ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μαρινάκης: Προτεραιότητα της κυβέρνησης η μείωση των φόρων

news room 6 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ Π

Τη δυνα­τό­τητα μείωσης των φόρων κάθε χρόνο μέσω της αύξησης των εσόδων του Κράτους, έθεσε ως μία από τις προ­τε­ραιό­τη­τες της κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής, ο Παύλος Μαρι­νά­κης.

Ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος, μιλώ­ντας στο Action 24, τόνισε ότι η δεύτερη διετία της δεύ­τε­ρης θητείας είναι «πολύ δύσκολη περί­ο­δος για μία κυβέρ­νηση, καθώς συσ­σω­ρεύ­ο­νται παρά­πονα και υπάρχει η περι­βό­ητη φθορά».

Ξεκα­θά­ρισε δε ότι «η δουλειά της κυβέρ­νη­σης αυτής τα επόμενα 1,5 – 2 χρόνια είναι να κατα­φέ­ρει να τρέξει πιο γρήγορα από τη φθορά που δημιουρ­γεί ένα μεγάλο πρό­βλημα, το αυξη­μένο κόστος ζωής. Με λίγα λόγια να «μιλάει λίγο» και να φέρνει παρα­δο­τέα». Μάλιστα, ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος απά­ντησε και σε πιο προ­σω­πι­κές ερω­τή­σεις, σχετικά με την οικο­γέ­νεια του, το επάγ­γελμα του δικη­γό­ρου ή το αυτο­ά­νοσο νόσημα με το οποίο έχει δια­γνω­στεί. Επίσης, απο­κά­λυψε αν πιστεύει ότι η πολι­τική έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης και απά­ντησε στο αν η επι­κοι­νω­νία επη­ρε­ά­ζει αρνη­τικά την πολι­τική. Ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος τόνισε ότι εκπρο­σω­πώ­ντας την Κυβέρ­νηση και τον Πρω­θυ­πουργό «κάποια πράγ­ματα που όταν τα λες πρέπει να είσαι σίγου­ρος ότι είναι ώριμα να ειπω­θούν. Γιατί όταν εκπρο­σω­πείς μια κυβέρ­νηση, πολλώ δε μάλλον τον Πρω­θυ­πουργό της χώρας, πρέπει να ξέρεις ότι μια σου φράση για κάτι το οποίο μπορεί να ανα­κοι­νώ­σεις, αν δεν είναι σίγουρο, μπορεί να δημιουρ­γή­σει πρό­βλημα. Πρέπει να μετράμε τα λόγια μας όταν κάτι ακόμα είναι υπό διερ­γα­σία», ενώ για το αν έχει κάνει κάποια «γκάφα» δήλωσε: «Προσέχω όσο μπορώ παρα­πάνω να διπλο­τσε­κάρω τις πλη­ρο­φο­ρίες, γιατί ο εκά­στοτε εκπρό­σω­πος, βασί­ζε­ται πάρα πολύ στην πλη­ρο­φο­ρία που παίρνει μαζί με τους συνερ­γά­τες του από τα υπουρ­γεία, τα οποία κάνουν την καλύ­τερη δυνατή δουλειά… Έχουμε, λοιπόν, μια εμπει­ρία πλέον μετά από περίπου 2,5 χρόνια, μαζί με το επι­τε­λείο, με τα παιδιά που δου­λεύ­ουμε και λόγω και της δια­προ­σω­πι­κής σχέσης με τους υπουρ­γούς και τους υφυ­πουρ­γούς, να τσε­κά­ρουμε αυτές τις πλη­ρο­φο­ρίες και γενικά πρέπει να μην είσαι και πολύ από­λυ­τος όταν μετα­φέ­ρεις κάτι. Δόξα τω Θεώ αυτά τα χρόνια -να χτυπήσω ξύλο- έχουν πάει καλά. Το πρώτο πράγμα που μου είπαν όσοι έχουν περάσει από αυτή τη θέση και πολύ πιο παλιοί, είναι ότι είναι μια «ηλε­κτρική καρέκλα». Είναι πράγ­ματι, αλλά οφεί­λεις να την δια­χει­ρι­στείς».

Μερικά από όσα ανέφερε ο Παύλος Μαρι­νά­κης:

Για την αύξηση των μισθών: «Ένας ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τίας ή μισθω­τός το ίδιο είναι, σε κάποιες περι­πτώ­σεις απλά δια­φέ­ρει η κλίμακα. Φόρος εισο­δή­μα­τος μέχρι να ανα­λά­βουμε εμείς 29%. Πόσο έχει πάει σήμερα; 20. Είχε πάει 22%. Τώρα το πήγαμε 20% και αν έχεις παιδιά 18%, 16% και πάει λέγο­ντας. Προ­κα­τα­βολή φόρου 100% ήταν, άρα 29% και 29%, κάντε τον λογα­ρια­σμό 58% αν δεν κάνω λάθος. Το 20% τώρα δεν είναι επί 2, προ­κα­τα­βολή φόρου, είναι 50%. Οι εισφο­ρές 6 μονάδες λιγό­τε­ρες, τα μερί­σματα στις επι­χει­ρή­σεις έχουν συντε­λε­στή 5%. Όλα αυτά είναι το λεγό­μενο μη μισθο­λο­γικό κόστος, δηλαδή οι φόροι και εισφο­ρές που πλη­ρώ­νει κάποιος επι­πλέον του μισθού του. Ένας ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τίας τις πλη­ρώ­νει στο εκκα­θα­ρι­στικό του, ο μισθω­τός το βλέπει σε κρα­τή­σεις και εκεί που πρέπει να πάρει 2 χιλιά­ρικα, παίρνει 1.300. Τώρα με αυτά που ανα­κοι­νώ­σαμε όλοι θα δουν λιγό­τε­ρες κρα­τή­σεις, άρα μεγα­λύ­τερο μισθό. Πολύ παρα­πάνω, ποιοι; Οι νέοι: ο μέχρι 25, μηδέν φόρο μέχρι 20.000 και ο μέχρι 30 χιλ. 9% φόρο και όσοι έχουν παιδιά. Ο στόχος ποιος είναι; Κάθε χρόνο με τα έσοδα του κράτους να μειώ­νουμε τους φόρους σε μια χώρα που λει­τουρ­γούσε με όρους -στην οικονομία- κομ­μου­νι­στι­κών κρατών, υπερ­φο­ρο­λό­γηση τα προη­γού­μενα χρόνια μέχρι, να ανα­λά­βουμε την εξουσία».

Για την πορεία του μέχρι τώρα: «Όλη μου η ζωή είναι μία αμφι­σβή­τηση όσων ήμουν από­λυ­τος. Από μένα τον ίδιο. Δηλαδή πέρασα στη Νομική λέγο­ντας ότι «παιδιά, απο­κλεί­ε­ται να γίνω δικη­γό­ρος, θα πάρω το πτυχίο και θα γίνω δημο­σιο­γρά­φος». Και τώρα έχω δικη­γο­ρική εται­ρεία και έχω περάσει από αρκετά δικη­γο­ρικά γραφεία. Όταν ξεκί­νησα να σπου­δάζω έλεγα «μακριά από την ενα­σχό­ληση με τις φοι­τη­τι­κές παρα­τά­ξεις». Στη συνέ­χεια εξε­λέ­γην πρό­ε­δρος μετά από κάποια χρόνια της ΟΝΝΕΔ, αφού έκανα μία πορεία «ερα­σι­τε­χνι­κής» ενα­σχό­λη­σης και τώρα είμαστε εδώ. ‘Αρα, ποτέ μη λες ποτέ. Δεύ­τε­ρον, όταν ανα­λαμ­βά­νεις κάτι -γιατί μου έχει δώσει δύο πολύ μεγάλες ευκαι­ρίες ο Πρω­θυ­πουρ­γός και όταν εξε­λέ­γην γραμ­μα­τέας του κόμ­μα­τος και τώρα ως κυβερ­νη­τι­κός εκπρόσωπος- δεν ξέρεις αν μπορείς να το κάνεις αυτό καλά ή όχι. Σφίγ­γεις τα δόντια και προ­χω­ράς.».

Για την δεύτερη θητεία της Κυβέρ­νη­σης: «Η δεύτερη τετρα­ε­τία και μάλιστα η δεύτερη διετία της δεύ­τε­ρης τετρα­ε­τίας, είναι πολύ πιο δύσκολη περί­ο­δος για μία κυβέρ­νηση. Γιατί συσ­σω­ρεύ­ο­νται κάποια παρά­πονα, υπάρχει η περι­βό­ητη φθορά… Από την άλλη έχεις και παρα­πάνω πράγ­ματα να πεις. Νομίζω ότι η ισορ­ρο­πία είναι μεταξύ του να προ­βά­λεις με πολύ πιο συγκε­κρι­μένο και απλό τρόπο, όχι απλοϊκό, στον κόσμο, το πως αυτό που κάνεις εφά­πτε­ται, ακου­μπάει στη ζωή του άλλου. Τί σημαί­νει δηλαδή ότι μειώ­θηκε αυτός ο φόρος; Τί σημαί­νει το Ταμείο Ανά­καμ­ψης; Σου λέει ο άλλος τρώ­γε­ται το Ταμείο Ανά­καμ­ψης; Τί με νοιάζει εμένα;» ενώ μίλησε και για το αν υπάρ­χουν ψευδείς ειδή­σεις στις οποίες καλεί­ται να απα­ντή­σει: «Η ζωή μου, δηλαδή τα τελευ­ταία δυόμιση χρόνια και ειδικά το τελευ­ταίο εξάμηνο και λίγο παρα­πάνω, είναι να απαντάω σε ψέματα τα οποία δεν μπορείς να φαντα­στείς ότι δια­τυ­πώ­νο­νται από το πολι­τικό σύστημα- ένα μέρος του- και κάποιους δημο­σιο­γρά­φους που τα ανα­πα­ρά­γουν. Εκεί είναι ακόμα πιο δύσκολο, γιατί υπάρ­χουν πράγ­ματα που έχουν «ποτίσει». Δηλαδή τα έχουν κάνει λόγω και των μέσων κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, δεύτερη φύση των ανθρώ­πων με τον τρόπο που τα δια­δί­δουν οι διά­φο­ροι του πολι­τι­κού συστή­μα­τος».

Για το αν υπάρ­χουν φαι­νό­μενα αλα­ζο­νείας που έχουν προ­κα­λέ­σει φθορά στην Κυβέρ­νηση: «Υπάρ­χουν άνθρω­ποι οι οποίοι αντι­λαμ­βά­νο­νται το εφήμερο της πολι­τι­κής. Λόγω και της επαγ­γελ­μα­τι­κής μου ενα­σχό­λη­σης και καλών φίλων που έχω, το πρώτο πράγμα που σκέ­φτο­μαι όταν κάθομαι σε μία καρέκλα είναι ότι είμαι προ­σω­ρι­νός. Υπάρ­χουν και άνθρω­ποι που δεν το αντι­λαμ­βά­νο­νται δια­χρο­νικά και επί των δικών μας ημερών και νομί­ζουν ότι είναι για πάντα. Έχοντας καθη­με­ρινή και στενή συνεργασία- έχοντας αυτή την τιμή- με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη, θεωρώ ότι είναι μία από τις πιο άδικες κατη­γο­ρίες που η αντι­πο­λί­τευση του έχει επιρ­ρί­ψει. Είναι το αντί­θετο της αλα­ζο­νείας: η στάση του, η ζωή του, η προ­σω­πική του ζωή. Από κει και πέρα, ναι, υπήρξαν συμπε­ρι­φο­ρές τα τελευ­ταία χρόνια και την πρώτη τετρα­ε­τία και τη δεύτερη τετρα­ε­τία. Θεωρώ λιγό­τε­ρες ανα­λο­γικά σε σχέση με άλλες κυβερ­νή­σεις, οι οποίες πλή­γω­σαν τον κόσμο και στοί­χι­σαν σε όλους μας και τις είδαμε και στις ευρω­ε­κλο­γές. Είναι στο χέρι μας λοιπόν να κατα­λά­βουμε ότι στις θέσεις αυτές είμαστε για όσο θέλει ο Πρω­θυ­πουρ­γός, που είναι στη θέση αυτή, για όσο θέλει ο κόσμος. ‘Αρα ποιος είναι ο τελικός κριτής; Η κοι­νω­νία. Δύο πράγ­ματα δεν συγ­χω­ρού­νται. Η αχα­ρι­στία και η αλα­ζο­νεία και ειδικά στην πολι­τική. Η δουλειά της κυβέρ­νη­σης αυτής τα επόμενα 1,5 – 2 χρόνια είναι να κατα­φέ­ρει να τρέξει πιο γρήγορα από τη φθορά που δημιουρ­γεί ένα μεγάλο πρό­βλημα, το αυξη­μένο κόστος ζωής. Με λίγα λόγια να «μιλάει λίγο» και να φέρνει παρα­δο­τέα».

Για το κομμάτι της επι­κοι­νω­νίας: «Θεωρώ ότι αυτό που χρειά­ζε­ται η κυβέρ­νηση και ευτυχώς έχει τέτοια στελέχη, είναι να βγαί­νουν μπροστά και να υπε­ρα­σπί­ζο­νται τις θέσεις όχι μόνο του δικού τους χαρ­το­φυ­λα­κίου, που είναι το βασικό τους που πρέπει να κάνουν, αλλά και συνο­λικά σε δύσκο­λες στιγμές. Για παρά­δειγμα, όταν είχαμε την επέτειο των Τεμπών του τρα­γι­κού δυστυ­χή­μα­τος και μαζί με τη συλ­λο­γική ανάγκη για δικαιο­σύνη της κοι­νω­νίας, χτί­στηκε και το πιο απα­ρά­δε­κτο αφήγημα εργα­λειο­ποί­η­σης από την αντι­πο­λί­τευση. Εκεί ήταν πάρα πολύ σημα­ντικό ότι κάποια κυβερ­νη­τικά στελέχη βγήκαν μπροστά και βοή­θη­σαν στη δική μας δουλειά. Γιατί στο τέλος της ημέρας επι­χει­ρή­θηκε να σπι­λω­θεί όχι μια κυβέρ­νηση, ένας Πρω­θυ­πουρ­γός, μια ολό­κληρη παρά­ταξη με πράγ­ματα τα οποία λίγους μήνες μετά φάνηκε, ότι δεν είχαν καμία σχέση με την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Τότε ναι, «μετρού­σαμε» αυτούς οι οποίοι πραγ­μα­τικά το «έλεγε η καρδιά τους».»

Πηγή: eleftherostypos.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.