Βασίλης Καταβενάκης: «Ηρθε η ώρα να μιλήσουμε καθαρά: Αξιοπρέπεια, συλλογικότητα, αποτελέσματα»

Τι σας ώθησε να διεκ­δι­κή­σετε την προ­ε­δρία του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου;

Η συλ­λο­γι­κό­τητα και η αλλη­λεγ­γύη δεν είναι για μένα σύνθημα, είναι τρόπος ζωής. Προ­έρ­χο­μαι από πολύ­τε­κνη οικο­γέ­νεια, έξι αγόρια, κι από μικρός έμαθα τι σημαί­νει αλλη­λο­στή­ριξη και κοινός αγώνας. Μεγά­λωσα μοι­ρά­ζο­ντας ίσες μερίδες με τα αδέλφια μου. Έμαθα να στέ­κο­μαι δίπλα τους, κυρίως στα μικρό­τερα. Αυτές οι αξίες με ακο­λου­θούν και σήμερα στο επάγ­γελμά μου…

Δεν είναι τυχαίο ότι πάντοτε περι­στοι­χί­ζο­μαι από συνα­δέλ­φους, γιατί είμαι δίπλα τους. Είμαι προ­σι­τός, παρών, ενεργός. Ενη­με­ρώνω, παρεμ­βαίνω, στηρίζω, συμ­βου­λεύω. Και αυτό δεν το λέω εγώ, το ξέρουν όλοι όσοι με ζουν καθη­με­ρινά στα δικα­στή­ρια.

Επι­πλέον, ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος είναι κομμάτι της ζωής μου σχεδόν από τη βρεφική μου ηλικία. Ο πατέρας μου ήταν ενεργό μέλος του Δ.Σ.Ρ. από τις αρχές του 1970. Έζησα από μέσα την ιστορία του Συλ­λό­γου: τις πρώτες εκδρο­μές της ποδο­σφαι­ρι­κής ομάδας, τα ομαδικά ταξίδια, τις θεα­τρι­κές ομάδες, τις χορω­δίες. Ήμουν πάντα εκεί. Και πρότυπά μου είχα εμβλη­μα­τι­κές μορφές προ­έ­δρων όπως ο Μάνος Κόκ­κι­νος, ο Εμμα­νουήλ Πάππου, ο Ευθύ­μιος Μπόνης.

Επί δέκα χρόνια συνερ­γά­στηκα στενά με τον Κώστα Σαρή, ως αντι­πρό­ε­δρος και γενικός γραμ­μα­τέας του Συλ­λό­γου μέχρι το 2018. Και σήμερα, ο κύκλος αυτός συνε­χί­ζε­ται: οι δύο γιοι μου και δύο ανιψιές μου είναι πλέον μέλη του Συλ­λό­γου. Δεν είναι υπερ­βολή να πω ότι ο Σύλ­λο­γος είναι η μεγάλη μου οικο­γέ­νεια. Και απέ­να­ντι στην οικο­γέ­νεια έχεις υπο­χρέ­ωση: να σταθείς, να αγω­νι­στείς, να προ­σφέ­ρεις.

Μιλάτε συχνά για αλλη­λεγ­γύη ανάμεσα στους συνα­δέλ­φους. Πού στη­ρί­ζετε αυτή τη θέση;

Γιατί ξέρω τι συμ­βαί­νει στην καθη­με­ρι­νό­τητα του κάθε δικη­γό­ρου. Τα 520 εγγε­γραμ­μένα μέλη του Συλ­λό­γου μας δεν είναι αφη­ρη­μέ­νοι αριθμοί με κοινό παρο­νο­μα­στή , είναι πραγ­μα­τι­κοί άνθρω­ποι. Υπάρ­χουν νέες μητέρες δικη­γό­ροι που δίνουν μάχη για να συν­δυά­σουν δουλειά και οικο­γέ­νεια. Υπάρ­χουν παλαιοί συνά­δελ­φοι που πνί­γο­νται από τεκ­μαρ­τούς φόρους και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές χωρίς να έχουν δικαί­ωμα σύντα­ξης.

Νέοι δικη­γό­ροι που κάνουν τα πρώτα τους βήματα και δεν έχουν στήριξη ούτε για συμ­βουλή. Συνά­δελ­φοι που αντι­με­τω­πί­ζουν σοβαρά προ­βλή­ματα υγείας και παλεύ­ουν μόνοι.

Ο Σύλ­λο­γος οφείλει να υπο­στη­ρί­ζει όλες τις ομάδες των μελών του, με δράσεις και πρα­κτικά μέτρα, όχι με ευχές. Και να κάνω μια επι­σή­μανση: χωρίς την υπο­στή­ριξη και τη συνερ­γα­σία με τη διοί­κηση του ΛΕΑΔΡ, πολλοί συνά­δελ­φοι δεν θα είχαν την ασφά­λεια που έχουν σήμερα. Αυτή την πολι­τική θέλω να ενι­σχύσω, όχι να την ακυρώσω.

Είναι ώρα να δυνα­μώ­σει η συνα­δελ­φική αλλη­λεγ­γύη μέσα από τακτι­κές γενικές συνε­λεύ­σεις, για πραγ­μα­τική επαφή και ενότητα. Γιατί σε λίγο δεν θα ανα­γνω­ρι­ζό­μα­στε μεταξύ μας και δεν θα έχουμε κοινό μέτωπο και αλλη­λο­κα­τα­νό­ηση. Υπάρχει και η ΕΑΝΔΙΡ, η ένωση νέων και ασκου­μέ­νων δικη­γό­ρων, που μπορεί να απο­τε­λέ­σει πολύ­τιμο συνερ­γάτη του συλ­λό­γου σε θέματα που τους απα­σχο­λούν. Η συνερ­γα­σία φέρνει τα απο­τε­λέ­σματα και δημιουρ­γεί την αλλη­λεγ­γύη. Η θέση του προ­έ­δρου δεν είναι στόχος, είναι εργα­λείο για τους 520 δικη­γό­ρους της Ρόδου.

Ποια είναι η θέση σας για την προβολή του επι­στη­μο­νι­κού έργου των μελών;

Δεν είναι δυνατόν να σιωπά ο Σύλ­λο­γος όταν τα μέλη του δια­πρέ­πουν στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό. Έχουμε δικη­γό­ρους κορυ­φαί­ους, επι­στή­μο­νες με κύρος, ανθρώ­πους που εργά­ζο­νται σε διε­θνείς οργα­νι­σμούς και μεγάλες εται­ρείες. Και εμείς τι κάνουμε ως Σύλ­λο­γος; Τίποτα.

Δεν προ­βάλ­λουμε το έργο τους, δεν το κάνουμε παρά­δειγμα, δεν το αξιο­ποιούμε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δια­πι­στώνω κάτι απα­ρά­δε­κτο: τοπικοί φορείς ανα­θέ­τουν υπο­θέ­σεις τους σε δικη­γό­ρους εκτός Ρόδου.

Αυτό είναι ζήτημα αξιο­πρέ­πειας και θα στα­μα­τή­σει. Υπάρ­χουν 520 ικανοί δικη­γό­ροι σ’ αυτόν τον τόπο, άξιοι και ικανοί. Να γνω­ρί­ζετε δε ότι τόσο το Πρω­το­δι­κείο όσο και τα Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου είναι από τα πιο παρα­γω­γικά στη δημιουρ­γία νομο­λο­γίας. Δεν είναι τυχαίο και πρέπει να προ­βλη­θεί. Είναι λυπηρό να βλέπεις ακόμα και απλούς πολίτες για απλές υπο­θέ­σεις να φέρνουν δικη­γό­ρους από άλλα μέρη.

Κάπου δεν προ­βαλ­λό­μα­στε σωστά, κάτι λάθος γίνεται όταν ένας ροδίτης προτιμά να επω­μι­στεί εκτός από την αμοιβή του δικη­γό­ρου και τα μετα­φο­ρικά του έξοδα για να τον φέρει στη Ρόδο.

Η Πολι­τεία έχει απα­ξιώ­σει επα­νει­λημ­μένα το δικη­γο­ρικό λει­τούρ­γημα. Τι πρέπει να γίνει;

Το δικη­γο­ρικό λει­τούρ­γημα έχει δεχθεί συστη­μα­τική επίθεση από όλες τις κυβερ­νή­σεις, δια­χρο­νικά. Περι­κο­πές στη δικη­γο­ρική ύλη, κατάρ­γηση της υπο­χρε­ω­τι­κής παρά­στα­σής μας στα συμ­βό­λαια, ΦΠΑ στις υπη­ρε­σίες μας, τεκ­μαρ­τοί φόροι, υπο­βάθ­μιση του κύρους μας. Μας χτυπάνε γιατί είμαστε το τελευ­ταίο τείχος της Δικαιο­σύ­νης και της Δημο­κρα­τίας. Και να τονίσω ότι τέτοια επίθεση δεν δέχεται κανένα άλλο επι­στη­μο­νικό επάγ­γελμα, ούτε γιατροί, ούτε μηχα­νι­κοί, ούτε λογι­στές.

Ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος οφείλει να έχει φωνή στην Ολο­μέ­λεια των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων και παρέμ­βαση στην κοι­νω­νία. Ο κόσμος πρέπει να γνω­ρί­ζει ποιος είναι ο ρόλος μας. Είμαστε και θα παρα­μεί­νουμε ο πρώτος επι­στη­μο­νι­κός σύλ­λο­γος της χώρας και μόνο μέσα από την προ­σφορά μας στην κοι­νω­νία θα δικαιω­θούμε και σαν επαγ­γελ­μα­τίες.

Ποια είναι τα καυτά τοπικά ζητή­ματα;

Ας το πούμε για πολ­λο­στή φορά. Το Κτη­μα­το­λό­γιο και το Δικα­στικό Μέγαρο είναι δύο ανοι­χτές πληγές που μας ταλαι­πω­ρούν σαράντα χρόνια. Οι μέχρι τώρα «λύσεις» ήταν δήθεν. Χει­ρι­σμοί πρό­χει­ροι, σχέδια χωρίς ουσία, ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα, αδύναμα τρα­ντάγ­ματα στην κεντρική διοί­κηση. Το Κτη­μα­το­λό­γιο πνί­γε­ται στις καθυ­στε­ρή­σεις, οι υπη­ρε­σίες δεν επι­κοι­νω­νούν, η διοί­κηση του Κτη­μα­το­λο­γίου αδια­φο­ρεί και οι δικη­γό­ροι συνε­χί­ζουν να συν­δια­λέ­γο­νται με την αλα­ζο­νεία των οργάνων του χωρίς να εισα­κού­ο­νται. Αντί­θετα μας προσ­δί­δουν τον ρόλο του συνή­θους υπόπτου. Αυτό πρέπει να στα­μα­τή­σει χθες και αν χρεια­στεί με σφιγ­μένη τη γροθιά μας.

Οι δικη­γό­ροι εξευ­τε­λί­ζο­νται σε υπο­δο­μές που ντρο­πιά­ζουν τον θεσμό της Δικαιο­σύ­νης. Οι απο­φά­σεις αργούν, οι δικα­στές και οι υπάλ­λη­λοι, εκτός από λίγοι ενερ­γούν και σχε­διά­ζουν χωρίς τη δική μας παρου­σία και θέση. Κι όμως, το Κτη­μα­το­λό­γιο και τα Δικα­στή­ρια της Ρόδου φέρνουν στο κράτος τερά­στια έσοδα, περισ­σό­τερα από κάθε άλλη περι­φέ­ρεια. Και όμως βρί­σκο­νται στο περι­θώ­ριο χωρίς καμία ελπίδα ανα­βάθ­μι­σής τους.

Λέω λοιπόν το εξής: τέλος στην αδρά­νεια. Ο Σύλ­λο­γος πρέπει να αξιώσει σεβασμό, να κάνει συμ­μα­χίες, να γίνει πρω­τα­γω­νι­στής. Να στα­μα­τή­σουν οι μονο­με­ρείς κινή­σεις και οι προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές. Ή όλοι μαζί ή τίποτα. Γιατί μέχρι σήμερα κυριαρ­χεί ο ερα­σι­τε­χνι­σμός και η αδυ­να­μία συντο­νι­σμού.

Πέραν των γνωστών κι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων θεμάτων πρέπει να δρά­σουμε για θέματα που αφορούν στην ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια μέσα από το δικαι­ικό μας σύστημα. Τρι­το­σκο­σμικά κρα­τη­τή­ρια, φυλα­κι­σμέ­νοι που περι­μέ­νουν και τρία χρόνια για να κριθούν στον δεύτερο βαθμό, μη εφαρ­μογή της εκτέ­λε­σης της ποινής με επι­τή­ρηση κατ΄ οίκον, προ­νο­μιακή μετα­χεί­ριση των εται­ριών δια­χεί­ρι­σης τρα­πε­ζι­κών απαι­τή­σεων, φοροει­σπρα­κτική τακτική μέσω πλη­ρω­μής παρα­βό­λων και ενσήμων κατά τη δια­δι­κα­σία των δικα­στη­ρίων σε βάρος της ουσια­στι­κής δικαιο­σύ­νης και ο κατά­λο­γος δεν έχει τέλος.

Πέρα από τα συν­δι­κα­λι­στικά, όλα αυτά τα ανε­πί­λυτα θέματα, που έχουν να κάνουν με την ποιό­τητα της κοι­νω­νίας μας και την εμπι­στο­σύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου, μας εκθέ­τουν όσο δεν τα αγγί­ζουμε. Τέλος λοιπόν στην αδρά­νεια. Το επα­να­λαμ­βάνω.

Κλεί­νο­ντας, τι ζητάτε από τους συνα­δέλ­φους σας;

Καθαρή εντολή για αλλαγή πορείας. Είμαι εδώ, δεν ήρθα πριν τις εκλογές, δεν έφυγα ποτέ. Αυτό το επι­ση­μαίνω και για όσους συνα­δέλ­φους μου έχουν κοντή μνήμη. Είμαι παρών καθη­με­ρινά στα δικα­στή­ρια, στον Σύλλογο, στα προ­βλή­ματα. Είμαι γνωστός για τη συνα­δελ­φι­κό­τητά μου, την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητά μου και τα άμεσα αντα­να­κλα­στικά μου.

Εξάλλου η εν γένει πορεία μου είναι η καλύ­τερη από­δειξη για το τι μπορώ να πράξω. Δεν κάνω ελιγ­μούς, δεν υπό­σχο­μαι χωρίς να μπορώ να πράξω. Και βέβαια, πέρα από την όποια ωρι­μό­τητα της ηλικίας, μπορεί και να παρα­συρθώ και να παρε­κτραπώ.

Όμως υπο­στη­ρί­ζο­μαι από άξιους συνερ­γά­τες και σε περί­πτωση εκλογής μου, συμ­βού­λους του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου, με τους περισ­σό­τε­ρους των οποίων πρώτα απ΄ όλα είμαι φίλος από τα πρώτα μας βήματα στον χώρο.

Ας το λάβουν κι αυτό υπόψη οι συνά­δελ­φοί μου, ότι στη­ρί­ζο­μαι σε ανθρώ­πους που στηρίζω και υπο­λο­γίζω. Αξιώνω σεβασμό στο δικη­γο­ρικό λει­τούρ­γημα, πρώτα από εμάς τους ίδιους. Και θα διεκ­δι­κήσω μέχρι τέλους σεβασμό για κάθε δικη­γόρο και πολίτη από τις δικα­στι­κές και διοι­κη­τι­κές αρχές. Αυτό είναι το προ­σω­πικό μου συμ­βό­λαιο τιμής. Και αυτό θα κατα­θέσω ως πρό­ε­δρος.