Γιάννης Παππάς: Φτάνει με τον «ακτιβισμό» της Βουλής

Η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι πεδίο ακτι­βι­στι­κής δράσης. Δεν είναι χώρος για να εκτο­νώ­νει κανείς τα προ­σω­πικά του πάθη, τις μικρό­τη­τες ή τις πολι­τι­κές του εμμονές. Δεν είναι τηλε­ο­πτικό πλατό, ούτε αίθουσα αντι­πα­ρα­θέ­σεων χωρίς όρια.

Είναι το ύστατο και ανώτατο βήμα της Δημο­κρα­τίας. Το κέντρο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής λει­τουρ­γίας, το σημείο όπου η σύνθεση και η ευθύνη υπε­ρέ­χουν του εγω­ι­σμού και της πολι­τι­κής αμε­τρο­έ­πειας. Και κυρίως, δεν είναι αρένα.

Αυτό που παρα­κο­λου­θή­σαμε στη συνε­δρί­αση της Ολο­μέ­λειας, με αρνη­τική πρω­τα­γω­νί­στρια τη Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου, προ­σβάλ­λει τη Δημο­κρα­τία. Όχι γιατί δια­φώ­νησε. Ούτε επειδή επέλεξε την ένταση. Αλλά επειδή εργα­λειο­ποί­ησε τον θεσμικό χώρο, προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τή­σει έναν λόγο που δεν στο­χεύει στον διάλογο αλλά στην πρό­κληση. Επειδή, με άμεση επι­θε­τι­κό­τητα και επι­δει­κτική αγένεια, στρά­φηκε κατά του ίδιου του θεσμού του Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε μοιάζει να είναι η τελευ­ταία. Η κ. Κων­στα­ντο­πού­λου δεν διστά­ζει να συμπε­ρι­φερ­θεί σαν να βρί­σκε­ται πέρα από κάθε κανόνα, σαν οι θεσμοί να είναι όχημα για να στηθεί ένα πολι­τικό αφήγημα διαρ­κούς σύγκρου­σης. Από τη θητεία της ως Προ­έ­δρου της Βουλής, όταν αγνόησε τον Κανο­νι­σμό που οφείλει να διέπει έναν θεσμικό ρόλο, μέχρι σήμερα, που μετα­τρέ­πει κάθε της παρέμ­βαση σε προ­σω­πική επίθεση.

Το πιο ανη­συ­χη­τικό, όμως, είναι ότι η τακτική της φαί­νε­ται να παρα­σύ­ρει και άλλες δυνά­μεις της αντι­πο­λί­τευ­σης. Κόμματα της αντι­πο­λί­τευ­σης, βλέ­πο­ντας τον θόρυβο να μετα­φρά­ζε­ται σε προβολή, πεί­θο­νται πως όσο πιο έντονη είναι η σύγκρουση, τόσο πιο πιθανή είναι η δημο­σκο­πική τους άνοδος. Θεωρούν πως η επι­θε­τι­κό­τητα προς τους θεσμούς είναι πολι­τικό κεφά­λαιο. Πρό­κει­ται για επι­κίν­δυνη αυτα­πάτη. Γιατί ό,τι χτί­ζε­ται πάνω στον εντυ­πω­σια­σμό και την τοξι­κό­τητα, καταρ­ρέει όταν έρθει η ώρα της σοβα­ρό­τη­τας. Και τότε, ζημιω­μένη δεν είναι απλώς η αντι­πο­λί­τευση, είναι η ίδια η Δημο­κρα­τία και ο λαός που καλεί­ται να πλη­ρώ­σει το τίμημα.

Και ας μην ξεχνάμε, η Ελλάδα έχει πλη­ρώ­σει ακριβά τέτοιες περιό­δους τοξι­κό­τη­τας στο παρελ­θόν. ‘Όταν ο πολι­τι­κός λόγος εκτρέ­πε­ται σε διαρκή σύγκρουση και οι θεσμοί απα­ξιώ­νο­νται, δεν αργεί να έρθει η απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση, η κρίση και ο διχα­σμός.

Αν η Βουλή μετα­τρα­πεί σε πεδίο θεσμι­κού ακτι­βι­σμού, τότε υπο­νο­μεύ­ε­ται η ίδια η βάση του δημο­κρα­τι­κού δια­λό­γου. Η επίθεση στους θεσμούς, όσο «επι­κοι­νω­νιακά εύπεπτη» κι αν μοιάζει σε ένα ακρο­α­τή­ριο που γοη­τεύ­ε­ται από την οργή, δεν έχει θέση στο Κοι­νο­βού­λιο. Η Βουλή είναι ο τόπος των θεσμι­κών συγκρού­σεων, όχι των επι­θε­τι­κών ξεσπα­σμά­των. Δεν αντέχει και δεν πρέπει να ανεχτεί να μετα­τρα­πεί σε πολ­λα­πλα­σια­στή τοξι­κό­τη­τας.

Η πολι­τική προ­ϋ­πο­θέ­τει μέτρο. Και το μέτρο το ορίζει η ίδια η δημο­κρα­τική λει­τουρ­γία. Δεν υπάρχει ελευ­θε­ρία του λόγου χωρίς ευθύνη λόγου. Δεν υπάρχει ρόλος βου­λευτή χωρίς πλήρη αποδοχή των ορίων που θέτουν το Σύνταγμα και ο Κανο­νι­σμός της Βουλής. Όποιος συμπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν να είναι υπεράνω όλων, κατα­λή­γει να μην υπη­ρε­τεί τίποτε και κανέναν, παρά μόνο το πολι­τικό του προ­σω­πείο. Ο θεσμι­κός ρόλος δεν είναι εργα­λείο προ­σω­πι­κής δικαί­ω­σης ή ιδε­ο­λο­γι­κού θεά­μα­τος. Είναι ευθύνη προς τον λαό, σεβα­σμός στη Δημο­κρα­τία και επί­γνωση των ορίων.

Η Δημο­κρα­τία είναι ισχυρή όταν οι λει­τουρ­γοί της την υπε­ρα­σπί­ζο­νται με ήθος, και ευάλωτη όταν την εκπρο­σω­πούν όσοι τη μετα­τρέ­πουν σε προ­σω­πικό πεδίο επι­βο­λής. Όσοι θέλουν να φωνά­ζουν, να υβρί­ζουν και να προ­κα­λούν, ας θυμη­θούν ότι το βήμα της Βουλής δεν είναι το προ­σω­πικό τους μικρό­φωνο.