Η «άφωνη» αντιπολίτευση δίνει επικοινωνιακή υπεροχή στον Αλ. Κολιάδη

• Η έλ­λει­ψη συ­ντο­νι­σμέ­νης και ου­σια­στι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης αφή­νει τη δη­μο­τι­κή αρχή Ρόδου χωρίς πο­λι­τι­κή πίεση

Ασφαι­ρη, χωρίς πυ­ξί­δα και χωρίς καμία διά­θε­ση ελέγ­χου της δη­μο­τι­κής αρχής, πα­ρα­μέ­νει η αντι­πο­λί­τευ­ση στο Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο Ρόδου. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες πα­ρεμ­βά­σεις πε­ριο­ρί­ζο­νται σε επι­φα­νεια­κά ζη­τή­μα­τα, ενώ οι συ­νε­δριά­σεις έχουν χάσει τη θε­σμι­κή τους βα­ρύ­τη­τα, αφή­νο­ντας την εντύ­πω­ση ενός σώ­μα­τος που λει­τουρ­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρο τυ­πι­κά παρά ου­σια­στι­κά. Η δη­μο­τι­κή αρχή, στο με­τα­ξύ, έχει κάθε πε­ρι­θώ­ριο να απα­ντά επι­κοι­νω­νια­κά σε ό,τι της τί­θε­ται, χωρίς να πιέ­ζε­ται να πα­ρου­σιά­σει απτό έργο.

Η ει­κό­να αυτή είναι απο­τέ­λε­σμα χρό­νιων πα­θο­γε­νειών, αλλά και της διά­λυ­σης των αντι­πο­λι­τευ­τι­κών πα­ρα­τά­ξε­ων.

Οι ανε­ξαρ­τη­το­ποι­ή­σεις δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων έχουν οδη­γή­σει σε μια κα­τά­στα­ση πο­λι­τι­κής αδρά­νειας και ασυ­νεν­νοη­σί­ας. Ήδη έξι σύμ­βου­λοι έχουν απο­χω­ρή­σει από τις πα­ρα­τά­ξεις με τις οποί­ες εξε­λέ­γη­σαν, κα­θι­στώ­ντας δύ­σκο­λο ακόμη και τον στοι­χειώ­δη συ­ντο­νι­σμό των πα­ρεμ­βά­σε­ών τους.

Η δη­μο­τι­κή σύμ­βου­λος Στε­φα­νία Στά­γκα, με πο­λυ­σέ­λι­δη επι­στο­λή που απηύ­θυ­νε στα μέσα του πε­ρα­σμέ­νου Σε­πτέμ­βρη στον πρό­ε­δρο του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου, ανα­κοί­νω­σε την απο­χώ­ρη­σή της από την πα­ρά­τα­ξη της δη­μο­τι­κής αρχής και την πρό­θε­σή της να συ­νε­χί­σει τη θη­τεία της ως ανε­ξάρ­τη­τη.

Από την πα­ρά­τα­ξη «Αρχή Ορ­γά­νω­σης για τη Ρόδο» οι Β. Μαν­δρα­κός, Χ. Κα­τσο­γρι­δά­κης, Μ. Σα­ρι­κάς και Γ. Αφε­ντού­λης απο­χώ­ρη­σαν ήδη από τις πρώ­τες συ­νε­δριά­σεις, αφή­νο­ντας ου­σια­στι­κά μόνο τον Δ. Ζα­νετ­τούλ­λη ο οποί­ος φαί­νε­ται να δια­τη­ρεί μια σχε­τι­κή αυ­το­τέ­λεια από τον επι­κε­φα­λής του συν­δυα­σμού Ν. Γε­ρο­νι­κό­λα και πολ­λοί του προ­σά­πτουν ότι αβα­ντά­ρει τη δη­μο­τι­κή αρχή. Από την άλλη ο Ν. Γε­ρο­νι­κό­λας ναι μεν κα­τα­βά­λει προ­σπά­θεια, όμως το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι το ιδε­α­τό.

Την ίδια ώρα, η πα­ρά­τα­ξη του Αντ. Κα­μπου­ρά­κη βλέ­πει τη συ­νο­χή της να δια­λύ­ε­ται, με τε­λευ­ταίο επει­σό­διο την ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση του Τ. Κα­μπού­ρη ή τη δια­δι­κα­σία εκλο­γής αντι­προ­έ­δρου της δη­μο­τι­κής επι­τρο­πής με την πα­ρά­τα­ξη να προ­κρί­νει τον Θ. Στάμο, αλλά στην κάλπη να εκλέ­γε­ται ο Γ. Φλε­βά­ρης.

Στην πε­ρί­πτω­ση των δύο αν­δρών, Κα­μπου­ρά­κη και Κα­μπού­ρη, η συ­μπό­ρευ­ση έλαβε τέλος πριν κά­ποιους μήνες έπει­τα από σειρά δια­φω­νιών για τον τρόπο άσκη­σης της αντι­πο­λί­τευ­σης και τη στρα­τη­γι­κή που ακο­λου­θεί­ται. Η κρίση κο­ρυ­φώ­θη­κε όταν ο Τ. Κα­μπού­ρης προ­σέ­φυ­γε στη Δι­καιο­σύ­νη κατά του δη­μάρ­χου Α. Κο­λιά­δη και του προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ Σ. Βα­για­νού, κα­ταγ­γέλ­λο­ντας συ­κο­φα­ντι­κή δυ­σφή­μι­ση και δη­μό­σια εξύ­βρι­ση σε συ­νε­δρί­α­ση του Δ.Σ. που με­τα­δό­θη­κε ζω­ντα­νά.

Η επί­θε­ση που δέ­χθη­κε από μέλη της δη­μο­τι­κής αρχής ήταν πρω­το­φα­νής για τα δη­μο­τι­κά χρο­νι­κά.

Αυτή η αδρά­νεια επι­τρέ­πει στη δη­μο­τι­κή αρχή να κι­νεί­ται με πλήρη άνεση. Οι απα­ντή­σεις του δη­μάρ­χου και των συ­νερ­γα­τών του είναι συχνά θε­ω­ρη­τι­κές, ελ­λι­πείς ή κα­θα­ρά επι­κοι­νω­νια­κές. Κα­νείς, όμως, δεν επι­μέ­νει σε βάθος, δεν απαι­τεί συ­γκε­κρι­μέ­να χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα, δεν ελέγ­χει τις εξαγ­γε­λί­ες.

Δύο χρό­νια μετά την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων της, η δη­μο­τι­κή αρχή πα­ρα­μέ­νει χωρίς απτό έργο, αλλά και χωρίς αντί­λο­γο.

Οι συ­νε­δριά­σεις του Δ.Σ., που θα έπρε­πε να είναι πεδίο θε­σμι­κού ελέγ­χου και δια­λό­γου, έχουν με­τα­τρα­πεί σε βήμα για εντυ­πώ­σεις και επι­κοι­νω­νια­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις. Η το­ξι­κό­τη­τα έχει μειω­θεί, όμως μαζί της μειώ­θη­κε και κάθε ου­σια­στι­κή πίεση προς τη διοί­κη­ση. Στε­λέ­χη της δη­μο­τι­κής αρχής επι­δει­κνύ­ουν οίηση, θε­ω­ρώ­ντας εαυ­τούς υπε­ρά­νω κρι­τι­κής, ακόμη και θε­σμι­κού ελέγ­χου και αφού στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο περ­νά­νε “αβρό­χοις ποσί” ανα­κα­λύ­πτουν εχθρούς στο απέ­να­ντι κτή­ριο, με νε­ό­τε­ρο επει­σό­διο αυτό του ντο­κι­μα­ντέρ της Μπέ­τα­νι Χιουζ!

Η Ρόδος, ωστό­σο, δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια να πα­ρα­κο­λου­θεί την πο­λι­τι­κή της σκηνή να βαλ­τώ­νει.

Τα προ­βλή­μα­τα από τα δί­κτυα ύδρευ­σης και τις αστι­κές υπο­δο­μές έως τη χω­ρο­τα­ξία και τη δια­χεί­ρι­ση των πόρων είναι γνω­στά και χρο­νί­ζο­ντα. Δεν προ­έ­κυ­ψαν τώρα, αλλά βε­βαί­ως η δη­μο­τι­κή αρχή έχει υπο­χρέ­ω­ση να τα αντι­με­τω­πί­σει.

Η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση οφεί­λει να λει­τουρ­γεί με δια­φά­νεια, έλεγ­χο και έργο. Όχι με θε­ω­ρί­ες και επι­κοι­νω­νια­κές απα­ντή­σεις. Ανά­λο­γο βάρος έχει και η μειο­ψη­φία, «δια­βα­σμέ­νη» οφεί­λει να εμ­φα­νί­ζε­ται στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, ει­δάλ­λως η αντι­πο­λί­τευ­ση… ασκεί­ται απλά επί χάρ­του!