Εξώδικη διαμαρτυρία κατά του Δήμου για την εκποίηση του ακινήτου στην Ιξιά

• Οι Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­τος, Ανα­στα­σία και Ερ­ρί­κος Μας ζή­τη­σαν την από­συρ­ση του θέ­μα­τος από το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας με­θο­δεύ­σεις και επι­κα­λού­με­νοι «αδιαμ­φι­σβή­τη­τη» με­τα­γε­νέ­στε­ρη δια­θή­κη του Ευάγ­γε­λου Ψι­μό­ρι­φου

Η πο­λύ­χρο­νη υπό­θε­ση του κλη­ρο­δο­τή­μα­τος Ψι­μό­ρι­φου, που αφορά στη με­γά­λη πα­ρα­θα­λάσ­σια έκτα­ση των 19.130 τ.μ. στην Ιξιά, ανα­ζω­πυ­ρώ­θη­κε εκ νέου λίγες ώρες πριν από τη συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου της 22ας Δε­κεμ­βρί­ου 2025. Με εξώ­δι­κη δια­μαρ­τυ­ρία τους, τρεις πο­λί­τες –ο Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­τος, η Ανα­στα­σία Μας και ο Ερ­ρί­κος Μας– κα­τη­γο­ρούν τον Δήμο Ρόδου για «εσπευ­σμέ­νες και αδια­φα­νείς ενέρ­γειες» και ζη­τούν την άμεση από­συρ­ση του θέ­μα­τος της εκ­ποί­η­σης του ακι­νή­του από την ημε­ρή­σια διά­τα­ξη.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης Ψι­μό­ρι­φου

Η δια­μά­χη για το κλη­ρο­δό­τη­μα Ψι­μό­ρι­φου κρατά πάνω από δύο δε­κα­ε­τί­ες και έχει απα­σχο­λή­σει επα­νει­λημ­μέ­να τη Δι­καιο­σύ­νη. Ο Ευάγ­γε­λος Ψι­μό­ρι­φος, επι­χει­ρη­μα­τί­ας με ση­μα­ντι­κή ακί­νη­τη πε­ριου­σία στη Ρόδο, με τη δια­θή­κη του είχε δια­θέ­σει το ακί­νη­το στην Ιξιά υπέρ του Δήμου Ρόδου, με σκοπό τη δη­μιουρ­γία κοι­νω­φε­λούς ιδρύ­μα­τος. Ωστό­σο, οι δι­κα­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις που ακο­λού­θη­σαν εμπό­δι­σαν την αξιο­ποί­η­ση της δω­ρε­άς.

Μετά από τρεις κρί­σι­μες απο­φά­σεις –του Εφε­τεί­ου Αθη­νών (1560/2008), του Εφε­τεί­ου Ρόδου (175/2018) και του Αρεί­ου Πάγου (5/2023)– καθώς και την πρό­σφα­τη 257/2025 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, η υπό­θε­ση θε­ω­ρή­θη­κε ορι­στι­κά λή­ξα­σα υπέρ του Δήμου Ρόδου, ανοί­γο­ντας τον δρόμο για την αξιο­ποί­η­ση της έκτα­σης.

Ωστό­σο, οι αντι­δρώ­ντες υπο­στη­ρί­ζουν τώρα ότι η υπό­θε­ση κάθε άλλο παρά έχει κλεί­σει δι­κα­στι­κά.

Το πε­ριε­χό­με­νο της εξώ­δι­κης δια­μαρ­τυ­ρί­ας

Η εξώ­δι­κη δια­μαρ­τυ­ρία, που επι­δό­θη­κε στον Δήμο Ρόδου απευ­θύ­νε­ται προ­σω­πι­κά στον δή­μαρ­χο Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη και ζητεί να ανα­γνω­σθεί επι­σή­μως στη συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου. Οι υπο­γρά­φο­ντες κα­ταγ­γέλ­λουν ότι η δη­μο­τι­κή αρχή ει­σά­γει το ζή­τη­μα της εκ­ποί­η­σης «πα­ρα­μο­νές Χρι­στου­γέν­νων» και «με­θο­δευ­μέ­να», χωρίς να ενη­με­ρώ­σει πλή­ρως το σώμα για τα ου­σια­στι­κά δε­δο­μέ­να της υπό­θε­σης.

Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, υπάρ­χουν τρία κα­θο­ρι­στι­κά νο­μι­κά ση­μεία που κα­θι­στούν «πα­ρά­νο­μη και ανυ­πό­στα­τη» την από­φα­ση για αξιο­ποί­η­ση του ακι­νή­του.

1. Εκ­κρε­μεί η υπό­θε­ση στον Άρειο Πάγο

Οι δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι η υπό­θε­ση «δεν έχει τε­λε­σι­δι­κή­σει», καθώς η από­φα­ση 5/2023 του Αρεί­ου Πάγου δεν απορ­ρί­πτει την αί­τη­ση αναί­ρε­σης τους επί της ου­σί­ας, αλλά τη χα­ρα­κτη­ρί­ζει «απα­ρά­δε­κτη για τυ­πι­κούς λό­γους», εξαι­τί­ας –όπως το­νί­ζουν– «απο­κλει­στι­κής ευ­θύ­νης του Δήμου Ρόδου». Επο­μέ­νως, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η υπό­θε­ση «εκ­κρε­μεί ακόμη ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου» και πως δεν έχει υπάρ­ξει αμε­τά­κλη­τη δι­κα­στι­κή κρίση που να δι­καιώ­νει ορι­στι­κά τον Δήμο.

2. Η ύπαρ­ξη νέας, γνή­σιας δια­θή­κης του 1993

Το εξώ­δι­κο επι­κα­λεί­ται τη δια­θή­κη που φέ­ρε­ται να συ­νέ­τα­ξε ο Ευάγ­γε­λος Ψι­μό­ρι­φος την 25η Δε­κεμ­βρί­ου 1993 στο νο­σο­κο­μείο «Υγεία» στην Αθήνα, όπου «ανα­κα­λεί κάθε προη­γού­με­νη δια­θή­κη» και εγκα­θι­στά ως γε­νι­κή κλη­ρο­νό­μο τη σύ­ζυ­γό του Ούτε-Ευαγ­γε­λία-Βε­α­τρί­κη Καρλ Βιρτς.

Η δια­θή­κη αυτή, που δη­μο­σιεύ­θη­κε το 2013, ανα­φέ­ρε­ται ρητά στα ακί­νη­τα του δια­θέ­τη στη Ρόδο, με­τα­ξύ των οποί­ων και η Με­ρί­δα 16 Γαιών Ιξιάς, το επί­μα­χο ακί­νη­το του «Ψι­μο­ρί­φειου». Οι υπο­γρά­φο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι η γνη­σιό­τη­τα της δια­θή­κης έχει επι­βε­βαιω­θεί από το Εγκλη­μα­το­λο­γι­κό Τμήμα της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας, με έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του 2019, η οποία κα­τέ­λη­ξε ότι «η γραφή και οι υπο­γρα­φές ανή­κουν αναμ­φί­βο­λα στον Ευάγ­γε­λο Ψι­μό­ρι­φο».

Οι ίδιοι ση­μειώ­νουν ότι η γνη­σιό­τη­τα επι­βε­βαιώ­θη­κε και από ανε­ξάρ­τη­τους πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες, ενώ υπο­γραμ­μί­ζουν πως η μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά που είχε υπο­βά­λει ο Δήμος Ρόδου ενα­ντί­ον τους για «πλα­στο­γρα­φία και απάτη» απορ­ρί­φθη­κε με τη διά­τα­ξη 85/2019 του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Κατά συ­νέ­πεια, θε­ω­ρούν ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη δια­θή­κη «ανα­τρέ­πει εκ θε­με­λί­ων τα δι­καιώ­μα­τα του Δήμου Ρόδου», καθώς «ανα­κα­λεί κάθε προη­γού­με­νη» και δεν ανα­φέ­ρει που­θε­νά τη δη­μιουρ­γία ή ενί­σχυ­ση δη­μο­τι­κού ιδρύ­μα­τος.

3. Η από­φα­ση του 2025 δεν πα­ρά­γει δε­δι­κα­σμέ­νο

Οι Ζη­σι­μά­τος και Μας υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι η από­φα­ση 257/2025 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που επι­κα­λεί­ται ο Δήμος για να τεκ­μη­ριώ­σει την κυ­ριό­τη­τά του, «δεν έχει απο­κτή­σει ισχύ δε­δι­κα­σμέ­νου» καθώς «είναι ακόμη εκ­κλη­τή». Συ­νε­πώς, όπως το­νί­ζουν, η Δη­μο­τι­κή Αρχή «δεν έχει κα­νέ­να απο­λύ­τως νο­μι­κό έρει­σμα» για να προ­χω­ρή­σει στην εκ­ποί­η­ση ή αξιο­ποί­η­ση του ακι­νή­του.

«Με­θο­δεύ­σεις και πα­ρα­πλά­νη­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου»

Οι εξω­δί­κως δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι επιρ­ρί­πτουν βα­ρύ­τα­τες ευ­θύ­νες στον Δήμο Ρόδου, κα­τη­γο­ρώ­ντας τη δη­μο­τι­κή αρχή ότι απο­κρύ­πτει από το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο κρί­σι­μα δε­δο­μέ­να, ιδίως την ύπαρ­ξη της νέας δια­θή­κης. Όπως ανα­φέ­ρουν, «ο Δήμος επι­χει­ρεί να πα­ρου­σιά­σει ψευ­δώς ότι η υπό­θε­ση έχει κρι­θεί ορι­στι­κά, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα εκ­κρε­μεί και νο­μι­κά και ου­σια­στι­κά».

Κα­λούν, τέλος, το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο «να απέ­χει από κάθε από­φα­ση» και «να απο­σύ­ρει το θέμα από τη συ­νε­δρί­α­ση της 22ας Δε­κεμ­βρί­ου», προει­δο­ποιώ­ντας ότι σε αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση θα κι­νη­θούν νο­μι­κά για την προ­ά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των τους.