Σύγχρονοι νομάδες πολλοί αναπληρωτές εκπαιδευτικοί της Ρόδου

• Κάθε πέρσι και κα­λύ­τε­ρα για δε­κά­δες εκ­παι­δευ­τι­κούς που πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψουν στα σπί­τια τους • Ανα­ζη­τούν στέγη ακόμα και μέσω της εκ­κλη­σί­ας ή φι­λο­ξε­νού­νται σε σπί­τια συ­να­δέλ­φων για να μη μεί­νουν στον δρόμο! • Κα­λού­νται να εκ­κε­νώ­σουν τα σπί­τια τους πριν καν χτυ­πή­σει το τε­λευ­ταίο κου­δού­νι της χρο­νιάς

Με την αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση για τη λήξη του σχο­λι­κού έτους να έχει ξε­κι­νή­σει, μια άλλη, αθό­ρυ­βη αλλά δρα­μα­τι­κή αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση εξε­λίσ­σε­ται στις ζωές δε­κά­δων ανα­πλη­ρω­τών εκ­παι­δευ­τι­κών που ήρθαν στη Ρόδο από κάθε γωνιά της Ελ­λά­δας για να υπη­ρε­τή­σουν τη δη­μό­σια παι­δεία.

Για πολ­λούς ανα­πλη­ρω­τές και νε­ο­διο­ρι­σμέ­νους δα­σκά­λους και κα­θη­γη­τές, ο Μάιος δεν ση­μα­το­δο­τεί μόνο την πε­ρί­ο­δο των εξε­τά­σε­ων, αλλά και την έναρ­ξη ενός ιδιό­τυ­που «διωγ­μού» από τις κα­τοι­κί­ες τους, εξαι­τί­ας της πρό­ω­ρης έναρ­ξης της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου.

Ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των, πιε­σμέ­νοι από την οι­κο­νο­μι­κή συ­γκυ­ρία ή δε­λε­α­σμέ­νοι από το υψηλό και γρή­γο­ρο κέρ­δος των βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων τύπου Airbnb, ζη­τούν επι­τα­κτι­κά από τους εκ­παι­δευ­τι­κούς να εκ­κε­νώ­σουν τα σπί­τια τους πριν καν χτυ­πή­σει το τε­λευ­ταίο κου­δού­νι της χρο­νιάς. Το φαι­νό­με­νο λαμ­βά­νει πλέον εκρη­κτι­κές δια­στά­σεις, με­τα­τρέ­πο­ντας τους λει­τουρ­γούς της παι­δεί­ας σε θύ­μα­τα της ίδιας της του­ρι­στι­κής επι­τυ­χί­ας του νη­σιού.

Αυτό που κα­θι­στά την κα­τά­στα­ση κάθε χρόνο και χει­ρό­τε­ρη, παρά το γε­γο­νός ότι οι εκ­παι­δευ­τι­κοί έχουν κυ­ριο­λε­κτι­κά «ενο­χλή­σει» κάθε αρ­μό­διο και μη φορέα, είναι η ρα­γδαία αύ­ξη­ση των κα­τα­λυ­μά­των βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης. Οι εκ­παι­δευ­τι­κοί έχουν ξε­κι­νή­σει έναν μα­ρα­θώ­νιο επα­φών, κά­νο­ντας εκ­κλή­σεις προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση. Έχουν απευ­θυν­θεί στις Διευ­θύν­σεις Πρω­το­βάθ­μιας και Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Δω­δε­κα­νή­σου, στους Διευ­θυ­ντές των σχο­λι­κών τους μο­νά­δων, στους Προ­έ­δρους των το­πι­κών κοι­νο­τή­των σε μια προ­σπά­θεια να βρε­θεί προ­σω­ρι­νή λύση για τη φι­λο­ξε­νία τους.

«Έχου­με κάνει συ­να­ντή­σεις, έχου­με ζη­τή­σει τη με­σο­λά­βη­ση των το­πι­κών προ­έ­δρων στα χωριά μήπως βρε­θεί έστω ένα κενό οί­κη­μα, μια απο­θή­κη, ένα δω­μά­τιο. Η απά­ντη­ση που ει­σπράτ­του­με πα­ντού είναι λόγια συ­μπά­θειας και ένα αμή­χα­νο ανα­σή­κω­μα των ώμων. Στην πράξη, εί­μα­στε εντε­λώς μόνοι μας», εξο­μο­λο­γεί­ται στη «Δη­μο­κρα­τι­κή» κα­θη­γη­τής δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκ­παί­δευ­σης που, όπως ανέ­φε­ρε, απευ­θύν­θη­κε μέχρι και στην Εκ­κλη­σία σε μια προ­σπά­θεια να βρε­θεί χώρος για να φι­λο­ξε­νη­θεί.

Οι Διευ­θυ­ντές των σχο­λεί­ων βρί­σκο­νται και οι ίδιοι σε από­γνω­ση, προ­σπα­θώ­ντας να ισορ­ρο­πή­σουν ανά­με­σα στις αυ­στη­ρές υπη­ρε­σια­κές ανά­γκες και την αν­θρώ­πι­νη εν­συ­ναί­σθη­ση, ενώ πρό­ε­δροι των κοι­νο­τή­των δη­λώ­νουν αδυ­να­μία, καθώς ακόμη και τα σπί­τια στα πιο απο­μα­κρυ­σμέ­να χωριά έχουν πλέον δε­σμευ­τεί για την του­ρι­στι­κή αγορά ή για τη στέ­γα­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον του­ρι­σμό.

Η ανά­γκη για επι­βί­ω­ση οδη­γεί σε λύ­σεις ανά­γκης, όπως είναι η φι­λο­ξε­νία από συ­να­δέλ­φους τους. Όσοι στά­θη­καν πιο τυ­χε­ροί και οι ιδιο­κτή­τες τους έδει­ξαν κα­τα­νό­η­ση, ανοί­γουν τα σπί­τια τους για να βοη­θή­σουν. Έτσι, βλέ­που­με το φαι­νό­με­νο δά­σκα­λοι και κα­θη­γη­τές να στοι­βά­ζουν τα υπάρ­χο­ντά τους σε κού­τες και να με­τα­τρέ­πο­νται σε «φι­λο­ξε­νού­με­νους» σε κα­να­πέ­δες συ­να­δέλ­φων τους, συ­γκα­τοι­κώ­ντας σε δια­με­ρί­σμα­τα λίγων τε­τρα­γω­νι­κών.

Το πιο εν­δει­κτι­κό στοι­χείο της από­γνω­σης είναι ότι ορι­σμέ­νοι εκ­παι­δευ­τι­κοί, έχο­ντας φτά­σει σε από­λυ­το αδιέ­ξο­δο και αδυ­να­τώ­ντας να πλη­ρώ­σουν ξε­νο­δο­χεία με του­ρι­στι­κές τιμές, ανα­γκά­στη­καν να χτυ­πή­σουν ακόμη και τις πόρ­τες της εκ­κλη­σί­ας ανα­ζη­τώ­ντας μια θέση σε κά­ποιο ακί­νη­το ή ακόμα και σε μο­να­στή­ρι.

Η στε­γα­στι­κή κρίση που πλήτ­τει τους δη­μό­σιους λει­τουρ­γούς στη Ρόδο είναι μια βρα­δυ­φλε­γής βόμβα στα θε­μέ­λια της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας. Όταν ένας εκ­παι­δευ­τι­κός ζει υπό το κα­θε­στώς του τρό­μου της έξω­σης, είναι αδύ­να­τον να επι­τε­λέ­σει απε­ρί­σπα­στος το έργο του μέσα στην τάξη, ει­δι­κά στην πιο κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο των τε­λι­κών εξε­τά­σε­ων. Πα­ράλ­λη­λα, το πρό­βλη­μα λει­τουρ­γεί απο­τρε­πτι­κά για το μέλ­λον. Ήδη πα­ρα­τη­ρεί­ται κύμα αρ­νή­σε­ων από εκ­παι­δευ­τι­κούς να ανα­λά­βουν υπη­ρε­σία στα νησιά μας, γνω­ρί­ζο­ντας τον Γολ­γο­θά που τους πε­ρι­μέ­νει. Αν η Ρόδος απο­κτή­σει τη φήμη ενός τόπου «εχθρι­κού» προς τους δη­μο­σί­ους υπαλ­λή­λους, τα σχο­λεία μας θα ξε­κι­νή­σουν την επό­με­νη χρο­νιά με τε­ρά­στια κενά, με θύ­μα­τα, τε­λι­κά, τους ίδιους τους μα­θη­τές.

Αυτό το στε­γα­στι­κό αδιέ­ξο­δο δεν είναι ένα τυ­χαίο το­πι­κό ζή­τη­μα, αλλά το άμεσο απο­τέ­λε­σμα της δια­χρο­νι­κής αδια­φο­ρί­ας της Πο­λι­τεί­ας και του Υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας. Το κρά­τος πρέ­πει πλέον να ανα­γνω­ρί­σει το πρό­βλη­μα και να θε­σπί­σει ει­δι­κά μέτρα αντί να στέλ­νει στην πε­ρι­φέ­ρεια τους ανα­πλη­ρω­τές εκ­παι­δευ­τι­κούς χωρίς καμία μέ­ρι­μνα, χωρίς επι­δό­μα­τα στέ­γα­σης που να αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και χωρίς ένα κε­ντρι­κό δίχτυ ασφα­λεί­ας που θα τους προ­στα­τεύ­ει μέχρι την ολο­κλή­ρω­ση της σχο­λι­κής χρο­νιάς.