελλόριζο

news room 4 λεπτά ανάγνωση
ηλίας-τσερκης
✦ Σύνοψη ⌄
  • Η δημόσια παρέμ­βαση του Ηλία Τσέρκη ανα­φέ­ρε­ται στην πρό­σφατη υπόθεση του γιατρού στο Καστελ­λό­ριζο, ο οποίος προ­σή­χθη από αστυ­νο­μι­κούς.
  • Η εικόνα ενός ιατρού να συνο­δεύ­ε­ται από αστυ­νο­μι­κές αρχές προ­κα­λεί ανη­συ­χία και αγα­νά­κτηση στην ιατρική κοι­νό­τητα και τους πολίτες.
  • Ο Τσέρκης τονίζει τη σημασία της δημό­σιας υγείας στις ακρι­τι­κές περιο­χές και την ανάγκη για προσοχή σε τέτοιες κατα­στά­σεις.
  • Δεν επι­θυ­μεί να παρέμ­βει στην ουσία της υπό­θε­σης, τονί­ζο­ντας ότι η Δικαιο­σύνη θα πρέπει να κρίνει τις ευθύνες.

Σε δημόσια παρέμ­βαση του ο  τ. πρό­ε­δρος  του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου Ηλίας Τσέρκης για την υπόθεση του γιατρού στο Καστελ­λό­ριζο ανα­φέ­ρει τα εξής:

Με αφορμή τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις στο Καστελ­λό­ριζο και τις εικόνες του προ­σω­πι­κού ιατρού (του μέχρι πρό­τι­νος απο­κα­λού­με­νου αγρο­τι­κού ιατρού), ο οποίος υπη­ρε­τεί την υπο­χρε­ω­τική υπη­ρε­σία υπαί­θρου, να συνο­δεύ­ε­ται από αστυ­νο­μι­κούς και να οδη­γεί­ται σε περι­πο­λικό, αισθά­νο­μαι την ανάγκη να κατα­θέσω την άποψη μου, υπό την ιδιό­τητά μου ως τέως Προ­έ­δρου του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, νυν Προ­έ­δρου του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου του Ιατρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου και Συντο­νι­στή Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγείας και Νησιω­τι­κό­τη­τας του Ινστι­τού­του Επι­στη­μο­νι­κών Ερευνών του Πανελ­λη­νίου Ιατρι­κού Συλ­λό­γου.

Η εικόνα ενός ιατρού να προ­σά­γε­ται από αστυ­νο­μι­κές αρχές δεν πρέπει να αφήσει κανέναν αδιά­φορο. Ανε­ξάρ­τητα από την τελική δικα­στική απόφαση της υπό­θε­σης, πρό­κει­ται για μια εικόνα που προ­κα­λεί εύλογο προ­βλη­μα­τι­σμό και αγα­νά­κτηση τόσο στην ιατρική κοι­νό­τητα όσο και σε κάθε πολίτη που αντι­λαμ­βά­νε­ται τη σημασία της δημό­σιας υγείας στις ακρι­τι­κές περιο­χές της χώρας.

Δεν θα υπει­σέλθω στην ουσία της συγκε­κρι­μέ­νης υπό­θε­σης, καθώς δεν γνωρίζω το σύνολο των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών και δεν επιθυμώ να προ­κα­τα­λάβω την κρίση των αρμό­διων αρχών. Η Δικαιο­σύνη είναι η μόνη αρμόδια να δια­πι­στώ­σει εάν υπάρ­χουν ευθύνες και να τις απο­δώ­σει όπου αυτές ανα­λο­γούν.

Ωστόσο, το περι­στα­τικό αυτό ανέ­δειξε, για ακόμη μία φορά, τις χρόνιες παθο­γέ­νειες που χαρα­κτη­ρί­ζουν την παροχή υπη­ρε­σιών υγείας στα μικρά νησιά και στις απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές της Ελλάδας.

Εάν πράγ­ματι υπήρξαν δια­φω­νίες, παρα­λεί­ψεις ή ακόμη και εσφαλ­μέ­νοι χει­ρι­σμοί από οποια­δή­ποτε πλευρά, η απο­στολή των τοπικών θεσμών δεν είναι να οξύνουν την αντι­πα­ρά­θεση, αλλά να λει­τουρ­γούν ως παρά­γο­ντες δια­λό­γου, συνεν­νό­η­σης και απο­κλι­μά­κω­σης. Η Τοπική Αυτο­διοί­κηση οφείλει να βρί­σκε­ται δίπλα στον ιατρό, όπως αντί­στοιχα και ο ιατρός οφείλει να συνερ­γά­ζε­ται με σεβασμό προς τους θεσμούς και την τοπική κοι­νω­νία.

Είναι αδια­νό­ητο, το 2026, να εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν υπη­ρε­σια­κές κατοι­κίες και δημόσια κατα­λύ­ματα που δεν εξα­σφα­λί­ζουν αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης. Δεν μπο­ρούμε να ζητούμε από νέους ιατρούς να υπη­ρε­τή­σουν στις δυσκο­λό­τε­ρες περιο­χές της χώρας, όταν η ίδια η Πολι­τεία και οι τοπικές κοι­νω­νίες δεν δια­σφα­λί­ζουν τις στοι­χειώ­δεις προ­ϋ­πο­θέ­σεις αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης, επαγ­γελ­μα­τι­κής υπο­στή­ρι­ξης και ασφα­λούς άσκησης των καθη­κό­ντων τους.

Ο κάθε Δήμαρ­χος οφείλει να αντι­με­τω­πί­ζει τον ιατρό του νησιού του ως έναν πολύ­τιμο λει­τουργό της υγείας και εκ των στενών συνερ­γα­τών του και όχι ως έναν απλό δημόσιο υπάλ­ληλο. Να μεριμνά ώστε να αισθά­νε­ται ασφαλής, ευπρόσ­δε­κτος και ενεργό μέλος της τοπικής κοι­νω­νίας. Η σχέση αυτή πρέπει να οικο­δο­μεί­ται πάνω στον αμοι­βαίο σεβασμό, στην εμπι­στο­σύνη και στη συνερ­γα­σία και όχι σε αντι­πα­ρα­θέ­σεις, πιέσεις ή ενέρ­γειες που οδηγούν σε περαι­τέρω όξυνση.

Από την άλλη πλευρά, και οι ίδιοι οι ιατροί οφεί­λουν να επι­δει­κνύ­ουν θεσμική ψυχραι­μία και αυτο­συ­γκρά­τηση. Όταν αντι­με­τω­πί­ζουν προ­βλή­ματα κατά την άσκηση των καθη­κό­ντων τους, οφεί­λουν να απευ­θύ­νο­νται πρω­τί­στως στους Ιατρι­κούς Συλ­λό­γους, στις αρμό­διες Υγειο­νο­μι­κές Περι­φέ­ρειες και στα διοι­κη­τικά όργανα της Πολι­τείας και, εφόσον δεν υπάρχει αντα­πό­κριση, να προ­σφεύ­γουν στη Δικαιο­σύνη. Οι δημό­σιες αντι­πα­ρα­θέ­σεις μέσω των μέσων μαζικής ενη­μέ­ρω­σης ή των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης σπανίως συμ­βάλ­λουν στην επίλυση των προ­βλη­μά­των και συχνά τραυ­μα­τί­ζουν τη σχέση εμπι­στο­σύ­νης μεταξύ ιατρού και τοπικής κοι­νω­νίας.

Το περι­στα­τικό αυτό, όμως, ανα­δει­κνύει και ένα βαθύ­τερο θεσμικό πρό­βλημα. Ο θεσμός της υπο­χρε­ω­τι­κής υπη­ρε­σίας υπαί­θρου, όπως λει­τουρ­γεί σήμερα, έχει εξα­ντλή­σει τα όριά του. Νέοι, ανει­δί­κευ­τοι ιατροί καλού­νται να ανα­λά­βουν δυσα­νά­λο­γες ευθύνες σε απο­μο­νω­μέ­νες περιο­χές, πολλές φορές χωρίς επαρκή επι­στη­μο­νική υπο­στή­ριξη, χωρίς σύγ­χρο­νες υπο­δο­μές και χωρίς ουσια­στικά κίνητρα παρα­μο­νής.

Η χώρα χρειά­ζε­ται πλέον ένα νέο μοντέλο στε­λέ­χω­σης της Πρω­το­βάθ­μιας Φρο­ντί­δας Υγείας στις νησιω­τι­κές και δυσπρό­σι­τες περιο­χές. Ένα μοντέλο που θα βασί­ζε­ται σε ουσια­στικά οικο­νο­μικά και επι­στη­μο­νικά κίνητρα, σε αξιο­πρε­πείς συν­θή­κες δια­βί­ω­σης, στη συνεχή εκπαί­δευση, στην τηλεϊ­α­τρική, στην οργα­νω­μένη επι­στη­μο­νική υπο­στή­ριξη από τα νοσο­κο­μεία ανα­φο­ράς και, κυρίως, στην αξιο­ποί­ηση ειδι­κευ­μέ­νων γενικών ιατρών και παθο­λό­γων ως στα­θε­ρού πυρήνα του συστή­μα­τος.

Η ανα­μόρ­φωση αυτού του θεσμού δεν απο­τε­λεί μόνο αίτημα της ιατρι­κής κοι­νό­τη­τας αλλά συγ­χρό­νως απο­τε­λεί ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θεση για την ισότιμη πρό­σβαση όλων των πολιτών σε ποιο­τι­κές υπη­ρε­σίες υγείας, ανε­ξάρ­τητα από το αν κατοι­κούν σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο ή σε ένα ακρι­τικό νησί του Αιγαίου.

Ας απο­τε­λέ­σει, λοιπόν, το περι­στα­τικό του Καστελ­λο­ρί­ζου αφορμή όχι για περαι­τέρω διχασμό, αλλά για έναν ουσια­στικό εθνικό διάλογο σχετικά με το μέλλον της υγειο­νο­μι­κής κάλυψης της νησιω­τι­κής Ελλάδας. Οι λει­τουρ­γοί της υγείας δεν πρέπει να αισθά­νο­νται μόνοι. Η Πολι­τεία, η Τοπική Αυτο­διοί­κηση, οι Ιατρι­κοί Σύλ­λο­γοι και οι τοπικές κοι­νω­νίες οφεί­λουν να δια­μορ­φώ­σουν ένα πλαίσιο συνερ­γα­σίας που θα επι­τρέ­πει στους ιατρούς να επι­τε­λούν το έργο τους με αξιο­πρέ­πεια, ασφά­λεια και αμοι­βαίο σεβασμό. Αυτό δεν αφορά μόνο τους ιατρούς· αφορά το δικαί­ωμα κάθε κατοί­κου της νησιω­τι­κής Ελλάδας σε ποιο­τική και ισότιμη φρο­ντίδα υγείας.

 

Ηλίας Ι. Τσέρκης

Ιατρός Παθο­λό­γος

Πρό­ε­δρος Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου Ι.Σ.Ρόδου

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.