ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μαρία Λαγωνικάκη: Θέλω, αλλά… δεν Θέλω: Το εσωτερικό «εκκρεμές» της αμφιθυμίας

news room 1 λεπτό ανάγνωση
Untitled
✦ Σύνοψη ⌄
  • Η αμφι­θυ­μία είναι μια κοινή κατά­σταση όπου δύο αντί­θε­τες επι­θυ­μίες συνυ­πάρ­χουν, δημιουρ­γώ­ντας εσω­τε­ρική σύγκρουση.
  • Οι άνθρω­ποι συχνά αντι­με­τω­πί­ζουν διλήμ­ματα σε σχέσεις και δου­λειές που δεν τους ικα­νο­ποιούν πλήρως.
  • Η παρα­τε­τα­μένη αμφι­θυ­μία μπορεί να προ­κα­λέ­σει αυξη­μένο άγχος και αίσθηση ότι η ζωή προχωρά χωρίς εμάς.
  • Η αποδοχή της αμφι­θυ­μίας ως ανθρώ­πι­νης εμπει­ρίας μπορεί να μας βοη­θή­σει να κατα­νο­ή­σουμε καλύ­τερα τον εαυτό μας.
  • Η δράση και η λήψη μικρών απο­φά­σεων μπορούν να διευ­κο­λύ­νουν τη δια­δι­κα­σία της επι­λο­γής και της εξέ­λι­ξης.

 

«Να φύγω ή να μείνω;» «Να το τολμήσω ή να περι­μένω;» «Το θέλω… αλλά κάτι με κρατάει πίσω.»

Αν αυτές οι σκέψεις σάς είναι γνώ­ρι­μες, τότε έχετε ήδη βιώσει την αμφι­θυ­μία — ακόμη κι αν δεν την έχετε ονο­μά­σει ποτέ έτσι. Πρό­κει­ται για εκείνη την άβολη εσω­τε­ρική κατά­σταση όπου δύο αντί­θε­τες επι­θυ­μίες συνυ­πάρ­χουν, διεκ­δι­κώ­ντας με το ίδιο πάθος την προσοχή μας. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η αμφι­θυ­μία δεν είναι ένα σπάνιο φαι­νό­μενο· είναι το «αόρατο» φορτίο στην καθη­με­ρι­νό­τητα πολλών ανθρώ­πων, ιδιαί­τερα σε περιό­δους μεγάλων αλλαγών.

Η σύγκρουση στην πράξη

Στους έντο­νους ρυθμούς της σύγ­χρο­νης ζωής, ερχό­μα­στε συχνά αντι­μέ­τω­ποι με διλήμ­ματα που δεν έχουν προφανή απά­ντηση:

Σε σχέσεις που δεν μας καλύ­πτουν πια, αλλά έχουν ιστορία.

Σε δου­λειές που προ­σφέ­ρουν ασφά­λεια, αλλά όχι ικα­νο­ποί­ηση

Σε απο­φά­σεις ζωής όπου δεν υπάρχει ξεκά­θαρο «σωστό» και «λάθος»

Η αμφι­θυ­μία δεν σημαί­νει ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Συχνά σημαί­νει ότι θέλουμε δύο δια­φο­ρε­τικά πράγ­ματα ταυ­τό­χρονα. Από τη μία πλευρά είναι η ανάγκη για ασφά­λεια (το γνώριμο) και από την άλλη η ανάγκη για εξέλιξη (το νέο).

Το αόρατο τίμημα της ανα­μο­νής

Πολλοί πιστεύ­ουμε ότι περι­μέ­νο­ντας, προ­στα­τεύ­ουμε τον εαυτό μας. Όμως, η παρα­τε­τα­μένη αμφι­θυ­μία έχει κόστος. Όταν μένουμε «μετέ­ω­ροι», το άγχος αυξά­νε­ται, η ενέρ­γειά μας στε­ρεύει και κυριαρ­χεί η αίσθηση ότι η ζωή προ­χω­ράει χωρίς εμάς. Τελικά, δεν είναι η λάθος απόφαση που μας εξα­ντλεί περισ­σό­τερο, αλλά η απουσία από­φα­σης.

Πώς προ­χω­ράμε;

Η λύση δεν είναι να πιέ­σουμε τον εαυτό μας να δια­λέ­ξει βια­στικά πλευρά για να κινη­θούμε μπροστά. Χρειά­ζε­ται να κατα­νο­ή­σουμε τι συμ­βαί­νει μέσα μας.

Αποδοχή χωρίς κρίση: Ανα­γνω­ρί­στε ότι είναι ανθρώ­πινο να νιώθετε διχα­σμέ­νοι.

  1. Χαρ­το­γρά­φηση του φόβου: Τι φοβάστε πραγ­μα­τικά να χάσετε αν επι­λέ­ξετε το «νέο»;
  2. Το κόστος της επι­λο­γής: Απο­δε­χτείτε ότι κάθε «ναι» εμπε­ριέ­χει και ένα «αντίο» σε κάτι άλλο.
  3. Το μικρό βήμα: Η καθαρή σκέψη συχνά δεν έρχεται πριν την πράξη, αλλά μέσα από αυτήν.

Η αμφι­θυ­μία δεν είναι κάποιο πρό­βλημα· είναι μια ευκαι­ρία να γνω­ρί­σουμε τον εαυτό μας πιο βαθιά.

Μαρία Λαγω­νι­κάκη Σύμ­βου­λος Ψυχικής Υγείας Από­φοιτη E.I.C.P. – Συν­θε­τική Προ­σέγ­γιση

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.