Ο μίνι ανασχηματισμός που μυρίζει κάλπη από μακριά

Υπάρχει μια κωμική σταθερά στην ελλη­νική πολι­τική, όσο πιο μικρός βαφτί­ζε­ται ένας ανα­σχη­μα­τι­σμός τόσο πιο μεγάλα είναι αυτά που προ­ε­τοι­μά­ζει. Το Μέγαρο Μαξίμου δια­βε­βαιώ­νει ότι δεν ανοίγει κύκλος ανα­τρο­πών, την ίδια στιγμή που στέλνει τον Κων­στα­ντίνο Κυρα­νάκη στη γραμ­μα­τεία της Νέας Δημο­κρα­τίας με εντολή να κάνει τα στελέχη να ιδρώ­σουν τη φανέλα, μελε­τάει φθι­νο­πω­ρινό εκλο­γικό αιφ­νι­δια­σμό και ζεσταί­νει τα ταμεία για τη ΔΕΘ. Αν αυτό είναι το μίνι, καλό είναι να μην ρωτή­σουμε ποτέ για το κανο­νικό.

Πίσω από το προ­ε­κλο­γικό στήσιμο όμως υπάρχει ένας αριθμός που λέει την ουσία, οι 7 με 8 μονάδες που χωρί­ζουν τη Νέα Δημο­κρα­τία από την αυτο­δυ­να­μία. Και κάπου εκεί φωτί­ζε­ται ο πραγ­μα­τι­κός σχε­δια­σμός. Η αύξηση του ακα­τά­σχε­του από τα 1.250 στα 1.600 ευρώ και τα μέτρα που ετοι­μά­ζει ο Κυριά­κος Πιερ­ρα­κά­κης δεν είναι απλώς οικο­νο­μική πολι­τική, είναι το μέτρο με το οποίο η κυβέρ­νηση υπο­λο­γί­ζει πόση από­σταση της μένει ως την κάλπη. Όταν η μάχη κατά της ακρί­βειας συμπί­πτει τόσο βολικά με την ανάγκη κάλυψης 8 μονάδων, ο πολίτης δικαιού­ται να ανα­ρω­τη­θεί αν τον φρο­ντί­ζουν ως πολίτη ή ως ψηφο­φόρο.

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης κλει­δώ­νει το σχήμα με το οποίο θα δώσει τη μάχη των εκλογών, μένει να φανεί αν κλει­δώ­νει μαζί και λύσεις ή μόνο το χρο­νο­διά­γραμμα της επό­με­νης υπό­σχε­σης.