Κυριάκος Μπάκης: «Η ζωή μου ένα ταξίδι…»

Από το Βέλγιο, στη Ρόδο και από δω στη Σουηδία σχεδόν 4 δεκα­ε­τίες τώρα. Γεν­νη­θή­κατε στο Βέλγιο από Ροδίτες γονείς με κατα­γωγή από την Κρη­τη­νία, ήρθατε στη Ρόδο για να εργα­σθείτε σε νεαρή ηλικία σε γνωστά clubs της εποχής και μετά από 6 χρόνια απο­φα­σί­σατε να πάτε στη Σουηδία, όπου και μένετε εδώ και 36 χρόνια. Το μετα­νιώ­σατε ποτέ που φύγατε από τη Ρόδο;

Όχι, δεν το μετά­νιωσα ποτέ! Την ημέρα που έφυγα από τη Ρόδο, τον Νοέμ­βριο του 1989, στις 3 τα ξημε­ρώ­ματα από το αερο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας» δεν ήξερα ότι ο νεαρός Κυριά­κος θα περ­νούσε 36 χρόνια στη Σουηδία!!

Θέλω να μου πείτε για την ημέρα που θα φεύγατε από τη Ρόδο στη Σουηδία. Η σκέψη ήταν για ένα σύντομο ταξίδι ή πηγαί­νατε με την προ­ο­πτική για ένα καλύ­τερο μέλλον;

Ήταν ο καλύ­τε­ρός μου φίλος και συνά­δελ­φος, ο Τέρης Χατζη­ιω­άν­νου, που με πήγε στο αερο­δρό­μιο. Ήμασταν σαν αδέλφια. Είχαμε την καλύ­τερη συνερ­γα­σία στη δουλειά και απί­στευτα όμορφες στιγμές εκτός δου­λειάς.

Η σκέψη ήταν να κάνω ένα μικρό ταξίδι για να ξεκου­ρα­στώ από τη νύχτα και να σκεφτώ το μέλλον μου, αλλά η αγάπη με έκανε να μείνω στη Σουηδία και να ξεκι­νήσω μια νέα ζωή. Ήμουν 23 χρονών!

Εκεί ποιες ήταν οι μεγα­λύ­τε­ρες δυσκο­λίες που συνα­ντή­σατε;

Το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα που αντι­με­τώ­πισα ήταν η έλλειψη του καλύ­τε­ρού μου φίλου, όλων των συνα­δέλ­φων από το Le Palais και το Hi Way. Ήμασταν οικο­γέ­νεια για εννιά μήνες, όσο κρα­τούσε η σεζόν. Είχαμε δε εξαι­ρε­τική σχέση και με το «αφε­ντικό», τον Γιάννη Κλούβα. Μου έλειπε η οικο­γέ­νειά μου από τη Ρόδο και το Βέλγιο, το ελλη­νικό φαγητό και η θάλασσα. Δεν είχα πρό­βλημα να μάθω σου­η­δικά ή να βρω δουλειά, αλλά ο πολι­τι­σμός ήταν δια­φο­ρε­τι­κός.

Η αγάπη για τη μουσική και η επι­θυ­μία σας για να ασχο­λη­θείτε με τη μουσική ως dj σας έφερε από το Βέλγιο σε νεαρή ηλικία στη Ρόδο και δου­λέ­ψατε στα γνωστά club σας δεκα­ε­τίες του ’80, την Hi Way και τη Le Palais, πάντα δίπλα στον Τέρη Χατζη­ιω­άν­νου. Ποιες ήταν οι καλύ­τε­ρες στιγμές από εκείνα τα χρόνια που κου­βα­λάτε πάντα στην καρδιά σας;

Οι καλύ­τε­ρες στιγμές που θα κου­βα­λάω στην καρδιά μου μέχρι την τελευ­ταία μου ανάσα είναι οι ανα­μνή­σεις από τη χαρά που έβλεπα κάθε βράδυ σε όλους τους ανθρώ­πους που χόρευαν στη μουσική της εποχής, με τα light show στις φαντα­στι­κές δισκο­θή­κες Hi Way και το Le Palais / Blue Lagoon. Έπρεπε να ήσουν εκεί για να κατα­λά­βεις! Ακόμα και όσοι απλά κάθο­νταν στο μπαρ, απο­λάμ­βα­ναν όλη την εμπει­ρία. Και φυσικά, οι συνά­δελ­φοί μου οι αεί­μνη­στοι Τάκης Χρυ­σο­βέρ­γης, Μάρτιν Αλτα και πάνω απ’ όλα, ο καλύ­τε­ρός μου φίλος, ο Τέρης.

Για πολλά χρόνια και στη Σουηδία ασχο­λη­θή­κατε με τη μουσική και μάλιστα είχατε δικό σας κατά­στημα. Όμως από τότε μέχρι σήμερα, έχετε αλλάξει επαγ­γελ­μα­τική καριέρα και τα τελευ­ταία χρόνια εργά­ζε­στε ως σύμ­βου­λος ανά­πτυ­ξης ψυχια­τρι­κής υγείας, παρέ­χο­ντας υπο­στη­ρι­κτι­κές υπη­ρε­σίες σε ασθε­νείς που νοση­λεύ­ο­νται στο ψυχια­τρείο του Μάλμε και σε άτομα περι­θω­ριακά, μέσα από προ­γράμ­ματα του Δήμου. Πώς απο­φα­σί­σατε να ασχο­λη­θείτε μ’ αυτό;

Για όλα τα χρόνια που είχα το κατά­στημα στο μικρό χωριό Σβε­ντάλα, όπου και ζούσα, συνα­ντούσα καθη­με­ρινά ανθρώ­πους που δεν ένιωθαν καλά και άκουγα πολλές τρα­γι­κές ιστο­ρίες από νέους που είχαν χάσει τον δρόμο τους. Και όταν έκλεισα το κατά­στημα, ένιωσα πως ήθελα να κάνω κάτι και­νούρ­γιο και σημα­ντικό. Ένα πρωινό, το 2013, απο­φά­σισα πως ήθελα να βοηθήσω ανθρώ­πους να νιώσουν καλύ­τερα και -αν είναι δυνατόν-να επι­στρέ­ψουν στην αγορά εργα­σίας. Έγραψα ένα πρό­γραμμα που ονόμασα «Ελπίδα» και κατά­φερα να το χρη­μα­το­δο­τή­σει ο Δήμος για μια δοκι­μα­στική περίοδο 9 μηνών το 2015- και πήγε καλά. Μπόρεσα να συνε­χίσω και το 2016 και μάλιστα έλαβα το βραβείο «Πολίτης της Χρονιάς στη Σβε­ντάλα» το ίδιο έτος. Τα υπό­λοιπα είναι ιστορία, δεν έχω στα­μα­τή­σει από τότε και αυτή τη στιγμή εργά­ζο­μαι σε ένα μεγα­λύ­τερο πρό­γραμμα που λέγεται «Μέλλον» στο Μάλμε.

Πόσα άτομα έχετε βοη­θή­σει μέχρι σήμερα μέσα από αυτά τα συμ­βου­λευ­τικά προ­γράμ­ματα που παρέ­χετε;

Μια πολύ δύσκολη ερώτηση, γιατί κάθε άνθρω­πος χρειά­ζε­ται δια­φο­ρε­τικό χρονικό διά­στημα για να βοη­θη­θεί, από την αρχή μέχρι το τέλος. Αλλά θα έλεγα ότι έχω βοη­θή­σει περίπου 400 με 500 άτομα μέσα σε 10 χρόνια. Δεν ακού­γε­ται πολύ, αλλά χρειά­ζε­ται απί­στευτα πολύς χρόνος και υπομονή για να μπο­ρέ­σει κανείς να αλλάξει μια δύσκολη κατά­σταση!

Σκέ­φτε­στε κάποια στιγμή να επι­στρέ­ψετε μόνιμα στη Ρόδο; Κάθε καλο­καίρι άλλωστε επι­σκέ­πτε­στε τον τόπο κατα­γωγή σας τη Ρόδο και το χωριό σας την Κρη­τη­νία;

Βεβαίως, σκέ­φτο­μαι να επι­στρέψω ορι­στικά στη Ρόδο κάποια μέρα. Όμως θα προη­γη­θεί ένα μοί­ρα­σμα του χρόνου μεταξύ Σου­η­δίας και του υπέ­ρο­χου χωριού μου, της Κρη­τη­νίας, όπου βασι­λεύει η ηρεμία και ρέει η δημιουρ­γι­κό­τητα μέσα σε ένα αυθε­ντικό, μαγευ­τικό περι­βάλ­λον και φύση. Ένας πραγ­μα­τι­κός παρά­δει­σος για ξεκού­ραση.

Εγώ και η σύζυγός μου σχε­διά­ζουμε να φτιά­ξουμε ένα μικρό στού­ντιο για να δημιουρ­γούμε περισ­σό­τερη μουσική, βίντεο για το YouTube, podcast και πολλά άλλα. Τα τελευ­ταία 7 χρόνια έχουμε δημιουρ­γή­σει πολλή μουσική εδώ στην Κρη­τη­νία, την οποία έχουμε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει σε διάφορα πρό­τζεκτ και στα σεμι­νά­ριά μας.

Όμως προς το παρόν, απο­λαμ­βά­νουμε το μονα­δικό ροδί­τικο καλο­καίρι!