Υδροπλάνα: Μία ιστορία 21 ετών με γραφειοκρατία και τρικλοποδιές

Τον κίνδυνο να «βου­λιά­ξει» ορι­στικά στο «χαρ­το­βα­σί­λειο της γρα­φειο­κρα­τίας», αντι­με­τω­πί­ζει η πολύ­παθη επι­χει­ρη­μα­τική προ­σπά­θεια για καθιέ­ρωση των υδρο­πλά­νων στην Ελλάδα, η οποία εξε­λίσ­σε­ται σε σύγ­χρονο… γεφύρι της  Αρτας, συγκε­ντρώ­νο­ντας όλες εκείνες τις παθο­γέ­νειες που βάζουν φρένο στο επι­χει­ρείν και την ανά­πτυξη της χώρας.

Η πολι­τεία βάζει «τρι­κλο­πο­διές» στην ανά­πτυξη των υδρο­πλά­νων αλλά­ζο­ντας συνεχώς τους κανόνες

Τα υδα­το­δρό­μια που έχουν ήδη αδειο­δο­τη­θεί μέχρι σήμερα βρί­σκο­νται και πάλι στον… αέρα, ενώ για το Μητρο­πο­λι­τικό Υδα­το­δρό­μιο της Αθήνας που θεω­ρεί­ται «κλειδί» για την ενερ­γο­ποί­ηση των επεν­δύ­σεων στα υδρο­πλάνα, δεν προ­βλέ­πε­ται και ούτε έχει ξεκι­νή­σει ακόμα οποια­δή­ποτε δια­δι­κα­σία.

Αν και έχουν περάσει 21 ολό­κληρα χρόνια (!) από την αρχική  εμφά­νιση των υδρο­πλά­νων στην Ελλάδα, η πολι­τεία όχι μόνο δεν έχει ολο­κλη­ρώ­σει ακόμα το απα­ραί­τητο θεσμικό πλαίσιο που θα οδη­γή­σει με ασφά­λεια στο ξεκλεί­δωμα των επεν­δύ­σεων για τα υδρο­πλάνα, αλλά βάζει και η ίδια «τρι­κλο­πο­διές» στην ανά­πτυξή τους, αλλά­ζο­ντας συνεχώς τους κανόνες.

Ο τελευ­ταίος νόμος 4663/2020 για την αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων είχε βελ­τιώ­σει σε αρκετά σημεία τις υπερ­βο­λές προη­γού­με­νων νόμων, αλλά χρεια­ζό­ταν περισ­σό­τερη απλο­ποί­ηση. Ομως, αντί για την ανα­με­νό­μενη απλο­ποί­ηση, προ­έ­κυψε νέο σχέδιο νόμου με και­νούρ­για εμπόδια!

Συγκε­κρι­μένα, όπως απο­κα­λύ­πτουν «ΤΑ ΝΕΑ», από  το υπουρ­γείο Υπο­δο­μών και Μετα­φο­ρών προ­ω­θεί­ται σχέδιο νέου νόμου το οποίο προ­σθέ­τει «πρω­το­φα­νείς δια­δι­κα­σίες» που θα καθυ­στε­ρούν – εάν δεν μπλο­κά­ρουν – περαι­τέρω την αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων. Μόνο από την περι­γραφή βασικών δια­τά­ξεων του προ­ω­θού­με­νου νομο­σχε­δίου, αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς ότι τα υδρο­πλάνα είναι αμφί­βολο εάν θα μπο­ρέ­σουν  να πετά­ξουν ξανά στην Ελλάδα!

Η νέα πρό­βλεψη

Ενδει­κτική είναι η νέα πρό­βλεψη του σχεδίου νόμου, να εκπο­νεί­ται «Μελέτη Κυμα­τι­κής Δια­τα­ρα­χής» για κάθε υδα­το­δρό­μιο και υδάτινο πεδίο από τον αιτού­ντα την αδειο­δό­τησή τους! Η μελέτη αυτή, «θα προσ­διο­ρί­ζει την ετήσια συχνό­τητα υπέρ­βα­σης του σημα­ντι­κού ύψους κύματος και θα εξε­τά­ζει τις περιο­χές των θαλασ­σο­δια­δρό­μων, διε­ρευ­νώ­ντας με αριθ­μη­τική προ­σο­μοί­ωση τη διάδοση των ανε­μο­γε­νών κυμα­τι­σμών από τα βαθιά νερά»!

Επίσης, «η μελέτη θα πρέπει να λαμ­βά­νει υπόψη τα τοπο­γρα­φικά χαρα­κτη­ρι­στικά της περιο­χής, τις επι­κρα­τού­σες και­ρι­κές συν­θή­κες με βάση τα δεδο­μένα του­λά­χι­στον της τελευ­ταίας πεντα­ε­τίας και τη μορ­φο­λο­γία του πυθμένα»!

Ακόμα, η μελέτη θα πρέπει να εκπο­νεί­ται, με ευθύνη του αιτού­ντα, από μελε­τητή κάτοχο πτυχίου μελετών λιμε­νι­κών έργων, «κατη­γο­ρίας 11». Ακο­λού­θως, η «Μελέτη Κυμα­τι­κής Δια­τα­ρα­χής» θα ελέγ­χε­ται από τρεις δημό­σιες υπη­ρε­σίες και η έγκρισή της θα απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για την εκά­στοτε αδειο­δό­τηση υδα­το­δρο­μίου και υδά­τι­νου πεδίου!

Στελέχη των εται­ρειών του κλάδου των υδρο­πλά­νων (επαγ­γελ­μα­τίες πιλότοι, εμπει­ρο­γνώ­μο­νες, κ.λπ.), με τους οποίους επι­κοι­νώ­νη­σαν «ΤΑ ΝΕΑ», δηλώ­νουν σοκα­ρι­σμέ­νοι με την προ­τει­νό­μενη «Μελέτη», η οποία δεν απαι­τεί­ται σε καμία άλλη χώρα του κόσμου, όπου λει­τουρ­γούν υδρο­πλάνα (Καναδάς, ΗΠΑ, Μαλ­δί­βες, Νορ­βη­γία, Δανία, Αυστρα­λία, Ιταλία, Κροατία κ.λπ.)

Οπως επι­ση­μαί­νουν τα ίδια στελέχη, «είναι η τέταρτη κατά σειρά κομβική «τρι­κλο­πο­διά» στην προ­σπά­θεια των υδρο­πλά­νων να ανοί­ξουν φτερά στην Ελλάδα». Η πρώτη, μπήκε αμέσως με την ψήφιση του πρώτου νόμου (3333/2005) για τα υδρο­πλάνα, όπου υπήρχε ο περιο­ρι­σμός των 3 ημε­ρή­σιων πτήσεων σε αδειο­δο­τη­μένα υδα­το­δρό­μια. Ο ίδιος νόμος προ­έ­βλεπε την έκδοση ΠΔ με το οποίο θα μπο­ρού­σαν να πραγ­μα­το­ποιού­νται περισ­σό­τε­ρες πτήσεις υδρο­πλά­νων ημε­ρη­σίως, όμως δυστυ­χώς το ΠΔ δεν εκδό­θηκε ποτέ.

Η δεύτερη «τρι­κλο­πο­διά», ήρθε με τον νόμο 4146/2013, όπου προ­βλε­πό­ταν ότι για την αδειο­δό­τηση υδα­το­δρο­μίου μέσα σε λιμάνι, θα έπρεπε πρώτα να εγκρι­θεί η Μελέτη Περι­βαλ­λο­ντι­κών Επι­πτώ­σεων (ΜΠΕ) ολό­κλη­ρου του λιμα­νιού (δηλαδή, δεν αρκούσε η ΜΠΕ του υδα­το­δρο­μίου) και μάλιστα η όλη δια­δι­κα­σία θα έπρεπε να ολο­κλη­ρω­θεί από τον αιτού­ντα την αδειο­δό­τηση του υδα­το­δρο­μίου!

Σημειω­τέον, ότι ακόμα και σήμερα λιμάνια των μικρών νησιών, δεν δια­θέ­τουν εγκε­κρι­μένη ΜΠΕ. Ο παρα­λο­γι­σμός αυτός εξα­λεί­φθηκε με νεότερο νόμο και πλέον απαι­τεί­ται μόνο η έγκριση της ΜΠΕ του υδα­το­δρο­μίου. Η τρίτη «τρι­κλο­πο­διά», ήρθε με τον νόμο 4568/2018, με τον οποίο απα­γο­ρεύ­τηκε η έκδοση άδειας ίδρυσης υδα­το­δρο­μίου από ιδιω­τι­κές εται­ρείες και επι­τρε­πό­ταν μόνο σε φορείς του Δημο­σίου. Αυτό «διορ­θώ­θηκε» με μετα­γε­νέ­στερο νόμο, αλλά για αρκετά χρόνια η μη αδειο­δό­τηση ιδιω­τι­κών υδα­το­δρο­μίων καθυ­στέ­ρησε τη δημιουρ­γία ενός βιώ­σι­μου δικτύου.

Ερω­τη­μα­τικά

«Δυστυ­χώς, τέτοιες νομο­θε­τι­κές πρω­το­βου­λίες δημιουρ­γούν εύλογο προ­βλη­μα­τι­σμό, ως προς το ποιοι δεν θέλουν να πετά­ξουν τα υδρο­πλάνα στην Ελλάδα, θέτο­ντας – μέσω των δια­φό­ρων υπη­ρε­σιών – συνεχώς προ­σκόμ­ματα εδώ και 21 χρόνια», λένε με από­γνωση οι άνθρω­ποι των υδρο­πλά­νων. Ενώ το προ­φα­νές ερώτημα που θέτουν, σε σχέση με το νέο νομο­σχέ­διο, είναι: «Γιατί δεν υπήρχε απαί­τηση Μελέτης Κυμα­τι­κής Δια­τα­ρα­χής  σε όλους τους προη­γού­με­νους νόμους αδειο­δό­τη­σης των υδα­το­δρο­μίων από τα έτη 2004 έως 2025;».

Σύμφωνα με τους εμπλε­κό­με­νους στην πολύ­παθη υπόθεση των υδρο­πλά­νων, «τα υδρο­πλάνα τα θέλουν οι δήμοι, οι τοπικές κοι­νω­νίες, ο του­ρι­σμός, αλλά δεν τα θέλουν οι αντα­γω­νι­στές τους». Τα μεγάλα «αγκάθια» που κατά τους ίδιους εξα­κο­λου­θούν να κρατούν τα υδρο­πλάνα μακριά από τα ελλη­νικά νησιά και τα παράλια της ηπει­ρω­τι­κής Ελλάδας, είναι δύο:

• Το νομο­θε­τικό πλαίσιο και οι συνε­χείς αλλαγές στην αδειο­δό­τηση των υδα­το­δρο­μίων, που φρε­νά­ρουν τη δημιουρ­γία ενός εκτε­τα­μέ­νου δικτύου υδα­το­δρο­μίων και υδά­τι­νων πεδίων στη νησιω­τική χώρα, σε παρα­θα­λάσ­σιες περιο­χές και σε λίμνες.

• Η μη χωρο­θέ­τηση και λει­τουρ­γία «Μητρο­πο­λι­τι­κού Υδα­το­δρο­μίου στην Αθήνα». Ειδι­κό­τερα, η  δημιουρ­γία ενός κεντρι­κού υδα­το­δρο­μίου στο παρα­λιακό μέτωπο της Αθήνας (μεταξύ ΣΕΦ και Αλίμου), που θα χρη­σι­μο­ποιεί­ται από όλες τις εται­ρείες και θα είναι εύκολα προ­σβά­σιμο με τα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς ή με ΙΧ, θεω­ρεί­ται κομ­βι­κής σημα­σίας για το ξεκλεί­δωμα των επεν­δύ­σεων στον χώρο των υδρο­πλά­νων.

Στόχος είναι να εξα­σφα­λί­ζε­ται η εύκολη μετα­κί­νηση των του­ρι­στών, αλλά και η άμεση πρό­σβαση των νησιω­τών στο οικο­νο­μικό, εμπο­ρικό και διοι­κη­τικό κέντρο της πρω­τεύ­ου­σας, καθώς και στα μεγάλα νοσο­κο­μεία.

Πηγή: in.gr