Με την υπ’ αριθμόν 197/2026 απόφασή του, το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, δικάζοντας ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, απέρριψε στο σύνολό της ως ουσία αβάσιμη την έφεση που άσκησε συνταξιούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός κατά της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης Δήμου Ρόδου (ΔΕΥΑΡ).
Η υπόθεση αφορά μισθολογικές περικοπές που η επιχείρηση εφάρμοσε κατά τα έτη 2010, 2011 και 2012, επικαλούμενη τους νόμους 3833/2010 και 3845/2010, τους οποίους, όπως αργότερα αναγνώρισε η ίδια, είχε ερμηνεύσει εσφαλμένα.
Ο ημεδαπός εκκαλών απασχολήθηκε στη ΔΕΥΑΡ από την 10η Αυγούστου 1983 ως ηλεκτρολόγος μηχανικός με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.
Η εργασιακή του σχέση με την επιχείρηση τερματίστηκε στις 31 Μαρτίου 2014, οπότε αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησης γήρατος, έπειτα από 30 και πλέον χρόνια υπηρεσίας. Κατά τα έτη 2010, 2011 και 2012, η εναγόμενη επιχείρηση του μείωσε μονομερώς τον μισθό κατά ποσοστό 10%, ήτοι κατά 410,11 ευρώ μηνιαίως, επικαλούμενη τις ρυθμίσεις των νόμων 3833/2010 και 3845/2010. Τα έτη 2016 και 2017, ωστόσο, το διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΥΑΡ αναγνώρισε με αποφάσεις του ότι οι περικοπές εκείνες στηρίχθηκαν σε εσφαλμένη νομική ερμηνεία και αποφάσισε την επιστροφή των ποσών στους θιγέντες εργαζομένους. Στον ημεδαπό εκκαλούντα επιστράφηκαν οι μισθολογικές μειώσεις των ετών 2011 και 2012, συνολικού ύψους 23.460,37 ευρώ, χωρίς όμως τους αντίστοιχους τόκους.
Το ποσό της μείωσης για το έτος 2010, ύψους 11.713,72 ευρώ, δεν του καταβλήθηκε λόγω παραγραφής.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2020, ο ημεδαπός κατέθεσε αγωγή ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ρόδου. Με αυτήν διεκδικούσε δύο επιμέρους κονδύλια. Πρώτον, τους δεδουλευμένους τόκους επί του κεφαλαίου των μισθολογικών περικοπών για το διάστημα από 1 Ιανουαρίου 2013 έως 31 Δεκεμβρίου 2018, ύψους 3.629,37 ευρώ. Δεύτερον, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης συνολικού ύψους 14.859,76 ευρώ, που αναλυόταν σε 11.713,72 ευρώ για τις μη επιστραφείσες περικοπές του 2010, 2.346,04 ευρώ για νομικά έξοδα δικηγόρου και 800 ευρώ για έξοδα διεκδίκησης.
Το σύνολο της αξίωσής του ανερχόταν σε 18.489,13 ευρώ. Η αγωγή συζητήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2021 και επ’ αυτής εκδόθηκε η υπ’ αριθμόν 35/2022 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Ρόδου, η οποία έγινε εν μέρει δεκτή.
Συγκεκριμένα, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο επιδίκασε 2.688 ευρώ για τους τόκους του χρονικού διαστήματος από 1 Ιανουαρίου 2015 έως 27 Δεκεμβρίου 2018, ενώ απέρριψε τους τόκους για τα έτη 2013 και 2014 ύψους 941,37 ευρώ ως παραγεγραμμένους, καθώς και το σύνολο της αξίωσης για ηθική βλάβη ως μη νόμιμη.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2024, άσκησε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης. Τον εκπροσώπησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου ο κ. Σπυρίδων Σαλαμαστράκης.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε και τους δύο λόγους εφέσεως ως ουσία αβάσιμους. Ως προς τον πρώτο, το δικαστήριο έκρινε ότι η αναγνώριση του κεφαλαίου δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη διακοπή της παραγραφής και των τόκων, καθώς αυτοί συνιστούν αυθύπαρκτη έναντι του κεφαλαίου απαίτηση. Για τη διακοπή της παραγραφής τους απαιτείται ειδική αναγνώριση εκ μέρους της οφειλέτριας, την οποία ο εκκαλών δεν επικαλέστηκε.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε την έφεση συνταξιούχου ηλεκτρολόγου κατά της ΔΕΥΑΡ
