Χάρης Θεοχάρης: Θετική ατζέντα χαμηλής πολιτικής με την Τουρκία

Προ­σω­πι­κό­τη­τα που βάζει πι­νε­λιές ου­σί­ας στις θέ­σεις που ανα­λαμ­βά­νει, είτε στον ιδιω­τι­κό είτε στον δη­μό­σιο τομέα.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ήταν το πέ­ρα­σμά του από το υπουρ­γείο Του­ρι­σμού, όπου πέ­τυ­χε εν μέσω κο­ρο­νοϊ­ού το ρε­α­λι­στι­κό άνοιγ­μα της αμε­ρι­κα­νι­κής αγο­ράς για την Ελ­λά­δα. Εχο­ντας ανα­λά­βει το δύ­σκο­λο έργο της αναρ­ρί­χη­σης των με­γε­θών των εξα­γω­γών της χώρας και της προ­σέλ­κυ­σης επεν­δύ­σε­ων, ο Χάρης Θε­ο­χά­ρης έχει επι­δο­θεί σε έναν μα­ρα­θώ­νιο επα­φών και στρα­τη­γι­κών επι­λο­γών.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του στον «Ε.Τ.» της Κυ­ρια­κής, ο υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών ανα­τέ­μνει τα πλάνα της κυ­βέρ­νη­σης, προ­κει­μέ­νου να κερ­δη­θεί το στοί­χη­μα της μεί­ω­σης του εμπο­ρι­κού ελ­λείμ­μα­τος της χώρας, εγ­χα­ράσ­σο­ντας τις κι­νή­σεις που θα με­τα­τρέ­ψουν την Ελ­λά­δα σε επεν­δυ­τι­κό κόμβο.

Συμ­με­τεί­χα­τε στην ελ­λη­νι­κή απο­στο­λή στην Αγκυ­ρα για το 6ο Ανώ­τα­το Συμ­βού­λιο Συ­νερ­γα­σί­ας. Η λε­γό­με­νη «Θε­τι­κή Ατζέ­ντα» απο­δί­δει ή λει­τουρ­γεί απλώς ως επι­κοι­νω­νια­κό πλαί­σιο;

Η «Θε­τι­κή Ατζέ­ντα» είναι μια συ­νει­δη­τή στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή και όχι μια επι­κοι­νω­νια­κή άσκη­ση. Γνω­ρί­ζου­με ότι στον πυ­ρή­να των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων πα­ρα­μέ­νουν σο­βα­ρές και σύν­θε­τες δια­φο­ρές. Δεν τις υπο­τι­μού­με ούτε τις πα­ρα­κάμ­πτου­με. Αντι­θέ­τως, τις αντι­με­τω­πί­ζου­με θε­σμι­κά, μέσα από τον πο­λι­τι­κό διά­λο­γο και με από­λυ­το σε­βα­σμό στο Διε­θνές Δί­καιο. Ταυ­τό­χρο­να, όμως, επι­λέ­γου­με να επεν­δύ­σου­με σε το­μείς χα­μη­λής πο­λι­τι­κής, όπου μπο­ρού­με να οι­κο­δο­μή­σου­με συ­νερ­γα­σία, εμπι­στο­σύ­νη και πρα­κτι­κά οφέλη για τους πο­λί­τες των δύο χωρών.

Στο πρό­σφα­το Ανώ­τα­το Συμ­βού­λιο Συ­νερ­γα­σί­ας συμ­φω­νή­θη­καν συ­γκε­κρι­μέ­νες πρω­το­βου­λί­ες: προ­σπά­θεια επα­νεκ­κί­νη­σης της ακτο­πλοϊ­κής σύν­δε­σης Θεσ­σα­λο­νί­κης-Σμύρ­νης, συ­νερ­γα­σία στην έρευ­να και την και­νο­το­μία, κοι­νές πο­λι­τι­στι­κές δρά­σεις και ενί­σχυ­ση των επα­φών με­τα­ξύ των ορ­γα­νι­σμών προ­σέλ­κυ­σης επεν­δύ­σε­ων. Πα­ράλ­λη­λα, τέ­θη­κε ένας φι­λό­δο­ξος αλλά ρε­α­λι­στι­κός στό­χος αύ­ξη­σης του δι­με­ρούς εμπο­ρί­ου στα 10 δισ. δο­λά­ρια μέχρι το τέλος της δε­κα­ε­τί­ας.

Η φι­λο­σο­φία μας είναι σαφής: η οι­κο­νο­μι­κή και τε­χνι­κή συ­νερ­γα­σία μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει θε­τι­κό κλίμα και να λει­τουρ­γή­σει ως κα­τα­λύ­της για πιο σύν­θε­τες πο­λι­τι­κές συ­ζη­τή­σεις. Αντί να πε­ρι­μέ­νου­με τη συ­νο­λι­κή επί­λυ­ση όλων των δια­φο­ρών για να προ­χω­ρή­σου­με, επι­λέ­γου­με να χτί­ζου­με στα­δια­κά ένα πε­ρι­βάλ­λον στα­θε­ρό­τη­τας.

Από τον Ιού­νιο του 2025 έχετε ανα­λά­βει την οι­κο­νο­μι­κή δι­πλω­μα­τία. Με ποιους δεί­κτες κρί­νε­τε αν η πο­λι­τι­κή σας είναι επι­τυ­χη­μέ­νη;

Η οι­κο­νο­μι­κή δι­πλω­μα­τία δεν μπο­ρεί να κρί­νε­ται με γε­νι­κό­λο­γες δια­κη­ρύ­ξεις. Κρί­νε­ται με με­τρή­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα. Πρώ­τος δεί­κτης είναι οι εξα­γω­γές. Το 2025 οι ελ­λη­νι­κές εξα­γω­γές αγα­θών δια­μορ­φώ­θη­καν πε­ρί­που στα 49 δισ. ευρώ, επί­πε­δο ιστο­ρι­κά υψηλό. Αν ανα­λο­γι­στού­με ότι πριν από μία δε­κα­ε­τία ήταν σχε­δόν οι μισές, αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τη με­τα­στρο­φή της οι­κο­νο­μί­ας μας προς την εξω­στρέ­φεια.

Δεύ­τε­ρος κρί­σι­μος δεί­κτης είναι οι άμε­σες ξένες επεν­δύ­σεις. Οι εισ­ρο­ές το 2025 κι­νή­θη­καν σε ιδιαί­τε­ρα υψηλά επί­πε­δα, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την εμπι­στο­σύ­νη των διε­θνών αγο­ρών. Η Ελ­λά­δα, πλέον, δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μια οι­κο­νο­μία υψη­λού ρί­σκου, αλλά ως μια χώρα με στα­θε­ρό­τη­τα, προ­ο­πτι­κή και με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή συ­νέ­πεια.

Πα­ράλ­λη­λα, αξιο­λο­γού­με τον αριθ­μό και την ποιό­τη­τα των διε­θνών συμ­φω­νιών που συ­νά­πτου­με, τις επι­χει­ρη­μα­τι­κές απο­στο­λές που ορ­γα­νώ­νου­με, καθώς και το άνοιγ­μα νέων αγο­ρών για ελ­λη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις. Στό­χος μας είναι κάθε χρόνο πε­ρισ­σό­τε­ρες ελ­λη­νι­κές εται­ρί­ες να δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο εξω­τε­ρι­κό και πε­ρισ­σό­τε­ρες ξένες να επεν­δύ­ουν στη χώρα μας.

Μι­λά­τε συχνά για την Ελ­λά­δα ως ανα­δυό­με­νο επεν­δυ­τι­κό κόμβο. Ποια είναι τα απτά πα­ρα­δείγ­μα­τα;

Υπάρ­χουν συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις που απο­δει­κνύ­ουν ότι δεν πρό­κει­ται για αφή­γη­μα. Ενα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα είναι η στρα­τη­γι­κή συ­νερ­γα­σία με επεν­δυ­τι­κά κε­φά­λαια από τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα, που προ­βλέ­πει ση­μα­ντι­κές συ­νε­πεν­δύ­σεις σε το­μείς όπως οι Ανα­νε­ώ­σι­μες Πηγές Ενέρ­γειας, οι υπο­δο­μές, η αγρο­δια­τρο­φή και η τε­χνο­λο­γία. Αυτή η συ­νερ­γα­σία είναι απο­τέ­λε­σμα στο­χευ­μέ­νων επα­φών και συ­στη­μα­τι­κής δι­πλω­μα­τι­κής προ­ε­τοι­μα­σί­ας.

Στον τομέα της τε­χνο­λο­γί­ας, η εγκα­τά­στα­ση κέ­ντρων δε­δο­μέ­νων και ερευ­νη­τι­κών κόμ­βων από με­γά­λες πο­λυ­ε­θνι­κές εται­ρί­ες δεί­χνει ότι η Ελ­λά­δα απο­κτά ρόλο στον ψη­φια­κό χάρτη της Ευ­ρώ­πης. Οι επεν­δύ­σεις αυτές δη­μιουρ­γούν θέ­σεις ερ­γα­σί­ας υψη­λής εξει­δί­κευ­σης και με­τα­φέ­ρουν τε­χνο­γνω­σία.

Στα logistics, τα ελ­λη­νι­κά λι­μά­νια και οι δια­συν­δέ­σεις με τα Βαλ­κά­νια ενι­σχύ­ουν τη γε­ω­οι­κο­νο­μι­κή θέση της χώρας. Η ανα­βάθ­μι­ση υπο­δο­μών και οι νέες με­τα­φο­ρι­κές συν­δέ­σεις ενι­σχύ­ουν τη θέση μας ως πύλης ει­σό­δου προς την ευ­ρω­παϊ­κή αγορά. Η Ελ­λά­δα δεν είναι, πλέον, πε­ρι­φε­ρεια­κός πα­ρα­τη­ρη­τής, αλλά ενερ­γός κόμ­βος με­τα­φο­ρών, ενέρ­γειας και δε­δο­μέ­νων.

Πώς αξιο­λο­γεί­τε τον ρόλο της Ελ­λά­δας ως πα­ρα­τη­ρη­τή στο Συμ­βού­λιο Ει­ρή­νης για τη Γάζα και ποια θε­ω­ρεί­τε ότι είναι τα επό­με­να βή­μα­τα για την ενερ­γό συμ­με­το­χή της χώρας στις διε­θνείς προ­σπά­θειες για την ει­ρή­νη στη Μέση Ανα­το­λή;

Η συμ­με­το­χή μας στο Συμ­βού­λιο Ει­ρή­νης ως πα­ρα­τη­ρη­τής αντα­να­κλά τη συ­νε­χι­ζό­με­νη δέ­σμευ­ση της Ελ­λά­δας για την ει­ρή­νη και τη στα­θε­ρό­τη­τα στη Μέση Ανα­το­λή, ει­δι­κό­τε­ρα στη Γάζα.

Πι­στεύω ότι η Ελ­λά­δα έχει να παί­ξει πο­λύ­τι­μο δι­πλω­μα­τι­κό και στρα­τη­γι­κό ρόλο στην πε­ριο­χή και, μέσω αυτής της πρω­το­βου­λί­ας, προ­σπα­θού­με να ενι­σχύ­σου­με τις διε­θνείς συ­νερ­γα­σί­ες για την επί­τευ­ξη διαρ­κούς ει­ρή­νης.

Οι δι­πλω­μα­τι­κές μας σχέ­σεις και η ανοι­χτή επι­κοι­νω­νία με χώρες της Μέσης Ανα­το­λής, αλλά και με άλ­λους διε­θνείς εταί­ρους, κα­θι­στούν την Ελ­λά­δα έναν αξιό­πι­στο συ­νο­μι­λη­τή στις διε­θνείς προ­σπά­θειες για ει­ρή­νη. Σε αυτό το πλαί­σιο, η θέση μας στο Συμ­βού­λιο Ει­ρή­νης μάς επι­τρέ­πει να πα­ρα­κο­λου­θού­με τις διε­θνείς δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και να στη­ρί­ζου­με την ανα­ζή­τη­ση βιώ­σι­μων λύ­σε­ων για την πε­ριο­χή, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πάντα τις αρχές του Διε­θνούς Δι­καί­ου και των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των.

‘Εχετε υπη­ρε­τή­σει σε τρία δια­φο­ρε­τι­κά υπουρ­γεία: Του­ρι­σμού, Οι­κο­νο­μι­κών, Εξω­τε­ρι­κών. Πώς αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­στε πο­λι­τι­κά;

Θεωρώ τον εαυτό μου μέρος του φι­λε­λεύ­θε­ρου με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κού ρεύ­μα­τος της πα­ρά­τα­ξης. Πι­στεύω στην ανοι­χτή οι­κο­νο­μία, στις διαρ­θρω­τι­κές αλ­λα­γές, στη μεί­ω­ση των εμπο­δί­ων για την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και στην ενί­σχυ­ση της και­νο­το­μί­ας.

Ταυ­τό­χρο­να, όμως, θεωρώ απα­ραί­τη­τη την κοι­νω­νι­κή ισορ­ρο­πία.

Η ανά­πτυ­ξη δεν έχει νόημα αν δεν είναι συ­μπε­ρι­λη­πτι­κή. Ο ρόλος του κρά­τους δεν είναι να εμπο­δί­ζει, αλλά να ρυθ­μί­ζει δί­καια και να προ­στα­τεύ­ει τους πιο αδύ­να­μους. Δεν πι­στεύω σε ακραί­ες ιδε­ο­λο­γι­κές προ­σεγ­γί­σεις. Πι­στεύω στις ισορ­ρο­πί­ες που συν­δυά­ζουν ελευ­θε­ρία και κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη.

Η πο­λι­τι­κή μου δια­δρο­μή σε δια­φο­ρε­τι­κά χαρ­το­φυ­λά­κια με έχει δι­δά­ξει ότι οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις απαι­τούν συ­νέ­χεια, συ­νέ­πεια και διά­λο­γο. Δεν υπάρ­χουν μα­γι­κές λύ­σεις. Υπάρ­χουν μόνο στα­θε­ρή δου­λειά και κα­θα­ρός προ­σα­να­το­λι­σμός.

Ποιο θε­ω­ρεί­τε ότι είναι το βα­σι­κό δια­κύ­βευ­μα των εκλο­γών του 2027;

Το 2027 θα είναι μια κρί­σι­μη στιγ­μή για τη χώρα. Υστε­ρα από χρό­νια δια­δο­χι­κών κρί­σε­ων, η Ελ­λά­δα έχει επα­να­κτή­σει αξιο­πι­στία και στα­θε­ρό­τη­τα. Το ερώ­τη­μα είναι αν θα συ­νε­χί­σου­με σε αυτήν την πο­ρεία ή αν θα επι­στρέ­ψου­με σε πε­ριό­δους αβε­βαιό­τη­τας.

Η φθορά της εξου­σί­ας είναι φυ­σι­κή. Οι πο­λί­τες απαι­τούν πε­ρισ­σό­τε­ρα και κα­λύ­τε­ρα απο­τε­λέ­σμα­τα. Το δί­λημ­μα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς κομ­μα­τι­κό. Είναι στρα­τη­γι­κό: στα­θε­ρή πρό­ο­δος ή ρίσκο οπι­σθο­δρό­μη­σης.

Ζούμε σε ένα αστα­θές διε­θνές πε­ρι­βάλ­λον, με γε­ω­πο­λι­τι­κές εντά­σεις και οι­κο­νο­μι­κές προ­κλή­σεις. Η χώρα χρειά­ζε­ται σο­βα­ρό­τη­τα, θε­σμι­κή συ­νέ­χεια και κα­θα­ρό σχέ­διο. Ταυ­τό­χρο­να, χρειά­ζε­ται ανα­νέ­ω­ση, επι­τά­χυν­ση με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και με­γα­λύ­τε­ρη απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.Πι­στεύω ότι οι πο­λί­τες θα αξιο­λο­γή­σουν το συ­νο­λι­κό έργο, θα συ­γκρί­νουν προ­τά­σεις και θα επι­λέ­ξουν με κρι­τή­ριο τη στα­θε­ρό­τη­τα και την προ­ο­πτι­κή. Η δική μου δέ­σμευ­ση είναι να συ­νε­χί­σου­με να ερ­γα­ζό­μα­στε με συ­νέ­πεια, δια­φά­νεια και ρε­α­λι­σμό.

Η Ελ­λά­δα έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να πα­γιώ­σει τον ρόλο της ως αξιό­πι­στη ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία και ως πα­ρά­γο­ντας στα­θε­ρό­τη­τας στην πε­ριο­χή. Το 2027 θα κρι­θεί αν θα ενι­σχύ­σου­με αυτήν την πο­ρεία ή αν θα επι­λέ­ξου­με τον δρόμο της αβε­βαιό­τη­τας. Είμαι πε­πει­σμέ­νος ότι η κοι­νω­νία θα επι­λέ­ξει τη συ­νέ­χεια της προ­ό­δου, με ανα­νέ­ω­ση και αυ­το­πε­ποί­θη­ση για το μέλ­λον, θα επι­λέ­ξει τη Νέα Δη­μο­κρα­τία και τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη.

Πηγή: eleftherostypos.gr