Αθώος κρίθηκε από το Εφετείο της Ρόδου ο 54χρονος κατηγορούμενος για ηθική αυτουργία σε απόπειρα εκβίασης

• Η υπόθεση που είχε ξεκι­νή­σει το 2018 με κατη­γο­ρίες περί εμπλο­κής σε απειλές και βία για οφειλή 2.800 ευρώ κατέ­ληξε σε πλήρη απαλ­λαγή του κατη­γο­ρου­μέ­νου

Μία υπόθεση που είχε απα­σχο­λή­σει έντονα τη Ρόδο τα τελευ­ταία χρόνια, με κατη­γο­ρίες για ηθική αυτουρ­γία σε από­πειρα εκβί­α­σης, οδη­γή­θηκε τελικά σε αθώωση σε δεύτερο βαθμό. Ο 54χρονος κάτοι­κος Αφάντου, που είχε αρχικά κριθεί ένοχος και είχε κατα­δι­κα­στεί σε ποινή φυλά­κι­σης με μετα­τροπή σε χρη­μα­τική, είδε το Εφετείο να ανα­τρέ­πει πλήρως την πρω­τό­δικη κρίση, κρί­νο­ντάς τον αθώο.

Η αρχική υπόθεση και οι κατη­γο­ρίες

Το περι­στα­τικό ανά­γε­ται στην 1η Οκτω­βρίου 2018, όταν ο τότε κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να είχε οικο­νο­μική εκκρε­μό­τητα ύψους 2.800 ευρώ προς έναν επι­χει­ρη­μα­τία κρεάτων.

Σύμφωνα με την πρω­τό­δικη απόφαση, ο 54χρονος φέρεται να είχε πείσει έναν άγνωστο άνδρα να εκφο­βί­σει τον πιστωτή του, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει την εξό­φληση του χρέους.

Ο εν λόγω άνδρας, κατά τα καταγ­γελ­λό­μενα, είχε εμφα­νι­στεί σε αποθήκη στα Αφάντου, όπου επρό­κειτο να γίνει η συνά­ντηση για την πληρωμή, απει­λώ­ντας τον εγκα­λού­ντα με τη φράση «λεφτά θες; Πρόσεχε γιατί θα πεθά­νεις» και ασκώ­ντας σωμα­τική βία.

Η πρω­τό­δικη κατα­δίκη

Το δικα­στή­ριο σε πρώτο βαθμό είχε κρίνει τον κατη­γο­ρού­μενο ένοχο για ηθική αυτουρ­γία σε από­πειρα εκβί­α­σης, επι­βάλ­λο­ντάς του ποινή φυλά­κι­σης δέκα μηνών, η οποία μετα­τρά­πηκε σε χρη­μα­τική προς δέκα ευρώ ημε­ρη­σίως. Παράλ­ληλα, του είχαν κατα­λο­γι­στεί και τα δικα­στικά έξοδα της δια­δι­κα­σίας.

Η υπε­ρά­σπιση του 54χρονου δια του κ. Γιώργου Κακα­κιού κατέ­θεσε έφεση, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως δεν υπήρχαν απο­δεί­ξεις που να τεκ­μη­ριώ­νουν ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε οποια­δή­ποτε συμ­με­τοχή στην επίθεση. Στο εφετείο ανα­δεί­χθη­καν οι αδυ­να­μίες της αρχικής δικο­γρα­φίας, καθώς το πρόσωπο που φέρεται να απεί­λησε τον εγκα­λού­ντα ουδέ­ποτε ταυ­το­ποι­ή­θηκε, ενώ οι ενδεί­ξεις περί καθο­δή­γη­σης από τον κατη­γο­ρού­μενο δεν τεκ­μη­ριώ­θη­καν με επαρκή στοι­χεία.

Έτσι, σε δεύτερο βαθμό, το δικα­στή­ριο απο­φά­σισε την πλήρη απαλ­λαγή του, κρί­νο­ντας πως δεν υπήρχαν απο­δεί­ξεις ικανές να στη­ρί­ξουν την κατα­δίκη.