90χρονος καταδικάστηκε για ενδοοικογενειακή βία στη Ρόδο!

• Του ανα­γνω­ρί­στη­κε ελα­φρυ­ντι­κό και του επι­βλή­θη­κε ποινή φυ­λά­κι­σης έξι μηνών με ανα­στο­λή

Το βράδυ της 15ης Οκτω­βρί­ου 2025, γύρω στις 21.00, η ησυ­χία της Ια­λυ­σού Ρόδου δια­τα­ρά­χθη­κε από φωνές και έντα­ση που προ­έρ­χο­νταν από μια κα­τοι­κία όπου δια­μέ­νει προ­σω­ρι­νά ένα ηλι­κιω­μέ­νο ζευ­γά­ρι βελ­γι­κής υπη­κο­ό­τη­τας.

Ο 90χρο­νος συ­ντα­ξιού­χος φέ­ρε­ται να εξύ­βρι­σε τη σύ­ζυ­γό του, 84 ετών, με φρά­σεις που, σύμ­φω­να με τη μή­νυ­ση της γυ­ναί­κας, προ­σέ­βα­λαν βαθιά τη γε­νε­τή­σια αξιο­πρέ­πειά της.

Η λε­κτι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται στη δι­κο­γρα­φία, εξε­λί­χθη­κε γρή­γο­ρα σε έντο­νο επει­σό­διο.

Ο άν­δρας φέ­ρε­ται να έπια­σε με δύ­να­μη τα χέρια της συ­ζύ­γου του, εκεί­νη όμως, φο­βού­με­νη για την ασφά­λειά της, άρ­πα­ξε ένα μπα­στού­νι και, όπως η ίδια υπο­στή­ρι­ξε, «αμύν­θη­κε».

Ο ηλι­κιω­μέ­νος απε­λευ­θέ­ρω­σε τότε τη σύ­ζυ­γό του, ωστό­σο η έντα­ση δεν στα­μά­τη­σε εκεί.

Η γυ­ναί­κα κα­τήγ­γει­λε ότι υφί­στα­ται εδώ και καιρό λε­κτι­κές εξυ­βρί­σεις, απει­λές και σπρω­ξί­μα­τα, ενώ υπο­στή­ρι­ξε πως κάθε φορά που προ­σπα­θεί να απο­μα­κρυν­θεί ή να αμυν­θεί, εκεί­νος την εμπο­δί­ζει κρα­τώ­ντας τα χέρια της.

Από την πλευ­ρά του, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ισχυ­ρί­στη­κε ότι η ίδια τού κα­τά­φε­ρε πέντε χτυ­πή­μα­τα με το μπα­στού­νι, δύο εκ των οποί­ων στο κε­φά­λι.

Το επει­σό­διο κι­νη­το­ποί­η­σε την πε­ρι­πο­λία του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ια­λυ­σού, που έσπευ­σε στο ση­μείο και με­τέ­φε­ρε και τους δύο στο Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα Ρόδου για κα­τά­θε­ση.

Ο άν­δρας συ­νε­λή­φθη και κρα­τή­θη­κε, ενώ εις βάρος του σχη­μα­τί­στη­κε δι­κο­γρα­φία για πα­ρά­βα­ση του Ν. 3500/2006 «Περί εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας» και για από­πει­ρα εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής σω­μα­τι­κής βλά­βης.

Το πρωί της 16ης Οκτω­βρί­ου 2025, ο 90χρο­νος οδη­γή­θη­κε ενώ­πιον του Ει­σαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και ακο­λού­θως εκ­δι­κά­στη­κε η υπό­θε­ση στο Αυ­τό­φω­ρο Δι­κα­στή­ριο. Κατά την ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, και οι δύο πλευ­ρές πε­ριέ­γρα­ψαν δια­φο­ρε­τι­κές εκ­δο­χές του πε­ρι­στα­τι­κού.

Η σύ­ζυ­γος υπο­στή­ρι­ξε ότι η συ­μπε­ρι­φο­ρά του συ­ζύ­γου της έχει γίνει το­ξι­κή και επι­θε­τι­κή, με εξυ­βρί­σεις που την εξευ­τε­λί­ζουν και με σω­μα­τι­κές εντά­σεις που την τρο­μο­κρα­τούν.

Επα­νέ­λα­βε ότι εκεί­νο το βράδυ φο­βή­θη­κε για τη ζωή της και αντέ­δρα­σε αυ­θόρ­μη­τα με το μπα­στού­νι, για να τον απο­τρέ­ψει.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, με εμ­φα­νή δυ­σκο­λία λόγω ηλι­κί­ας, ισχυ­ρί­στη­κε ότι δέ­χθη­κε πρώ­τος τα χτυ­πή­μα­τα και ότι ου­δέ­πο­τε είχε πρό­θε­ση να την βλά­ψει. Ανα­φέρ­θη­κε στην έντα­ση της στιγ­μής και στην ψυ­χο­λο­γι­κή πίεση που βιώ­νει λόγω ασθε­νειών και μα­κρο­χρό­νιας συ­ζυ­γι­κής φθο­ράς.

Το Δι­κα­στή­ριο, αφού εξέ­τα­σε τις μαρ­τυ­ρί­ες και τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας, έκρι­νε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο ένοχο ανα­γνω­ρί­ζο­ντάς του ελα­φρυ­ντι­κό λόγω ηλι­κί­ας και προη­γού­με­νου έντι­μου βίου.

Επι­βλή­θη­κε ποινή φυ­λά­κι­σης έξι μηνών με ανα­στο­λή τριών ετών, με το δι­κα­στή­ριο να επι­ση­μαί­νει τη ση­μα­σία της αυ­το­συ­γκρά­τη­σης και της απο­φυ­γής νέων εντά­σε­ων στο πλαί­σιο της οι­κο­γέ­νειας.

Η γυ­ναί­κα, μετά τη μή­νυ­σή της, ενη­με­ρώ­θη­κε από τις αστυ­νο­μι­κές αρχές για τη δυ­να­τό­τη­τα φι­λο­ξε­νί­ας της σε ασφα­λή χώρο, όπως προ­βλέ­πε­ται για τα θύ­μα­τα εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, ωστό­σο αρ­νή­θη­κε, δη­λώ­νο­ντας ότι επι­θυ­μεί να επι­στρέ­ψει στο σπίτι της.

Της προ­τά­θη­κε επί­σης η χρήση της εφαρ­μο­γής «Panic Button» για άμεση ει­δο­ποί­η­ση των αρχών σε πε­ρί­πτω­ση νέου πε­ρι­στα­τι­κού, την οποία όμως δεν δέ­χθη­κε, καθώς δεν δια­θέ­τει κι­νη­τή συ­σκευή.

Παρά τη δυ­να­τό­τη­τα προ­σφυ­γής σε ποι­νι­κή δια­με­σο­λά­βη­ση, που θα μπο­ρού­σε να λει­τουρ­γή­σει απο­κλι­μα­κω­τι­κά, οι δύο πλευ­ρές δεν επέ­λε­ξαν αυτή τη δια­δι­κα­σία. Έτσι, η υπό­θε­ση οδη­γή­θη­κε κα­νο­νι­κά στο Αυ­τό­φω­ρο, με απο­τέ­λε­σμα την κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση.

Πα­ρα­μέ­νει αβέ­βαιο αν μετά το πέρας της δίκης θα κι­νη­θούν δια­δι­κα­σί­ες δια­ζυ­γί­ου ή αν το ζευ­γά­ρι θα συ­νε­χί­σει να ζει υπό την ίδια στέγη.