Υπόθεση που απασχόλησε τη δικαιοσύνη στη Ρόδο φωτίζει έναν κρίσιμο κόμβο της διαδικασίας των διαταγών πληρωμής, εκεί όπου η ταχύτητα της είσπραξης συγκρούεται με την ανάγκη αυστηρής έγγραφης τεκμηρίωσης. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, στο πλαίσιο ειδικής διαδικασίας περιουσιακών διαφορών, κλήθηκε να εξετάσει ανακοπή ημεδαπών οφειλετών κατά διαταγής πληρωμής που είχε εκδοθεί από το πρώην Ειρηνοδικείο Ρόδου, καθώς και κατά της επιταγής προς πληρωμή που ακολούθησε, με την οποία άνοιγε ο δρόμος για αναγκαστική εκτέλεση.
Ο πυρήνας της δικαστικής κρίσης δεν περιστράφηκε γύρω από ένα γενικό αμφισβητούμενο ύψος οφειλής, αλλά γύρω από το αν η απαίτηση που προβλήθηκε πληρούσε την αυστηρή προϋπόθεση της έγγραφης απόδειξης.
Η απαίτηση που προβλήθηκε συνδέθηκε με στεγαστικό δάνειο και σε πρόσθετες πράξεις της σύμβασης. Η διαδικασία κινήθηκε από ανώνυμη εταιρία διαχείρισης απαιτήσεων, ενεργώντας ως διαχειρίστρια απαιτήσεων αλλοδαπής εταιρίας ειδικού σκοπού με έδρα στην Ιρλανδία, η οποία εμφανίζεται ως ειδική διάδοχος ως προς την επίδικη απαίτηση.
Το κεντρικό σημείο της κρίσης του δικαστηρίου σχετίζεται με το τι ακριβώς κατατέθηκε ως αποδεικτικό υλικό για να εκδοθεί διαταγή πληρωμής. Στην ανακοπή, προβλήθηκε ότι η διαταγή πληρωμής εκδόθηκε χωρίς να προσκομιστεί η αρχική σύμβαση δανείου που περιείχε τον κρίσιμο όρο, βάσει του οποίου τα αποσπάσματα των εμπορικών βιβλίων θα μπορούσαν να λειτουργούν ως πλήρης απόδειξη της απαίτησης. Αντί αυτού, κατά τον ισχυρισμό, προσκομίστηκαν μόνο οι πρόσθετες πράξεις, στις οποίες δεν γινόταν αναφορά σε τέτοιον όρο. Το δικαστήριο, εξετάζοντας το υλικό, κατέληξε ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν πληρώθηκε η αρχή της έγγραφης απόδειξης για την απαίτηση όπως αυτή παρουσιάστηκε για την έκδοση της διαταγής πληρωμής.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η διαπίστωση που καταγράφεται για το περιεχόμενο των πρόσθετων πράξεων της σύμβασης. Από την επισκόπησή τους, διαπιστώθηκε ότι δεν αποτυπωνόταν σε κανένα σημείο τους δικονομική συμφωνία των συμβαλλομένων ότι τα αποσπάσματα των εμπορικών βιβλίων αποτελούν πλήρη απόδειξη της οφειλής. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο δεν αρκέστηκε στο ό,τι υπήρχαν πρόσθετες πράξεις ή ότι υπήρχαν αποσπάσματα, αλλά αναζήτησε τον συγκεκριμένο όρο που θα νομιμοποιούσε τον ιδιαίτερο αποδεικτικό ρόλο των τραπεζικών βιβλίων στην ταχεία διαδικασία της διαταγής πληρωμής.
Την υπόθεση χειρίστηκε η δικηγόρος κ. Βαλσαμούλα Διάκου.
