Απαράδεκτη κρίθηκε η προσφυγή για την αξιοποίηση του Ψιμορίφειου ακινήτου

• Η Γραμ­μα­τέ­ας της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου απέρ­ρι­ψε την ει­δι­κή διοι­κη­τι­κή προ­σφυ­γή των κ.κ. Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­του, Ανα­στα­σί­ας Μας και Ερ­ρί­κου Μας κατά από­φα­σης του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου

Η ει­δι­κή διοι­κη­τι­κή προ­σφυ­γή που στρε­φό­ταν κατά της από­φα­σης 358/2025 του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρόδου για την έναρ­ξη της δια­δι­κα­σί­ας αξιο­ποί­η­σης συ­γκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του, γνω­στού ως Ψι­μο­ρί­φειο, δεν προ­χώ­ρη­σε στην ουσία της υπό­θε­σης. Η από­φα­ση της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου κα­τέ­λη­ξε σε απόρ­ρι­ψη για τυ­πι­κούς λό­γους, κρί­νο­ντας ότι η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη στε­ρεί­ται εκτε­λε­στό­τη­τας και συ­νε­πώς δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει νό­μι­μο αντι­κεί­με­νο προ­σφυ­γής στο συ­γκε­κρι­μέ­νο στά­διο.

Το ζή­τη­μα αφορά ακί­νη­το, συ­νο­λι­κής επι­φά­νειας 19.130 τμ, το οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται κλη­ρο­δό­τη­μα του Ευάγ­γε­λου Ψι­μό­ρι­φου και αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως κε­φά­λαιο αυ­το­τε­λούς δια­χεί­ρι­σης υπέρ του Δήμου Ρόδου στο πλαί­σιο του ν. 4182/2013 περί κοι­νω­φε­λών πε­ριου­σιών.

Η υπό­θε­ση ξε­κι­νά με την υπο­βο­λή ει­δι­κής διοι­κη­τι­κής προ­σφυ­γής στις 07 Ια­νουα­ρί­ου 2026 από τους Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­το, Ανα­στα­σία Μας και Ερ­ρί­κο Μας, οι οποί­οι στρά­φη­καν κατά της από­φα­σης 358/2025 του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου.

Η από­φα­ση 358/2025 του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρόδου, που απο­τέ­λε­σε τον πυ­ρή­να της προ­σφυ­γής, πε­ρι­γρά­φε­ται ως από­φα­ση που ελή­φθη κατά πλειο­ψη­φία και ενέ­κρι­νε την έναρ­ξη της δια­δι­κα­σί­ας αξιο­ποί­η­σης του συ­γκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του, δη­λα­δή του Ψι­μο­ρί­φειου. Στο κεί­με­νο της διοι­κη­τι­κής από­φα­σης η έν­νοια της αξιο­ποί­η­σης συν­δέ­ε­ται ευ­θέ­ως με δια­δι­κα­σία εκ­ποί­η­σης κοι­νω­φε­λούς πε­ριου­σί­ας, η οποία διέ­πε­ται από ει­δι­κό πλαί­σιο και απαι­τεί δια­δο­χι­κά στά­δια εγκρί­σε­ων

Η ουσία της διοι­κη­τι­κής κρί­σης δεν αφορά το αν η αξιο­ποί­η­ση είναι ορθή ή συμ­φέ­ρου­σα, αλλά το αν η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου πα­ρά­γει από μόνη της άμεσα έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα, δη­λα­δή αν είναι εκτε­λε­στή διοι­κη­τι­κή πράξη που μπο­ρεί να προ­σβλη­θεί με ει­δι­κή διοι­κη­τι­κή προ­σφυ­γή για λό­γους νο­μι­μό­τη­τας.

Η από­φα­ση της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου στη­ρί­ζε­ται στη λο­γι­κή του πα­ρα­δε­κτού, δη­λα­δή εξε­τά­ζει πρώτα αν η προ­σφυ­γή μπο­ρεί να κρι­θεί επί της ου­σί­ας. Στο πλαί­σιο αυτό πε­ρι­γρά­φο­νται οι βα­σι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που πρέ­πει να συ­ντρέ­χουν, με κε­ντρι­κό στοι­χείο τη φύση της προ­σβαλ­λό­με­νης πρά­ξης.

Κατά το σκε­πτι­κό, δεν προ­σβάλ­λο­νται πα­ρα­δε­κτά πρά­ξεις που στε­ρού­νται εκτε­λε­στό­τη­τας. Και η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση 358/2025, όπως εκτι­μά­ται, εντάσ­σε­ται σε κα­τη­γο­ρία πρά­ξε­ων που υπό­κει­νται σε έγκρι­ση και δεν ολο­κλη­ρώ­νο­νται πριν υπάρ­ξει ρητή εγκρι­τι­κή πράξη της αρ­μό­διας διοι­κη­τι­κής αρχής. Ει­δι­κά για ακί­νη­τα κοι­νω­φε­λών πε­ριου­σιών, όπως το Ψι­μο­ρί­φειο, η δια­δι­κα­σία εκ­ποί­η­σης προ­βλέ­πει κατ’ αρχήν έγκρι­ση και οδη­γί­ες από την αρ­μό­δια υπη­ρε­σία, στη συ­νέ­χεια δη­μό­σια πρό­σκλη­ση εν­δια­φέ­ρο­ντος με ανάρ­τη­ση και τέλος εκ νέου έγκρι­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος μετά την επι­λο­γή πλειο­δό­τη.

Με απλά λόγια, η από­φα­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως βήμα προ­πα­ρα­σκευα­στι­κό και όχι ως τε­λι­κή διοι­κη­τι­κή πράξη που δε­σμεύ­ει άμεσα και πα­ρά­γει αυ­το­τε­λή απο­τε­λέ­σμα­τα χωρίς πρό­σθε­τες εγκρί­σεις. Αυτός είναι ο λόγος που η προ­σφυ­γή απορ­ρί­πτε­ται ως απα­ρά­δε­κτη και δεν φτά­νει σε ου­σια­στι­κό έλεγ­χο των αι­τιά­σε­ων των προ­σφευ­γό­ντων.

Επι­πλέ­ον κα­τα­γρά­φε­ται ότι, σύμ­φω­να με την από­φα­ση 1560/2008 του Εφε­τεί­ου Αθη­νών και σχε­τι­κό έγ­γρα­φο του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών με ημε­ρο­μη­νία 20 Φε­βρουα­ρί­ου 2008, έχει δια­πι­στω­θεί ανέ­φι­κτο εκ­πλή­ρω­σης του σκο­πού του δια­θέ­τη, γε­γο­νός που οδη­γεί σε υπο­χρέ­ω­ση εκ­ποί­η­σης του ακι­νή­του από τον δια­χει­ρι­στή, δη­λα­δή τον Δήμο Ρόδου. Το ση­μείο αυτό φω­τί­ζει γιατί η υπό­θε­ση δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μια απλή επι­λο­γή πο­λι­τι­κής ή δια­χεί­ρι­σης, αλλά ως δια­δι­κα­σία που εμ­φα­νί­ζε­ται συν­δε­δε­μέ­νη με προη­γού­με­νη δι­κα­στι­κή δια­πί­στω­ση.