Δήμος Ρόδου: Η δημοτική αρχή χάνει τη μάχη της καθημερινότητας ενώ οι δημότες πληρώνουν για υπηρεσίες που δεν βλέπουν

Οι λο­γα­ρια­σμοί φου­σκώ­νουν και η πόλη στε­νά­ζει • Ακρι­βά αντα­πο­δο­τι­κά χωρίς αντί­κρι­σμα στο πρά­σι­νο, στην κα­θα­ριό­τη­τα και στις υπο­δο­μές με συμ­βά­σεις πολ­λών εκα­τομ­μυ­ρί­ων που δεν με­τα­φρά­ζο­νται σε κα­θα­ρές γει­το­νιές και ασφα­λείς δρό­μους

Η ει­κό­να είναι απλή και ενο­χλη­τι­κή. Οι λο­γα­ρια­σμοί ανε­βαί­νουν, τα αντα­πο­δο­τι­κά τέλη αυ­ξά­νο­νται, τα τα­μεία δε­σμεύ­ο­νται με με­γά­λες συμ­βά­σεις για το πρά­σι­νο και την κα­θα­ριό­τη­τα και την ίδια ώρα ο κά­τοι­κος δια­σχί­ζει πε­ζο­δρό­μια που τρί­βο­νται και σπάνε, απο­φεύ­γει κά­δους που ξε­χει­λί­ζουν και ανα­ζη­τά ένα πα­γκά­κι σε πάρκο που πα­ρα­μέ­νει υπό υπό­σχε­ση.

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στο νησί λει­τουρ­γεί σαν κα­θρέ­φτης μιας δια­χεί­ρι­σης που δεί­χνει να έχει χάσει τον ρυθμό της. Όταν η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αντι­στέ­κε­ται, πε­ρισ­σεύ­ουν τα δελ­τία Τύπου. Μόνο που οι πο­λί­τες δεν κυ­κλο­φο­ρούν ανά­με­σα σε ανα­κοι­νώ­σεις αλλά ανά­με­σα σε δρό­μους, κά­δους και παρ­τέ­ρια.

Τα αντα­πο­δο­τι­κά που δεν επι­στρέ­φουν

Η έν­νοια αντα­πο­δο­τι­κό ση­μαί­νει ότι πλη­ρώ­νεις και κάτι επι­στρέ­φει στην πόρτα σου. Όχι σε μια αό­ρι­στη διάρ­κεια αλλά σε συ­γκε­κρι­μέ­νο χρόνο και με ορατό απο­τέ­λε­σμα. Σή­με­ρα οι δη­μό­τες κα­λού­νται να στη­ρί­ξουν με υψηλή επι­βά­ρυν­ση μια κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα που πα­ρα­μέ­νει σε χα­μη­λές πτή­σεις. Η αντί­φα­ση είναι κραυ­γα­λέα. Η δη­μο­τι­κή αρχή υπό­σχε­ται ανα­βάθ­μι­ση υπη­ρε­σιών, μιλά για σχέ­διο και για νέα ερ­γα­λεία και στο τέλος το μόνο που ανα­βαθ­μί­ζε­ται είναι το άγχος του πο­λί­τη που βλέ­πει την πόλη να επι­μέ­νει σε ει­κό­νες που θυ­μί­ζουν εγκα­τά­λει­ψη.

Το πρά­σι­νο που έμει­νε στα χαρ­τιά

Το έργο για τη συ­ντή­ρη­ση και ανά­πλα­ση πρα­σί­νου ύψους 748.012,64 € πα­ρου­σιά­στη­κε ως το ερ­γα­λείο που θα αλ­λά­ξει το τοπίο σε όλες τις δη­μο­τι­κές ενό­τη­τες. Στο σχέ­διο προ­βλέ­πο­νται δύο δια­κρι­τά αντι­κεί­με­να. Η πρώτη δέσμη αφορά φυ­τεύ­σεις, αρ­δευ­τι­κά, ανα­νε­ώ­σεις θά­μνων και εξο­πλι­σμό, συ­νο­λι­κού κό­στους 314.657,44 €. Η δεύ­τε­ρη αφορά κλα­δεύ­σεις, απο­μα­κρύν­σεις και δια­χεί­ρι­ση κόμης, με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 433.355,20 €. Όλα αυτά στη θε­ω­ρία συν­θέ­τουν μια ισχυ­ρή υπό­σχε­ση.

Στην πράξη όμως η πόλη δεν βλέ­πει τον παλμό που αντι­στοι­χεί σε ένα τέ­τοιο συμ­βα­τι­κό μέ­γε­θος. Μετά από δύο ανα­κοι­νώ­σεις για την απο­κα­τά­στα­ση ενός πάρ­κου μέσω υπερ­γο­λα­βί­ας, το υπό­λοι­πο μένει θολό. Η ει­κό­να των χώρων πρα­σί­νου δεν με­τα­βάλ­λε­ται όσο θα έπρε­πε και ο λόγος που προ­βάλ­λε­ται είναι απο­κα­λυ­πτι­κός. Έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού από πλευ­ράς ανα­δό­χου. Η ομο­λο­γία αδυ­να­μί­ας σαν να μοιά­ζει με πρό­χει­ρη δι­καιο­λο­γία για μια ανά­θε­ση που έπρε­πε να έχει δε­σμεύ­σεις, ρυθ­μούς και ελέγ­χους.

Η πόλη δεν χρειά­ζε­ται άλλο ένα χαρ­το­βα­σί­λειο. Χρειά­ζε­ται συ­νερ­γεία που να δου­λεύ­ουν και ένα κέ­ντρο συ­ντο­νι­σμού που να ελέγ­χει με πεί­σμα τον ημε­ρή­σιο στόχο.

Η κα­θα­ριό­τη­τα που πλη­ρώ­νε­ται σαν χρυ­σός και πα­ρα­δί­δε­ται σαν χαλ­κός

Στο κε­φά­λαιο της κα­θα­ριό­τη­τας το νησί ει­σήλ­θε σε νέο πλαί­σιο πε­ντα­ε­τί­ας με κό­στος 74.179.423,74 € με ΦΠΑ και δι­καί­ω­μα προ­αί­ρε­σης που εκτο­ξεύ­ει τη δα­πά­νη έως 89.015.308,50 €. Η φι­λο­δο­ξία είναι να συ­γκε­ντρω­θεί σε έναν ανά­δο­χο το σύ­νο­λο των ερ­γα­σιών. Συλ­λο­γή σύμ­μει­κτων, ανα­κύ­κλω­ση, ορ­γα­νι­κά, ογκώ­δη, πλύση κάδων, μη­χα­νο­κί­νη­τος και χει­ρω­να­κτι­κός κα­θα­ρι­σμός.

Η φι­λο­σο­φία της μίας ευ­θύ­νης ακού­γε­ται τάξη. Το απο­τέ­λε­σμα όμως στους δρό­μους μοιά­ζει με ατα­ξία. Οι κάδοι στην πόλη και πε­ρι­με­τρι­κά αυτής καθώς και στις δη­μο­τι­κές κοι­νό­τη­τες θυ­μί­ζουν χώρα που πα­λεύ­ει με την ίδια της τη σκιά.

Σε αριθ­μούς υπάρ­χουν πε­ρί­που 5.350 κάδοι σύμ­μει­κτων και 50 υπό­γειοι, ενώ οι μπλε φτά­νουν τους 1.780. Σε ει­κό­να όμως βλέ­πεις ξε­χει­λί­σμα­τα, δυ­σο­σμία και ση­μεία που με­τα­τρέ­πο­νται σε πρό­χει­ρες χω­μα­τε­ρές.

Το επι­χεί­ρη­μα των πο­σο­τή­των, των δια­δρο­μών και των επο­χι­κών πιέ­σε­ων είναι γνω­στό. Η απά­ντη­ση οφεί­λει να είναι επι­χει­ρη­σια­κή. Δια­δρο­μές με ανα­σχε­δια­σμό στην αιχμή, προ­σω­πι­κό με βάρ­διες που αντα­πο­κρί­νο­νται στο πραγ­μα­τι­κό φορ­τίο, οχή­μα­τα που δου­λεύ­ουν χωρίς να πα­ρα­μέ­νουν πα­ρο­πλι­σμέ­να και κυ­ρί­ως επί­βλε­ψη που ελέγ­χει κα­θη­με­ρι­νά και κα­τα­γρά­φει σε ανοι­κτό πί­να­κα δια­φά­νειας.

Όταν η κα­θα­ριό­τη­τα πλη­ρώ­νε­ται σαν χρυ­σός δεν επι­τρέ­πε­ται να πα­ρα­δί­δε­ται σαν χαλ­κός.

Οι δρό­μοι που φτιά­χνο­νται και χα­λά­νε

Το οδό­στρω­μα από το λι­μά­νι της Ακα­ντιάς μέχρι την πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας αφη­γεί­ται την πιο άβολη ιστο­ρία. Μπα­λώ­μα­τα που θυ­μί­ζουν προ­σω­ρι­νή λύση σε μό­νι­μο πρό­βλη­μα, επι­φά­νειες που λιώ­νουν με την πρώτη πίεση, κα­ντράν φθο­ράς που ανε­βαί­νει γρη­γο­ρό­τε­ρα από κάθε χρο­νο­διά­γραμ­μα.

Αντί­στοι­χη ει­κό­να και από το πάρκο της Δη­μο­κρα­τί­ας προς το κέ­ντρο. Το οδικό δί­κτυο με­τα­τρέ­πει μια δια­δρο­μή ρου­τί­νας σε δο­κι­μα­σία αντο­χής.

Τα πε­ζο­δρό­μια συ­μπλη­ρώ­νουν την ει­κό­να. Σπα­σμέ­νες πλά­κες, εμπό­δια, ρά­μπες για ΑμεΑ που στα χαρ­τιά υπάρ­χουν και στην πράξη λει­τουρ­γούν ως άσκη­ση ισορ­ρο­πί­ας. Όταν οι επι­φά­νειες επι­σκευά­ζο­νται χωρίς επί­βλε­ψη ποιό­τη­τας και χωρίς ελά­χι­στες προ­δια­γρα­φές υλι­κών, η επι­διόρ­θω­ση γί­νε­ται δια­φή­μι­ση του προ­βλή­μα­τος.

Υπερ­γο­λα­βία χωρίς σπον­δυ­λι­κή στήλη

Η επι­λο­γή ανα­θέ­σε­ων μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει ευ­ε­λι­ξία. Χωρίς όμως αυ­στη­ρό έλεγ­χο χάνει τον κορμό της. Όταν ο ερ­γο­λά­βος εμ­φα­νί­ζει έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού, το πρό­βλη­μα δεν είναι δικό του μόνο. Είναι και της ανα­θέ­του­σας αρχής που έπρε­πε να έχει προ­βλέ­ψει ρή­τρες, ποι­νι­κές ρή­τρες ου­σί­ας και αντι­κει­με­νι­κά κρι­τή­ρια κα­θη­με­ρι­νής απο­τί­μη­σης.

Η πόλη δεν χρειά­ζε­ται άλλο ένα έγ­γρα­φο δια­πί­στω­σης. Χρειά­ζε­ται χρο­νο­με­τρη­μέ­νες επεμ­βά­σεις με ορατό απο­τέ­λε­σμα σε πάρκα, νη­σί­δες και πλα­τεί­ες. Χρειά­ζε­ται επί­σης τεκ­μη­ριω­μέ­νη τε­χνι­κή υπη­ρε­σία που να επι­βλέ­πει σε πραγ­μα­τι­κό χρόνο. Αν κάτι δεί­χνει το ση­με­ρι­νό κενό, αυτό είναι ότι η ερ­γο­λα­βία χρη­σι­μο­ποιεί­ται σαν κα­ρα­μέ­λα για όλα, χωρίς να χτί­ζε­ται μη­χα­νι­σμός ευ­θύ­νης.

Δια­φά­νεια που κλεί­νει το μάτι χωρίς να κοι­τά­ζει ευ­θεία

Η νο­μι­μό­τη­τα δεν είναι από μόνη της εγ­γύ­η­ση απο­τε­λέ­σμα­τος. Η δια­φά­νεια κρί­νε­ται εκεί που οι σα­κού­λες σκου­πι­διών ξε­χει­λί­ζουν, εκεί που οι κλα­δεύ­σεις γί­νο­νται ή δεν γί­νο­νται, εκεί που ο κά­τοι­κος πατά μια ράμπα και δεν φο­βά­ται ότι θα σκο­ντά­ψει. Ο έλεγ­χος ποιό­τη­τας δεν είναι μια υπο­ση­μεί­ω­ση σε δια­κή­ρυ­ξη. Είναι κα­θη­με­ρι­νή πρα­κτι­κή. Χωρίς δη­μό­σιο πί­να­κα έργων ανά γει­το­νιά, χωρίς φω­το­γρα­φι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση πριν και μετά, χωρίς ανοι­χτή πρό­σβα­ση στην πρό­ο­δο εκτέ­λε­σης, όλα μέ­νουν σε έναν διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό που κου­ρά­ζει.

Η πόλη δεν ζει με υπο­σχέ­σεις ζει με πα­ρεμ­βά­σεις

Η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα κερ­δί­ζε­ται με μι­κρές νίκες. Ένα πάρκο που πα­ρα­δί­δε­ται πλή­ρως και όχι κατά το ήμισυ. Μια νη­σί­δα που κα­θα­ρί­ζε­ται πριν γίνει θά­μνος από ξε­ρό­χορ­τα. Μια γραμ­μή κα­θα­ριό­τη­τας που αλ­λά­ζει συ­χνό­τη­τα όταν αλ­λά­ζει η του­ρι­στι­κή κί­νη­ση. Ένα συ­νερ­γείο που κα­τα­γρά­φει με χρόνο και θέση την ολο­κλή­ρω­ση μιας ερ­γα­σί­ας. Όλα αυτά δεν ζη­τούν θε­ω­ρί­ες. Ζη­τούν ορ­γά­νω­ση, επι­μο­νή, μέ­τρη­ση και θε­σμι­κή αυ­στη­ρό­τη­τα.

Ο λο­γα­ρια­σμός επι­στρέ­φει στη διοί­κη­ση

Ο δη­μό­της έκανε αυτό που του ζη­τή­θη­κε. Πλή­ρω­σε. Είδε τις χρε­ώ­σεις να ανε­βαί­νουν με την υπό­σχε­ση ενός κα­λύ­τε­ρου αύριο. Το αύριο άρ­γη­σε. Η ευ­θύ­νη είναι συ­γκε­κρι­μέ­νη και βαριά. Δεν χρειά­ζο­νται άλλες εξαγ­γε­λί­ες. Χρειά­ζο­νται πρά­ξεις με αρχή, μέση και τέλος. Χρειά­ζε­ται χρο­νο­διά­γραμ­μα ανά συ­νοι­κία και δη­μο­τι­κή ενό­τη­τα, ποιο­τι­κή πα­ρα­λα­βή με δια­φά­νεια, ρή­τρες που εφαρ­μό­ζο­νται και όχι που σκο­νί­ζο­νται, επα­να­σχε­δια­σμός δρο­μο­λο­γί­ων απο­κο­μι­δής με βάση πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να και όχι επι­θυ­μί­ες.

Τε­λι­κή ει­κό­να χωρίς ωραιο­ποι­ή­σεις

Η μάχη της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας χά­νε­ται όχι επει­δή είναι δύ­σκο­λη αλλά επει­δή αντι­με­τω­πί­ζε­ται με προ­χει­ρό­τη­τα. Η ει­ρω­νεία είναι ότι όσο με­γα­λώ­νουν οι αριθ­μοί των συμ­βά­σε­ων τόσο μι­κραί­νει η υπο­μο­νή. Η δη­μο­τι­κή αρχή κα­λεί­ται να με­τα­τρέ­ψει τα ποσά σε έργο ορατό από την πρώτη βδο­μά­δα. Κάθε άλλη επι­λο­γή θα ση­μαί­νει ότι οι πο­λί­τες πλη­ρώ­νουν ένα προ­ϊ­όν πο­λυ­τε­λεί­ας και πα­ρα­λαμ­βά­νουν μια έκ­πτω­ση. Σε αυτή την πόλη δεν αρ­μό­ζουν εκ­πτώ­σεις. Αρ­μό­ζει συ­νέ­πεια, δου­λειά και απο­τέ­λε­σμα που δεν χρειά­ζε­ται δελ­τίο Τύπου για να γίνει αντι­λη­πτό.