Ακυρώθηκε η κατάσχεση ακινήτου επειδή η διαταγή πληρωμής είχε εκδοθεί από αναρμόδιο δικαστήριο

Έναν δημόσιο ανα­γκα­στικό πλει­στη­ρια­σμό που είχε ήδη οριστεί ανέ­τρεψε στην πράξη η υπ’ αριθμ. 420/2026 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου, το οποίο, δικά­ζο­ντας κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών, έκρινε ότι ο εκτε­λε­στός τίτλος βάσει του οποίου είχε ξεκι­νή­σει η δια­δι­κα­σία πάσχει, καθώς προήλθε από δικα­στή­ριο που δεν είχε την κατά τόπον αρμο­διό­τητα να τον εκδώσει. Η κρίση αυτή οδήγησε στην ακύρωση της κατα­σχε­τή­ριας έκθεσης που βάραινε το ακίνητο ημε­δα­πού δανειο­λή­πτη.

Η αφε­τη­ρία της δια­φο­ράς βρί­σκε­ται σε διαταγή πλη­ρω­μής που είχε εκδοθεί το 2023 από το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθηνών. Με αυτήν ο δανειο­λή­πτης υπο­χρε­ω­νό­ταν να κατα­βά­λει, βάσει σύμ­βα­σης στε­γα­στι­κού δανείου και των μετα­γε­νέ­στε­ρων τρο­πο­ποι­η­τι­κών της πράξεων, ποσό 111.580,64 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων.

Στη συνέ­χεια, αντί­γραφο του πρώτου εκτε­λε­στού απο­γρά­φου της δια­τα­γής επι­δό­θηκε στον οφει­λέτη με επιταγή προς εκτέ­λεση της 25ης Σεπτεμ­βρίου 2025, με την οποία αυτός επι­τασ­σό­ταν να κατα­βά­λει συνο­λικά 142.590,58 ευρώ, ποσό που περιε­λάμ­βανε κεφά­λαιο, τόκους, δικα­στική δαπάνη και έξοδα. Η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία προ­χώ­ρησε ακο­λού­θως σε ανα­γκα­στική κατά­σχεση του ακι­νή­του, για ποσό 80.000 ευρώ, ενώ ο δημό­σιος ανα­γκα­στι­κός πλει­στη­ρια­σμός είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 22 Ιουλίου 2026.

Απέ­να­ντι σε αυτή την εξέλιξη ο δανειο­λή­πτης άσκησε ανακοπή, ζητώ­ντας να ακυ­ρω­θούν η έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης και η επιταγή προς πληρωμή, καθώς και κάθε περαι­τέρω πράξη εκτέ­λε­σης που θα στη­ρι­ζό­ταν στον ίδιο τίτλο.

Οι λόγοι που προ­έ­βαλε ο οφει­λέ­της

Στο δικό­γραφό του ο ανα­κό­πτων ανέ­πτυξε περισ­σό­τε­ρους λόγους. Με τον πρώτο υπο­στή­ριζε ότι η εται­ρεία που επέ­σπευσε την εκτέ­λεση, ενερ­γώ­ντας ως δια­χει­ρί­στρια της απαί­τη­σης, δεν νομι­μο­ποιού­νταν ενερ­γη­τικά να κινήσει τη δια­δι­κα­σία, καθώς, όπως ισχυ­ρι­ζό­ταν, δεν είχε συγκοι­νο­ποι­ή­σει με την επιταγή το σύνολο των εγγρά­φων που τεκ­μη­ριώ­νουν τη μετα­βί­βαση της οφειλής.

Με τρίτο, ωστόσο, λόγο, που τελικά απο­δεί­χθηκε καθο­ρι­στι­κός, ο δανειο­λή­πτης δια­τει­νό­ταν ότι η αρχική διαταγή πλη­ρω­μής είχε εκδοθεί από κατά τόπον αναρ­μό­διο δικα­στή­ριο. Όπως υπο­στή­ριζε, αρμόδια να επι­λη­φθούν ήταν τα δικα­στή­ρια του τόπου υπο­γρα­φής της δανεια­κής σύμ­βα­σης, και όχι το δικα­στή­ριο της πρω­τεύ­ου­σας που εξέδωσε τον τίτλο.

Το δικα­στή­ριο υπεν­θύ­μισε ότι η έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής από αναρ­μό­διο δικαστή συνιστά παρα­βί­αση δια­δι­κα­στι­κής προ­ϋ­πό­θε­σης και μπορεί να επι­φέ­ρει την ακύρωσή της, ανε­ξάρ­τητα από το αν τα στοι­χεία της αναρ­μο­διό­τη­τας είχαν τεθεί υπόψη του δικαστή που την εξέδωσε ή του διέ­φυ­γαν.

Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, το βάρος να απο­δεί­ξει ότι υφί­στατο έγκυρη συμ­φω­νία παρέ­κτα­σης υπέρ των δικα­στη­ρίων της πρω­τεύ­ου­σας έφερε η καθ’ ης η ανακοπή, η οποία, ως επι­σπεύ­δουσα, βρι­σκό­ταν δικο­νο­μικά στη θέση της ενά­γου­σας. Από τα στοι­χεία που τέθηκαν υπόψη του δικα­στη­ρίου, ωστόσο, δεν προ­έ­κυψε τέτοια ρήτρα. Η δια­χει­ρί­στρια εται­ρεία προ­σκό­μισε μόνο τα νομι­μο­ποι­η­τικά της έγγραφα, χωρίς να κατα­θέ­σει κάποιο από τα στοι­χεία που είχε λάβει υπόψη ο δικα­στής για την έκδοση της δια­τα­γής, ενώ υπο­στή­ριξε ότι η ερμη­νεία των σχε­τι­κών όρων της σύμ­βα­σης απο­τε­λεί αντι­κεί­μενο της άλλης, εκκρε­μούς δίκης. Το επι­χεί­ρημα αυτό δεν έγινε δεκτό. Καθώς δεν απο­δεί­χθηκε συμ­φω­νία υπέρ των δικα­στη­ρίων της πρω­τεύ­ου­σας, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η καθ’ ης δεν αντα­πο­κρί­θηκε στο βάρος από­δει­ξης της αρμο­διό­τη­τας του δικα­στη­ρίου που εξέδωσε τον τίτλο, και δέχθηκε τον τρίτο λόγο ως ουσια­στικά βάσιμο.

Τον ανα­κό­πτο­ντα δανειο­λή­πτη εκπρο­σώ­πησε ο κ. Νικό­λαος Μάριος Μου­τσά­κης