Στο Κακουργιοδικείου Β’ Βαθμού αίτημα αναστολής οκταετούς κάθειρξης για την υπόθεση γενετήσιας βίας

• Ο πρωτοδίκως καταδικασθείς ζητεί να ανασταλεί η εκτέλεση της ποινής που του επιβλήθηκε, με την υπόθεση να εισάγεται προς εκδίκαση ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου Δευτέρου Βαθμού την 8 Ιουνίου 2026

Η δικαστική διαδρομή μιας υπόθεσης που είχε κλείσει πρωτοδίκως με βαριά καταδίκη παραμένει ανοιχτή. Ο ημεδαπός που κρίθηκε ένοχος για πράξεις γενετήσιας βίας και του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 8 ετών έχει υποβάλει αίτημα αναστολής εκτέλεσης της ποινής, μετακυλίοντας πλέον το βάρος της κρίσης στο δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», η υπόθεση έχει προσδιοριστεί να συζητηθεί ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου την 8 Ιουνίου 2026, ημερομηνία κατά την οποία θα κριθεί τόσο η τύχη του σχετικού αιτήματος όσο και η συνέχεια της δικαστικής διελκυστίνδας.
Η πλευρά του καταδικασθέντος, αμφισβητώντας το σύνολο της πρωτόδικης κρίσης, επιδιώκει να μην εκτελεστεί η ποινή έως ότου η υπόθεση επανεξεταστεί στο δεύτερο βαθμό. Το ζήτημα της αναστολής αποτελεί διακριτό δικονομικό στάδιο, που προηγείται της ουσιαστικής εκ νέου ακρόασης της υπόθεσης και επικεντρώνεται στο εάν συντρέχουν οι προϋποθέσεις ώστε ο καταδικασθείς να παραμείνει ελεύθερος μέχρι την έκδοση οριστικής, αμετάκλητης κρίσης.
Η ποινή των 8 ετών είχε επιβληθεί από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο για τις πράξεις γενετήσιας βίας που φέρεται να τελέστηκαν σε νησί των Δωδεκανήσων. Η απόφαση εκείνη είχε σφραγίσει έναν πολυετή κύκλο δικαστικών ενεργειών με εκτενές αποδεικτικό υλικό και σύνθετο δικονομικό υπόβαθρο.
Με την άσκηση του ένδικου μέσου και την υποβολή του αιτήματος αναστολής, η υπόθεση δεν θεωρείται περατωμένη, καθώς ο κατηγορούμενος διεκδικεί την επανεξέτασή της στο σύνολό της ενώπιον του Εφετείου.
Όπως είχε προκύψει από τη διαδικασία, η εγκαλούσα κατήγγειλε ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με τον κατηγορούμενο από το 2012. Σύμφωνα με όσα η ίδια ανέφερε, η σχέση αυτή διακόπηκε όταν, στις 26 Μαΐου 2015, ο κατηγορούμενος φέρεται να τέλεσε ανθρωποκτονία σε βάρος του αδελφού της, πράξη για την οποία καταδικάστηκε.
Η φερόμενη ως παθούσα υποστήριξε ότι έκτοτε διέκοψε κάθε ερωτική επαφή μαζί του.
Στην αναφορά της περιέγραψε τη συμβίωση από τον Δεκέμβριο 2016 και έπειτα ως αφόρητη, κάνοντας λόγο για καθημερινές ύβρεις, προπηλακισμούς, απειλές και ξυλοδαρμούς, περιστατικά τα οποία διατείνεται ότι κατήγγελλε αμέσως στις αρμόδιες αστυνομικές αρχές. Ισχυρίστηκε ότι απευθυνόταν επανειλημμένα στις αρχές υποβάλλοντας εγκλήσεις και μηνύσεις, επισημαίνοντας ότι είχαν ήδη σχηματιστεί σε βάρος του κατηγορουμένου τουλάχιστον 8 ποινικές δικογραφίες. Σημειώνεται ακόμη ότι ο ίδιος είχε καταδικαστεί και για απόπειρα βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης σε βάρος της εγκαλούσας.
Κατά τα καταγγελλόμενα, τον Μάιο 2017 ο κατηγορούμενος, απειλώντας ότι θα τη σκοτώσει, την υποχρέωσε να φορέσει ενδυμασία της επιλογής του και προέβη σε παρά φύσιν συνουσία. Η εγκαλούσα υποστήριξε ότι δεν προχώρησε τότε σε καταγγελία, κατόπιν υπόδειξης δικηγόρου, η οποία φέρεται να την ενημέρωσε πως, ελλείψει τραυματισμών, ο βιασμός δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί.
Σε μεταγενέστερο περιστατικό, την 26 Ιουλίου 2018 και ειδικότερα περί ώρα 01:30 της 27 Ιουλίου 2018, ο κατηγορούμενος φέρεται να την ακινητοποίησε και να ασέλγησε με βάναυσο τρόπο στο σώμα της, προκαλώντας, κατά τα καταγγελλόμενα, ακατάσχετη αιμορραγία.
Η ίδια ανέφερε ότι μετέβη στις αστυνομικές αρχές, όπου, όπως διατείνεται, της ειπώθηκε ότι δεν ήταν δυνατόν να ασχολούνται διαρκώς με την ίδια υπόθεση, και κατόπιν προσήλθε σε νοσοκομειακή δομή για πρώτες βοήθειες, με παραπομπή σε ιδιώτη γυναικολόγο την επομένη. Από την ιατρική γνωμάτευση της 26 Ιουλίου 2018 προέκυψε ότι η εξέταση είχε γίνει έπειτα από αναφορά για ξυλοδαρμό και όχι για βιασμό, στοιχείο που τέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης.
Ο κατηγορούμενος αρνείται διαρκώς τις αποδιδόμενες πράξεις. Υποστηρίζει ότι οι αστυνομικοί δεν υιοθέτησαν τους ισχυρισμούς της εγκαλούσας λόγω των αλλεπάλληλων εμφανίσεών της στις αρχές, ενώ διατείνεται ότι δεν υποβλήθηκαν τότε καταγγελίες για τους φερόμενους βιασμούς για τον απλό λόγο ότι, κατά τον ίδιο, δεν συνέβησαν. Επικαλείται επίσης ότι τις ίδιες ημέρες των πράξεων που περιγράφει το κατηγορητήριο η εγκαλούσα κατέθετε ως μάρτυρας ενώπιον των ίδιων αστυνομικών για άλλα αδικήματα.
Στο πλαίσιο της υπεράσπισης, ο ίδιος απέδωσε στην εγκαλούσα οικονομικά κίνητρα, υποστηρίζοντας ότι επιδίωκε πρόσβαση στην περιουσία του, και ισχυρίστηκε ότι εκείνη δεν του επέτρεπε να αποχωρήσει από την κοινή οικία, παρά τη δική του βούληση.
Ο συνήγορος υπεράσπισης είχε θέσει στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας του ζητήματα αξιοπιστίας συγκεκριμένων καταθέσεων, τη συνέπεια των αναφορών της φερόμενης ως παθούσας με τα αρχικά ιατρικά ευρήματα, καθώς και την ερμηνεία των μεταγενέστερων κλινικών διαπιστώσεων, στοιχεία που αναμένεται να επανέλθουν στο προσκήνιο κατά τη συζήτηση στον δεύτερο βαθμό.