Δημήτρης Γάκης: Βλέπω τα προβλήματα να μπαίνουν κάτω από το χαλί στον Δήμο Ρόδου

Κύριε Γάκη, πώς αξιο­λο­γείτε τη σημε­ρινή πολι­τική κατά­σταση στην Ελλάδα; Ποια είναι τα βασικά προ­βλή­ματα που κυριαρ­χούν στην κοι­νω­νία;

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα κυρία Παμπρή να σας ευχα­ρι­στήσω θερμά, τόσο εσάς προ­σω­πικά όσο και τη «Δημο­κρα­τική», για την ευκαι­ρία που μου δίνετε να κατα­θέσω κάποιες απόψεις μου. Η σημε­ρινή πολι­τική κατά­σταση στην Ελλάδα είναι εξαι­ρε­τικά ρευστή – θα έλεγα σχεδόν χαοτική. Σε όλα τα επίπεδα – οικο­νο­μικό, κοι­νω­νικό, αλλά και στην εξω­τε­ρική πολι­τική – κυριαρ­χεί η αστά­θεια. Δυστυ­χώς, δια­νύ­ουμε μία από τις πιο κρί­σι­μες περιό­δους της πολι­τι­κής μας ιστο­ρίας και σε αυτήν τη δύσκολη φάση για την εθνική μας επι­βί­ωση, κυβερ­νού­μα­στε από μια ηγεσία που μοιάζει ζαλι­σμένη, ανίκανη ν’ αντι­με­τω­πί­σει τα γεγο­νότα. Κάθε φορά που επι­χει­ρεί να κλείσει ένα μέτωπο, ανοίγει ένα άλλο: από τις παρα­κο­λου­θή­σεις, στα Τέμπη· από τα Τέμπη, στα σκάν­δαλα των έργων του Ταμείου Ανά­καμ­ψης· κι όλα δεί­χνουν ότι έρχο­νται ακόμη πιο δύσκο­λες μέρες. Μιλάμε για μια κυβέρ­νηση που, αντί να απο­τρέ­πει τα σκάν­δαλα, τ’ ανέ­χε­ται ή και τα διευ­κο­λύ­νει μέσα από τους κομ­μα­τι­κούς της μηχα­νι­σμούς – και μετά παρι­στά­νει τον τιμωρό. Σαν τον πατρο­κτόνο που προ­σπα­θεί να εκδι­κη­θεί τον θάνατο του πατέρα του.

Η κοι­νω­νία στραγ­γα­λί­ζε­ται από την ακρί­βεια, με τους συντα­ξιού­χους και τους μικρο­με­σαί­ους να πλήτ­το­νται περισ­σό­τερο. Οι ανι­σό­τη­τες διο­γκώ­νο­νται, το στε­γα­στικό και το δημο­γρα­φικό εξε­λίσ­σο­νται σε ωρο­λο­για­κές βόμβες, ενώ στην εξω­τε­ρική πολι­τική η Τουρκία επε­κτεί­νει συστη­μα­τικά την επιρροή της στα Βαλ­κά­νια και στη Βόρεια Αφρική. Πρό­κει­ται, κατά την άποψή μου, για μια ανίκανη και επι­κίν­δυνη κυβέρ­νηση.

Θεω­ρείτε ότι η κυβέρ­νηση αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες των πολιτών ή, αντί­θετα, εμβα­θύ­νει τις κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες; Ποιοι τομείς χρειά­ζο­νται άμεση παρέμ­βαση;

Η κυβέρ­νηση δεν θέλει – όχι ότι δεν μπορεί – να αντι­με­τω­πί­σει τις ανάγκες των πολιτών. Η πολι­τική της φιλο­σο­φία είναι δομη­μένη πάνω στην ενί­σχυση του μεγάλου κεφα­λαίου. Όσο μεγα­λώ­νει η από­σταση ανάμεσα στις χαμη­λό­τε­ρες κοι­νω­νι­κές τάξεις και στις ανώ­τε­ρες, τόσο η εξουσία της ισχυ­ρο­ποιεί­ται.

Κατά την άποψή μου, άμεση προ­τε­ραιό­τητα πρέπει να είναι η ενί­σχυση των χαμη­λό­μι­σθων και χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χων, ώστε να μειωθεί αυτή η από­σταση. Παράλ­ληλα, το δημο­γρα­φικό και το στε­γα­στικό πρό­βλημα απαι­τούν απο­φα­σι­στι­κές λύσεις – όχι μπα­λώ­ματα. Αν συνε­χί­σουμε να τα αγνο­ούμε, θα βρε­θούμε μπροστά σε μια μη ανα­στρέ­ψιμη κρίση. Τέλος, στα ζητή­ματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, η χώρα χρειά­ζε­ται στρα­τη­γική με υπομονή, σοβα­ρό­τητα και ωρι­μό­τητα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αρι­στερά φαί­νε­ται να μην έχουν σαφή ταυ­τό­τητα και να κατα­πο­ντί­ζο­νται στις δημο­σκο­πή­σεις. Παράλ­ληλα, τα σενάρια για νέο κόμμα από τον Αλέξη Τσίπρα πλη­θαί­νουν. Πιστεύ­ετε ότι κάτι τέτοιο θα ανα­δια­μορ­φώ­σει τον χώρο της κεντρο­α­ρι­στε­ράς;

Θα μου επι­τρέ­ψετε να δια­φω­νήσω. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αρι­στερά έχουν ιδε­ο­λο­γική ταυ­τό­τητα, θέσεις και προ­τά­σεις που μπορούν να συμ­βά­λουν ουσια­στικά στην επίλυση των κοι­νω­νι­κών προ­βλη­μά­των. Ωστόσο, στην κοι­νω­νία έχει εδραιω­θεί μια τάση απα­ξί­ω­σης της πολι­τι­κής και απο­στα­σιο­ποί­η­σης από τη συλ­λο­γική διεκ­δί­κηση. Ο ατο­μι­κι­σμός ενι­σχύ­ε­ται, κάτι που βολεύει κάθε φορά την εκά­στοτε εξουσία.

Όσο για τα σενάρια ίδρυσης νέου κόμ­μα­τος από τον Αλέξη Τσίπρα, ας περι­μέ­νουμε να δούμε τις κατευ­θύν­σεις, τις προ­τά­σεις και – το κυριό­τερο – το όραμα που θα παρου­σιά­σει. Διότι για ένα κόμμα της Αρι­στε­ράς, το όραμα δεν είναι δια­κο­σμη­τικό στοι­χείο· είναι βασικό συστα­τικό της ταυ­τό­τη­τάς του.

Αν τελικά ο κ. Τσίπρας προ­χω­ρή­σει σε αυτό το βήμα εσείς θα τον ακο­λου­θή­σετε;

Φιλο­δο­ξία και στόχος του νέου κόμ­μα­τος δεν μπορεί να είναι η συγκέ­ντρωση και συγκόλ­ληση δια­θέ­σι­μων σήμερα πολι­τι­κών υλικών από τα άλλα κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης.

Φιλο­δο­ξία πρέπει να είναι η δημιουρ­γία ενός και­νούρ­γιου φορέα με και­νούρ­γιες ιδέες που να αντι­με­τω­πί­ζει και να δίνει λύσεις στα μοντέρνα προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας. Παράλ­ληλα όμως να δίνει ένα όραμα ριζικής αλλαγής της σημε­ρι­νής πορείας με στόχο τον σοσια­λι­σμό.

Φιλο­δο­ξία πρέπει να είναι να απο­τε­λέ­σει ένα Big Bang της πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής.

Κυρία Παμπρή, όταν βρί­σκε­σαι στην πρώτη γραμμή της πολι­τι­κής οι απο­φά­σεις σου ζυγί­ζο­νται διπλά, γιατί αφορούν όχι μόνο εσένα, αλλά κυρίως την κοι­νω­νία. Πολλές φορές ανα­γκά­ζε­σαι να συμ­βι­βα­στείς. Σήμερα, που δεν βρί­σκο­μαι στην πρώτη γραμμή, έχω την «πολυ­τέ­λεια» να ακούω πιο καθαρά το μυαλό, την καρδιά και τα πιστεύω μου. Θα περι­μένω να δω κατά πόσο ένα νέο πολι­τικό εγχεί­ρημα θα αντα­πο­κρί­νε­ται σ’ αυτά.

Πιστεύ­ετε ότι υπάρχει χώρος για μια πραγ­μα­τικά προ­ο­δευ­τική πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης;

Τα προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας απαι­τούν μια οργα­νω­μένη, σοβαρή και σχε­δια­σμένη παρέμ­βαση. Κανένα κόμμα μόνο του δεν μπορεί να την υλο­ποι­ή­σει. Γι’ αυτό και πιστεύω βαθιά στις συνερ­γα­σίες, που απο­τε­λούν ανάχωμα στον κομ­μα­τικό αυταρ­χι­σμό.

Αν δεν υπάρχει σήμερα ο χώρος για μια προ­ο­δευ­τική πρόταση, πρέπει να τον δημιουρ­γή­σουμε. Όμως, τα σημε­ρινά κόμματα δύσκολα μπορούν να τον υπη­ρε­τή­σουν, καθώς εγκλω­βί­ζο­νται στον αρχη­γι­σμό και στους κομ­μα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς. Η λύση, κατά τη γνώμη μου, είναι είτε η δημιουρ­γία ενός νέου προ­ο­δευ­τι­κού χώρου είτε η ριζική αλλαγή των υφι­στά­με­νων σχη­μά­των, ώστε να πάψουν να απο­μυ­ζούν τη δυνα­μική της κοι­νω­νίας.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από την ανάληψη της δημο­τι­κής αρχής από τον κ. Κολιάδη. Συμ­με­ρί­ζε­στε την άποψη της αντι­πο­λί­τευ­σης ότι έργο δεν έχει παρα­χθεί;

Δαι­μο­νο­ποιούμε την έννοια και την ουσία του προ­βλή­μα­τος του υπερ­του­ρι­σμού. Φοβό­μα­στε “μη χαλά­σουμε την εικόνα του νησιού, τη βιτρίνα”. Ομως αυτή είναι μια κοντό­φθαλμη αντί­ληψη και λογική αντι­με­τώ­πιση του προ­βλή­μα­τος. Αν δεν πάρουμε τώρα μέτρα και αφή­σουμε το τέρας να μεγα­λώ­νει, αργό­τερα θα είναι δύσκολο να το αντι­με­τω­πί­σουμε. Δεν πρέπει να πανη­γυ­ρί­ζουμε με τους αριθ­μούς αλλά να δώσουμε βάρος στην ποιό­τητα.

Έλεγαν οι αρχαίοι πρό­γο­νοι και είχαν δίκιο: Ουκ εν τω πολλώ το ευ.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας να δείτε το τρομερό κυκλο­φο­ριακό πρό­βλημα στην πόλη της Ρόδου, αλλά και σε όλο το νησί. Ρίξτε μια ματιά στη μείωση των υδά­τι­νων απο­θε­μά­των στα φράγ­ματα. Ρίξτε μια ματιά στην περι­βαλ­λο­ντική επι­βά­ρυνση που δημιουρ­γεί η αύξηση των του­ρι­στών, χωρίς μάλιστα αυτή να συνο­δεύ­ε­ται και από την αντί­στοιχη αύξηση των δαπανών τους.

Νιώστε την ανυ­πό­φορη δυσο­σμία στα Κρητικά, αλλά και στην πλευρά του Φαλη­ρα­κίου.

Ο δήμαρ­χος δείχνει συχνά αλα­ζο­νεία, τοξι­κό­τητα και τάσεις φίμωσης της άλλης άποψης, που δεν βοηθούν ούτε τη λει­τουρ­γία του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου, ούτε τη συνο­λική πορεία του Δήμου. Ανα­ρω­τιέ­μαι αν μπορεί να παίξει τον ρόλο του εμπνευ­στή και ηγέτη που θα πάει τον Δήμο σε ανώτερο επίπεδο. Παρά ταύτα, σε ορι­σμέ­νους τομείς όπως στον πολι­τι­σμό βλέ­πουμε βελ­τί­ωση στην ποιό­τητα – ευτυχώς – μέρα με τη μέρα.

Το κρίσιμο και καθο­ρι­στικό ερώτημα είναι: Έχει ο Δήμος την πολι­τική βούληση και την ικα­νό­τητα να αντι­με­τω­πί­σει αυτά τα κρίσιμα προ­βλή­ματα; Εγώ βλέπω τα προ­βλή­ματα να μπαί­νουν κάτω από το χαλί.