Μετωπική σύγκρουση ΔΕΥΑΡ – Περιφέρειας για νέο πρόστιμο «υδροκλοπής» άνω των 9 εκατ. ευρώ με παραγεγραμμένες… οφειλές!

• Απορ­ρί­φθηκε η ένσταση της Περι­φέ­ρειας, εκδό­θηκε νέο τιμο­λό­γιο με υπέ­ρο­γκο ποσό, ανα­κύ­πτουν ζητή­ματα παρα­γρα­φής και νομι­μό­τη­τας • Σοβαρές πολι­τι­κές προ­ε­κτά­σεις

Η Ρόδος βρί­σκε­ται εκ νέου στο επί­κε­ντρο μιας σφοδρής αντι­πα­ρά­θε­σης που ξεπερνά τα όρια μιας τυπικής διοι­κη­τι­κής διέ­νε­ξης και μετα­τρέ­πε­ται σε μείζον πολι­τικό και θεσμικό ζήτημα.

Η Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (ΔΕΥΑΡ) και η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου συγκρού­ο­νται για την υπόθεση της λεγό­με­νης «υδρο­κλο­πής» σε νησίδες, κυκλι­κούς κόμβους και δίκτυα της Νότιας Ρόδου, με αντι­κεί­μενο πρό­στιμο που αρχικά ανήλθε σε 8.046.255,17 ευρώ και με νεότερη πράξη τιμο­λό­γη­σης εκτο­ξεύ­θηκε στα 9.468.838,05 ευρώ.

Η υπόθεση, που ξεκί­νησε με αυτο­ψίες και δια­πι­στώ­σεις παρά­νο­μων συν­δέ­σεων, έχει πλέον λάβει ανε­ξέ­λεγ­κτη διά­σταση ενώ ταυ­τό­χρονα τρο­φο­δο­τεί έντονη πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση.

Η απόφαση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ και η κλι­μά­κωση της σύγκρου­σης

Στις 23 Ιουλίου 2025, το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ συνε­δρί­ασε με αντι­κεί­μενο την ένσταση που είχε κατα­θέ­σει η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Στην ένσταση αυτή η Περι­φέ­ρεια κατη­γο­ρούσε τη ΔΕΥΑΡ για αόριστη και νομικά εσφαλ­μένη πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου, ζητούσε την ακύρωσή της και απαι­τούσε την ανά­κληση του χαρα­κτη­ρι­σμού «υδρο­κλοπή», τον οποίο θεωρεί προ­σβλη­τικό και συκο­φα­ντικό.

Παράλ­ληλα υπο­γράμ­μιζε ότι η ΔΕΥΑΡ όφειλε να είχε τοπο­θε­τή­σει υδρό­με­τρα στα επίμαχα σημεία, κάτι που δεν συνέβη ποτέ.

Η ΔΕΥΑΡ απά­ντησε επι­κα­λού­μενη στοι­χεία από νέα αυτοψία της Διεύ­θυν­σης Υδάτων και μετρή­σεις της Υπη­ρε­σίας Υδρο­μέ­τρων. Ο πρό­ε­δρος του Δ.Σ. κ. Σωτή­ριος Βαγια­νός τόνισε ότι τα δεδο­μένα δεν μετα­βάλ­λουν την ουσία της αρχικής δια­πί­στω­σης: η Περι­φέ­ρεια φέρεται να έχει προ­χω­ρή­σει σε αυθαί­ρε­τες συν­δέ­σεις χωρίς σύναψη συμ­βά­σεων και χωρίς έγκριση της ΔΕΥΑΡ. Η απόφαση ελήφθη κατά πλειο­ψη­φία, με τον εκπρό­σωπο των εργα­ζο­μέ­νων να δηλώνει «παρών» και ένα μέλος να μειο­ψη­φεί.

Η ένσταση της Περι­φέ­ρειας: «Αόριστη και παρά­νομη πράξη»

Η Περι­φέ­ρεια στην ένστασή της, που είχε κατα­τε­θεί στις 9 Ιουλίου 2025, ανέφερε ότι η πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου είναι εντελώς αόριστη: δεν προσ­διο­ρί­ζει με σαφή­νεια τις θέσεις των 38 συν­δέ­σεων, δεν τεκ­μη­ριώ­νει τη μεθο­δο­λο­γία υπο­λο­γι­σμού της κατα­νά­λω­σης και δεν εξηγεί πώς προ­κύ­πτει το υπέ­ρο­γκο ποσό των 8 εκατ. ευρώ.

Επι­πλέον, υπο­στή­ριξε ότι μεγάλο μέρος των συν­δέ­σεων πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε από την ίδια τη ΔΕΥΑΡ, κατόπιν επα­νει­λημ­μέ­νων αιτη­μά­των της Περι­φέ­ρειας προς τις δημο­τι­κές υπη­ρε­σίες ήδη από το 2011. Σε αρκετές περι­πτώ­σεις, μάλιστα, το πότισμα γινόταν με βυτία και όχι με απευ­θείας σύνδεση από το δίκτυο, κάτι που, όπως τονί­ζε­ται, θα είχε δια­πι­στω­θεί αν είχαν γίνει πραγ­μα­τι­κές επι­τό­πιες αυτο­ψίες.

Οι θέσεις της ΔΕΥΑΡ: «Αυθαί­ρε­τες συν­δέ­σεις και χρήση πόσιμου νερού»

Η ΔΕΥΑΡ, αντι­τεί­νο­ντας, υπο­στή­ριξε ότι ουδέ­ποτε έλαβε επίσημα αιτή­ματα από την Περι­φέ­ρεια. Τα έγγραφα που επι­κα­λεί­ται η ΠΝΑΙ, σύμφωνα με τη ΔΕΥΑΡ, είχαν σταλεί σε άλλους φορείς, όπως η ΔΕΥΑ Καλ­λι­θέας ή ο Δήμος Ροδίων, οι οποίοι δεν είχαν αρμο­διό­τητα. Συνεπώς, δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι υπήρξε νόμιμη δια­δι­κα­σία.

Ιδιαί­τερη αναφορά έγινε στις συν­δέ­σεις στην περιοχή Λάρδου – Ασκλη­πιού, όπου η ΔΕΥΑΡ κατήγ­γειλε ότι η Περι­φέ­ρεια προ­χώ­ρησε σε αυθαί­ρε­τες συν­δέ­σεις παρά το γεγονός ότι η επι­χεί­ρηση αδυ­να­τούσε να υδρο­δο­τή­σει την περιοχή λόγω απω­λειών δικτύων από τις πυρ­κα­γιές του 2023 και έλλει­ψης επάρ­κειας νερού.

Το επίμαχο ζήτημα της τιμο­λό­γη­σης

Η ΔΕΥΑΡ επέ­μεινε ότι η χρήση νερού από τα δίκτυα της, ακόμη και για άρδευση φυτών, τιμο­λο­γεί­ται με βάση το τιμο­λό­γιο ύδρευ­σης και όχι άρδευ­σης, αφού το νερό προ­έρ­χε­ται από δίκτυο πόσιμου νερού. Σημειώ­νε­ται ότι η ίδια πολι­τική εφαρ­μό­ζε­ται σε ξενο­δο­χεια­κές μονάδες ή κατοι­κίες με κήπους. Η Περι­φέ­ρεια, στον αντί­ποδα, υπο­στή­ριξε ότι η τιμο­λό­γηση είναι παρά­νομη και δυσα­νά­λογη, αφού το νερό χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε απο­κλει­στικά για άρδευση πρα­σί­νου σε νησίδες και πρανή, ενώ σε πολλές περι­πτώ­σεις δεν υπήρξε καν κατα­νά­λωση από δίκτυο.

Η νέα πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου: ανα­δρο­μι­κές χρε­ώ­σεις από το 2005

Το πλέον αμφι­λε­γό­μενο στοι­χείο είναι η νέα πράξη που κοι­νο­ποι­ή­θηκε στις 14 Αυγού­στου 2025. Μετά την ακύρωση του αρχικού τιμο­λο­γίου μέσω πιστω­τι­κού και τον επα­νυ­πο­λο­γι­σμό, η ΔΕΥΑΡ (παρότι είχε απορ­ρι­φθεί η ένσταση της Περι­φέ­ρειας !!!) εξέδωσε νέα τιμο­λό­για ύψους 9.468.838,05 ευρώ.

Το ποσό αυτό περι­λαμ­βά­νει:

• Πρό­στιμο 5.000 ευρώ για κάθε μία από τις 37 παρά­νο­μες συν­δέ­σεις, συνο­λι­κού ύψους 185.000 ευρώ.

• Χρε­ώ­σεις για κατα­νά­λωση νερού που εκτι­μή­θηκε συνο­λικά σε 3.553.041 κυβικά μέτρα σε πολλές των περι­πτώ­σεων μάλιστα από το 2005.

Η μεθο­δο­λο­γία που ακο­λου­θή­θηκε στη­ρί­ζε­ται σε στα­τι­στι­κές ανα­γω­γές βασι­σμέ­νες κυρίως σε ένα μόνο υδρό­με­τρο (FC004086), το οποίο κατέ­γραψε περίπου 70.000 κυβικά μέτρα σε διά­στημα 20 ετών. Από αυτό προ­έ­κυ­ψαν υπο­λο­γι­σμοί για όλες τις υπό­λοι­πες συν­δέ­σεις, με δειγ­μα­το­λη­πτι­κές μετρή­σεις, σταθ­μι­κούς μέσους όρους και κανο­νι­κές κατα­νο­μές.

Το στοι­χείο που προ­κα­λεί σφοδρή αντί­δραση είναι ότι οι χρε­ώ­σεις εκτεί­νο­νται σε χρονικό διά­στημα που ξεκινά από το 2005. Δηλαδή, η ΔΕΥΑΡ ζητεί ανα­δρο­μικά οφειλές που, ακόμη κι αν θεω­ρη­θούν υπαρ­κτές, έχουν πλέον παρα­γρα­φεί.

Η αμφι­σβη­τού­μενη μεθο­δο­λο­γία

Η Περι­φέ­ρεια αμφι­σβη­τεί κάθε πτυχή της μεθο­δο­λο­γίας αυτής. Επι­ση­μαί­νει ότι η χρήση ενός μόνο υδρο­μέ­τρου ως δείγμα είναι στα­τι­στικά αυθαί­ρετη, ότι οι μετρή­σεις σε άλλα υδρό­με­τρα απορ­ρί­φθη­καν χωρίς επαρκή αιτιο­λό­γηση. Παράλ­ληλα, καταγ­γέλ­λει ότι η ΔΕΥΑΡ χρη­σι­μο­ποιεί ανα­γω­γές που οδηγούν σε εξω­πραγ­μα­τι­κές εκτι­μή­σεις κατα­νά­λω­σης, ενώ το πότισμα γινόταν συχνά με βυτία.

Δημό­σιες δηλώ­σεις και μαρ­τυ­ρίες

Στην αντι­πα­ρά­θεση παρε­νέ­βη­σαν και τρίτοι φορείς. Ο πρό­ε­δρος των εργα­ζο­μέ­νων της ΔΕΥΑΡ κ. Ελευ­θέ­ριος Καρα­νι­κό­λας, έχει δηλώσει ότι οι συν­δέ­σεις σε αρκετές νησίδες έγιναν από συνερ­γεία της ΔΕΥΑΡ και όχι από την Περι­φέ­ρεια. Αντί­στοιχα, γεω­πό­νος που είχε επι­βλέ­ψει το έργο ανα­δά­σω­σης στη Νότια Ρόδο το 2023 επι­βε­βαί­ωσε ότι υπήρξε συνερ­γα­σία με τη ΔΕΥΑΡ και ότι το νερό χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε σε συνεν­νό­ηση με την επι­χεί­ρηση. Οι δηλώ­σεις αυτές ενι­σχύ­ουν τη θέση της Περι­φέ­ρειας περί συνεν­νό­η­σης και καθι­στούν ακόμη πιο περί­πλοκη την εικόνα.

Η πολι­τική διά­σταση της υπό­θε­σης

Η υπόθεση έχει ανα­πό­φευ­κτα προ­σλά­βει πολι­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Η Περι­φέ­ρεια μιλά για «πολι­τική στο­χο­ποί­ηση» και για χρήση του όρου «υδρο­κλοπή» με σκοπό να πληγεί το κύρος της.

Η Περι­φέ­ρεια έχει ήδη δηλώσει την πρόθεσή της να προ­σφύ­γει στη Δικαιο­σύνη. Η υπόθεση ανα­μέ­νε­ται να φτάσει τόσο στα αστικά όσο και στα ποινικά δικα­στή­ρια.

Το βασικό νομικό επι­χεί­ρημα θα είναι ότι η ΔΕΥΑΡ επι­βάλ­λει ανα­δρο­μι­κές χρε­ώ­σεις που έχουν παρα­γρα­φεί και ότι η πράξη στε­ρεί­ται νομικής τεκ­μη­ρί­ω­σης. Παράλ­ληλα, θα τεθεί ζήτημα νομι­μό­τη­τας της μεθο­δο­λο­γίας υπο­λο­γι­σμού.

Η αντι­πα­ρά­θεση ΔΕΥΑΡ – Περι­φέ­ρειας για το πρό­στιμο «υδρο­κλο­πής» δεν είναι μια απλή οικο­νο­μική διαφορά. Απο­τε­λεί σύνθετο ζήτημα με τεχνι­κές, νομικές, οικο­νο­μι­κές και βαθιά πολι­τι­κές δια­στά­σεις.

Το γεγονός ότι ζητού­νται ποσά που ανά­γο­νται σε μια εικο­σα­ε­τία, σε περιό­δους παρα­γρα­φής, και ότι η μεθο­δο­λο­γία τιμο­λό­γη­σης βασί­ζε­ται σε αμφι­σβη­τού­με­νες στα­τι­στι­κές ανα­γω­γές, καθιστά την υπόθεση πρω­το­φανή για τα δεδο­μένα της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.

Η συνέ­χεια θα δοθεί στις αίθου­σες των δικα­στη­ρίων, όμως το σίγουρο είναι ότι η υπόθεση έχει ήδη αφήσει έντονο απο­τύ­πωμα στο πολι­τικό σκηνικό του Νοτίου Αιγαίου και ενδέ­χε­ται να ανα­δεί­ξει κρίσιμα ζητή­ματα για τη σχέση Δήμου – Περι­φέ­ρειας, τη δια­χεί­ριση των υδά­τι­νων πόρων και τη θεσμική αξιο­πι­στία των φορέων.

Η εκδί­καση των ασφα­λι­στι­κών μέτρων της ΔΕΥΑΡ κατά της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου μετα­τέ­θηκε για τον Δεκέμ­βριο

Συνε­χί­στηκε και χθες η δικα­στική αντι­πα­ρά­θεση ανάμεσα στη ΔΕΥΑΡ και την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, καθώς το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέβαλε την εκδί­καση της αίτησης ασφα­λι­στι­κών μέτρων της επι­χεί­ρη­σης ύδρευ­σης για τις 9 Δεκεμ­βρίου 2025, μετα­φέ­ρο­ντας έτσι τη δικα­στική μάχη αρκε­τούς μήνες αργό­τερα ενώ έχει κριθεί στο πλαίσιο της προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής ότι είχε προ­σφύ­γει σε αναρ­μό­διο δικα­στή­ριο!.

Η απορ­ρι­πτική απόφαση

Η ΔΕΥΑΡ είχε προ­σφύ­γει ζητώ­ντας την έκδοση προ­σω­ρι­νών δια­τα­γών κατά της Περι­φέ­ρειας και της ΑΑΔΕ, με σκοπό να «παγώσει» τις δια­δι­κα­σίες κατά­σχε­σης για οφειλές που ξεπερ­νούν τα 6,3 εκατ. ευρώ. Ωστόσο, τα αιτή­ματα δεν έγιναν δεκτά. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι:

• Η πρώτη αίτηση ήταν απα­ρά­δε­κτη, αφού δεν είχε ολο­κλη­ρω­θεί η απαι­τού­μενη δια­δι­κα­σία επί­δο­σης.

• Η δεύτερη δεν μπο­ρούσε να εξε­τα­στεί από το πολι­τικό δικα­στή­ριο, καθώς η διαφορά εμπί­πτει στη δικαιο­δο­σία των διοι­κη­τι­κών δικα­στη­ρίων λόγω της φύσης της προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης.

Έτσι, τα μέτρα εκτέ­λε­σης της Περι­φέ­ρειας παρα­μέ­νουν ενεργά, ενώ η υπόθεση θα επα­νέλ­θει στις 9 Δεκεμ­βρίου.

Το οικο­νο­μικό υπό­βα­θρο της δια­μά­χης

Η υπόθεση αφορά μια οφειλή 6.384.094,10 ευρώ, που προ­έ­κυψε από την προ­γραμ­μα­τική σύμβαση του 2022 για τη δια­χεί­ριση του φράγ­μα­τος Γαδουρά. Η Περι­φέ­ρεια υπο­στη­ρί­ζει ότι η ΔΕΥΑΡ παρα­βί­ασε κατά­φωρα τις συμ­βα­τι­κές της υπο­χρε­ώ­σεις, ενώ παράλ­ληλα η ΔΟΥ Ρόδου έχει κατα­γρά­ψει χρέη άνω των 6,5 εκατ. ευρώ, στε­ρώ­ντας από την επι­χεί­ρηση τη φορο­λο­γική της ενη­με­ρό­τητα.

Από την πλευρά της, η ΔΕΥΑΡ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι κατα­σχέ­σεις είναι παρά­νο­μες και στε­ρού­νται τυπικής νομι­μό­τη­τας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η Περι­φέ­ρεια δεν έχει δικαί­ωμα να κινεί δια­δι­κα­σίες είσπρα­ξης.

Χρο­νο­λό­γιο της κρίσης

Η αντι­πα­ρά­θεση έχει κλι­μα­κω­θεί μέσα από μια σειρά γεγο­νό­των:

• 8 Μαΐου: Η Περι­φέ­ρεια βεβαιώ­νει την οφειλή στην ΑΑΔΕ.

• 17 Μαΐου: Το ΔΣ της ΔΕΥΑΡ επι­λέ­γει δικα­στική οδό αντί ρύθ­μι­σης.

• 13 Ιουνίου: Κατά­θεση αίτησης ανα­κο­πής με βαριές αιτιά­σεις κατά της Περι­φέ­ρειας.

• 18 Ιουνίου: Επιβολή κατα­σχέ­σεων από την Περι­φέ­ρεια.

• 20 Ιουνίου: Η ΔΕΥΑΡ, παρά τις προη­γού­με­νες αντι­δρά­σεις της, προχωρά τελικά σε ρύθμιση οφειλής με την ΑΑΔΕ.

Πολι­τι­κές και θεσμι­κές προ­ε­κτά­σεις

Η χθεσινή εξέλιξη ενι­σχύει το κύρος της Περι­φέ­ρειας, η οποία εμφα­νί­ζε­ται να δια­χει­ρί­ζε­ται την υπόθεση με θεσμική ψυχραι­μία. Η ΔΕΥΑΡ, αντί­θετα, κιν­δυ­νεύει να εγκλω­βι­στεί σε μια τακτική συνε­χούς σύγκρου­σης, που απο­δυ­να­μώ­νει τη δια­πραγ­μα­τευ­τική της θέση.

Το ζήτημα δεν είναι πλέον μόνο οικο­νο­μικό αλλά και πολι­τικό. Στην καρδιά του βρί­σκε­ται η αξιο­πι­στία των θεσμών της αυτο­διοί­κη­σης και η ανάγκη οι διοι­κή­σεις να λει­τουρ­γούν με δια­φά­νεια και συνεν­νό­ηση, όχι με ανα­κοι­νώ­σεις και καταγ­γε­λίες.