Associated Press: Τραυματισμένη η Ελλάδα-η κοινωνική κρίση θα κάνει χρόνια να επουλωθεί

Σε μια μικρή αποθήκη χωρίς παρά­θυρα, μια γηραιά γυναίκα μαζεύει πράγ­ματα που κανο­νικά θα έπρεπε να βρί­σκο­νται στα σκου­πί­δια.

Το μέρος στο οποίο βρί­σκε­ται δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που πραγ­μα­τικά είναι: ένα μέρος όπου σώζο­νται ζωές.

Όπως σημειώ­νει το πρα­κτο­ρείο Associated Press, η γυναίκα είναι εθε­λό­ντρια σε μια φιλαν­θρω­πική οργά­νωση που ανα­κυ­κλώ­νει φάρμακα που απο­στέλ­λο­νται από συγ­γε­νείς ασθενών που έπασχαν από καρκίνο και δεν νίκησαν στη… μάχη, φάρμακα που έμειναν πίσω από θύματα εγκε­φα­λι­κών επει­σο­δίων ή βρε­φι­κές τροφές που δεν κατα­να­λώ­θη­καν. Όλα αυτά δεν πετά­γο­νται, πλέον, στα σκου­πί­δια. Ανα­κυ­κλώ­νο­νται έτσι ώστε να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν από άλλους που τα έχουν ανάγκη.

Μέσω ταχυ­δρο­μείου, τις περισ­σό­τε­ρες φορές, στέλ­νο­νται σε ανέρ­γους που έχουν στε­ρη­θεί τη νοσο­κο­μειακή περί­θαλψη, ως απο­τέ­λε­σμα της οικο­νο­μι­κής κρίσης. Τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς δηλώνει δημο­σίως πως η ελπίδα θα επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα και κανένας Έλληνας δεν θα βρεθεί στη θέση του χαμένου,

“Υπό­σχο­μαι ότι η ανά­πτυξη θα συνε­χι­στεί με ακόμη ταχύ­τε­ρους ρυθμούς”, δήλωσε ο Έλληνας Πρω­θυ­πουρ­γός Αντώνης Σαμαράς. H πραγ­μα­τι­κό­τητα, αυτή τη στιγμή, είναι δια­φο­ρε­τική. Όπως σημειώ­νε­ται στο ρεπορ­τάζ του ΑP, οι αριθμοί είναι αμεί­λι­κτοι: ένα στα πέντε νοι­κο­κυ­ριά στην Ελλάδα δεν έχουν κανένα εργα­ζό­μενο, ενώ περίπου τρία εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πων δεν έχουν πρό­σβαση στο σύστημα υγείας λόγω παρα­τε­τα­μέ­νης ανερ­γίας.

Ο καρ­διο­λό­γος Γιώργος Βήχας ήταν ο εμπνευ­στής του Μητρο­πο­λι­τι­κού Κοι­νω­νι­κού Ιατρείου που στόχο είχε να παρέχει ιατρική φρο­ντίδα σε ανθρώ­πους που έχουν χάσει το δικαί­ωμα στην περί­θαλψη. Αυτή τη στιγμή υπάρ­χουν 250 εθε­λο­ντές που υπο­στη­ρί­ζουν την προ­σπά­θειά του και συλ­λέ­γουν φάρμακα και ιατρικό εξο­πλι­σμό, ενώ έρχο­νται σε επαφή και με νοσο­κο­μεία που επι­θυ­μούν να συνει­σφέ­ρουν με ό,τι τους περισ­σεύει. Όπως λέει ο ίδιος: «Ποτέ δεν είχα φαντα­στεί πως θα δου­λεύ­αμε με αυτές τις συν­θή­κες. Οι άνθρω­ποι που έρχο­νται σε εμάς είναι θυμω­μέ­νοι, βαθιά λυπη­μέ­νοι και ντρέ­πο­νται για την κατά­στασή τους. Προ­σπα­θούμε να τους φέρουμε ξανά την ελπίδα στο πρόσωπο».

Τη στιγμή που η Ελλάδα, όπως ανα­φέ­ρουν οι ψυχροί αριθμοί, βγαί­νουν εκτός κρίσης, οι κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις της ύφεσης δεν μπορούν να εξα­λει­φθούν. Οι ειδικοί λένε πως θα χρεια­στούν αρκετά περισ­σό­τερα χρόνια για να ανα­στρα­φεί η κατά­σταση. Ο κοι­νω­νιο­λό­γος του Πανε­πι­στη­μίου του Κέμπριτζ, Αλέ­ξαν­δρος Κεντι­κε­λέ­νης σημειώ­νει πως: «Το χρονικό της κρίσης δεν συμπί­πτει με τις κοι­νω­νι­κές συνέ­πειες της κρίσης. Η οικο­νο­μική ύφεση μπορεί να διήρ­κεσε έξι χρόνια, αλλά η κοι­νω­νική κρίση θα κρα­τή­σει περισ­σό­τερο».

Ο 60χρονος Γιάννης Μπου­τσέ­λης, γρα­φί­στας στο επάγ­γελμα έχει να δου­λέ­ψει τέσσερα χρόνια. «Είναι πραγ­μα­τικά πολύ δύσκολο. Δεν είναι μόνο τα χρήματα, αλλά και η ψυχο­λο­γική κατά­σταση που καταρ­ρα­κώ­θηκε. Θέλουμε να θρέ­ψουμε τις οικο­γέ­νειές μας με αξιο­πρέ­πεια, αλλά δεν γίνεται», δηλώνει χαρα­κτη­ρι­στικά. Η μακρο­χρό­νια ανεργία, ειδικά στις νέες γενιές, οδηγεί σε αντι­κοι­νω­νι­κές συμπε­ρι­φο­ρές, ενώ ωθεί τους ανθρώ­πους σε έξεις που μέχρι πρό­τι­νος δεν φαντά­ζο­νταν πως θα δοκι­μά­σουν. Ναρ­κω­τικά, ποτό, αλλά και κατά­θλιψη είναι οι κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις της κρίσης. Ο Δημή­τρης Παπα­δη­μη­τρίου, πρό­ε­δρος του Ινστι­τού­του Levy Economics στη Ν. Υόρκη, σημειώ­νει πως δεν είναι ρεα­λι­στικό να λέει κανείς πως υπάρχει ελπίδα ανά­καμ­ψης όταν στη­ρί­ζε­ται σε ισχυρές εξα­γω­γές ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού».

iefimerida.gr