Ακυρώθηκε η κατάσχεση ακινήτου επειδή η διαταγή πληρωμής είχε εκδοθεί από αναρμόδιο δικαστήριο

Έναν δη­μό­σιο ανα­γκα­στι­κό πλει­στη­ρια­σμό που είχε ήδη ορι­στεί ανέ­τρε­ψε στην πράξη η υπ’ αριθμ. 420/2026 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου, το οποίο, δι­κά­ζο­ντας κατά την ει­δι­κή δια­δι­κα­σία των πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών, έκρι­νε ότι ο εκτε­λε­στός τί­τλος βάσει του οποί­ου είχε ξε­κι­νή­σει η δια­δι­κα­σία πά­σχει, καθώς προ­ήλ­θε από δι­κα­στή­ριο που δεν είχε την κατά τόπον αρ­μο­διό­τη­τα να τον εκ­δώ­σει. Η κρίση αυτή οδή­γη­σε στην ακύ­ρω­ση της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης που βά­ραι­νε το ακί­νη­το ημε­δα­πού δα­νειο­λή­πτη.

Η αφε­τη­ρία της δια­φο­ράς βρί­σκε­ται σε δια­τα­γή πλη­ρω­μής που είχε εκ­δο­θεί το 2023 από το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθη­νών. Με αυτήν ο δα­νειο­λή­πτης υπο­χρε­ω­νό­ταν να κα­τα­βά­λει, βάσει σύμ­βα­σης στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου και των με­τα­γε­νέ­στε­ρων τρο­πο­ποι­η­τι­κών της πρά­ξε­ων, ποσό 111.580,64 ευρώ, πλέον τόκων και εξό­δων.

Στη συ­νέ­χεια, αντί­γρα­φο του πρώ­του εκτε­λε­στού απο­γρά­φου της δια­τα­γής επι­δό­θη­κε στον οφει­λέ­τη με επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση της 25ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2025, με την οποία αυτός επι­τασ­σό­ταν να κα­τα­βά­λει συ­νο­λι­κά 142.590,58 ευρώ, ποσό που πε­ριε­λάμ­βα­νε κε­φά­λαιο, τό­κους, δι­κα­στι­κή δα­πά­νη και έξοδα. Η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία προ­χώ­ρη­σε ακο­λού­θως σε ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση του ακι­νή­του, για ποσό 80.000 ευρώ, ενώ ο δη­μό­σιος ανα­γκα­στι­κός πλει­στη­ρια­σμός είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 22 Ιου­λί­ου 2026.

Απέ­να­ντι σε αυτή την εξέ­λι­ξη ο δα­νειο­λή­πτης άσκη­σε ανα­κο­πή, ζη­τώ­ντας να ακυ­ρω­θούν η έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης και η επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή, καθώς και κάθε πε­ραι­τέ­ρω πράξη εκτέ­λε­σης που θα στη­ρι­ζό­ταν στον ίδιο τίτλο.

Οι λόγοι που προ­έ­βα­λε ο οφει­λέ­της

Στο δι­κό­γρα­φό του ο ανα­κό­πτων ανέ­πτυ­ξε πε­ρισ­σό­τε­ρους λό­γους. Με τον πρώτο υπο­στή­ρι­ζε ότι η εται­ρεία που επέ­σπευ­σε την εκτέ­λε­ση, ενερ­γώ­ντας ως δια­χει­ρί­στρια της απαί­τη­σης, δεν νο­μι­μο­ποιού­νταν ενερ­γη­τι­κά να κι­νή­σει τη δια­δι­κα­σία, καθώς, όπως ισχυ­ρι­ζό­ταν, δεν είχε συ­γκοι­νο­ποι­ή­σει με την επι­τα­γή το σύ­νο­λο των εγ­γρά­φων που τεκ­μη­ριώ­νουν τη με­τα­βί­βα­ση της οφει­λής.

Με τρίτο, ωστό­σο, λόγο, που τε­λι­κά απο­δεί­χθη­κε κα­θο­ρι­στι­κός, ο δα­νειο­λή­πτης δια­τει­νό­ταν ότι η αρ­χι­κή δια­τα­γή πλη­ρω­μής είχε εκ­δο­θεί από κατά τόπον αναρ­μό­διο δι­κα­στή­ριο. Όπως υπο­στή­ρι­ζε, αρ­μό­δια να επι­λη­φθούν ήταν τα δι­κα­στή­ρια του τόπου υπο­γρα­φής της δα­νεια­κής σύμ­βα­σης, και όχι το δι­κα­στή­ριο της πρω­τεύ­ου­σας που εξέ­δω­σε τον τίτλο.

Το δι­κα­στή­ριο υπεν­θύ­μι­σε ότι η έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής από αναρ­μό­διο δι­κα­στή συ­νι­στά πα­ρα­βί­α­ση δια­δι­κα­στι­κής προ­ϋ­πό­θε­σης και μπο­ρεί να επι­φέ­ρει την ακύ­ρω­σή της, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν τα στοι­χεία της αναρ­μο­διό­τη­τας είχαν τεθεί υπόψη του δι­κα­στή που την εξέ­δω­σε ή του διέ­φυ­γαν.

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, το βάρος να απο­δεί­ξει ότι υφί­στα­το έγκυ­ρη συμ­φω­νία πα­ρέ­κτα­σης υπέρ των δι­κα­στη­ρί­ων της πρω­τεύ­ου­σας έφερε η καθ’ ης η ανα­κο­πή, η οποία, ως επι­σπεύ­δου­σα, βρι­σκό­ταν δι­κο­νο­μι­κά στη θέση της ενά­γου­σας. Από τα στοι­χεία που τέ­θη­καν υπόψη του δι­κα­στη­ρί­ου, ωστό­σο, δεν προ­έ­κυ­ψε τέ­τοια ρήτρα. Η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία προ­σκό­μι­σε μόνο τα νο­μι­μο­ποι­η­τι­κά της έγ­γρα­φα, χωρίς να κα­τα­θέ­σει κά­ποιο από τα στοι­χεία που είχε λάβει υπόψη ο δι­κα­στής για την έκ­δο­ση της δια­τα­γής, ενώ υπο­στή­ρι­ξε ότι η ερ­μη­νεία των σχε­τι­κών όρων της σύμ­βα­σης απο­τε­λεί αντι­κεί­με­νο της άλλης, εκ­κρε­μούς δίκης. Το επι­χεί­ρη­μα αυτό δεν έγινε δεκτό. Καθώς δεν απο­δεί­χθη­κε συμ­φω­νία υπέρ των δι­κα­στη­ρί­ων της πρω­τεύ­ου­σας, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η καθ’ ης δεν αντα­πο­κρί­θη­κε στο βάρος από­δει­ξης της αρ­μο­διό­τη­τας του δι­κα­στη­ρί­ου που εξέ­δω­σε τον τίτλο, και δέ­χθη­κε τον τρίτο λόγο ως ου­σια­στι­κά βά­σι­μο.

Τον ανα­κό­πτο­ντα δα­νειο­λή­πτη εκ­προ­σώ­πη­σε ο κ. Νι­κό­λα­ος Μά­ριος Μου­τσά­κης