ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Χρήστος Μιχαλάκης: Ή αλλάζουμε, ή μας προσπερνάει η εξέλιξη ενός κόσμου που αλλάζει ταχύτατα

news room 2 λεπτά ανάγνωση
ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Με αφορμή τη συμπλή­ρωση 10 χρόνων από την κορύ­φωση της δημο­σιο­νο­μι­κής κρίσης που έβαλε τη χώρα στη μέγγενη των μνη­μο­νίων, ο Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Πολι­τι­σμού και Πρό­ε­δρος της Ένωσης Του­ρι­στι­κών Γρα­φείων Ρόδου, έκανε την ακό­λουθη ανάρ­τηση:

Μια κρίση δεν φτάνει, όταν τίποτα δεν αλλάζει.

Το 2015 ήταν η κορύ­φωση μιας βαθιάς κρίσης που ξεκί­νησε από τις αρχές του 2000 και δεν ήταν μόνο οικο­νο­μική. Ήταν κρίση ευθύνης, θεσμών και αξιών.

Δεν ήταν μόνο τα μνη­μό­νια – τρία για εμάς, ένα για άλλες χώρες που έκαναν το αυτο­νό­ητο. Ήταν ο διχα­σμός, ο τοξικός δημό­σιος λόγος, η απο­γο­ή­τευση που άφησε πίσω του.

Μας έφερε ως εδώ η αυτα­πάτη ότι μπορεί να υπάρχει πολι­τική χωρίς κόστος, χωρίς σχέδιο, χωρίς λογο­δο­σία. Η νοο­τρο­πία του πελα­τεια­κού κράτους, των εξαρ­τή­σεων, της εύκολης υπό­σχε­σης – και πάνω απ’ όλα, η διαρκής μετά­θεση ευθυνών.

Σκάν­δαλα όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ και μια γρα­φειο­κρα­τία που μπλο­κά­ρει τα πάντα δεί­χνουν ότι το πρό­βλημα παρα­μέ­νει. Σαν να μην κατα­λά­βαμε ποτέ τι συνέβη. Ή σαν να μην πλη­ρώ­σαμε ήδη αρκετά.

Και ο δημό­σιος διά­λο­γος συνε­χί­ζει να εξα­ντλεί­ται σε κορόνες, συν­θή­ματα και εντυ­πώ­σεις, χωρίς ουσία, προ­τά­σεις και σχέδιο.

Μέσα σε όλα αυτά, εδραιώ­θηκε η κυριαρ­χία ισχυρών οικο­νο­μι­κών κέντρων που καθο­ρί­ζουν τις εξε­λί­ξεις σε βάρος της κοι­νω­νι­κής συνοχής και του υγιούς αντα­γω­νι­σμού.

Κι όμως, για κάθε μικρό ή μεγάλο έργο που έγινε στη χώρα μας τα τελευ­ταία 45 χρόνια, εχει σφρα­γίδα της ΕΕ. Παρ’ όλα αυτά, έγινε ο εύκολος στόχος. Για να γίνουν μεταρ­ρυθ­μί­σεις, να κινηθεί η Δικαιο­σύνη, να προ­χω­ρή­σουν τομές, φτάσαμε σε πρό­στιμα, εξω­τε­ρι­κούς ελέγ­χους, ακόμη και στην ανάγκη παρου­σίας Ευρω­παίας εισαγ­γε­λέως.

Στην κρίσιμη ώρα, στα­θή­καμε όρθιοι επειδή υπήρχε η Ευρώπη. Το ερώτημα δεν είναι αν φταίει η Ευρώπη. Το ερώτημα είναι γιατί εμείς επι­λέ­γουμε δια­χρο­νικά να μη λει­τουρ­γούμε σοβαρά μέσα σε αυτήν.

Και το πιο ανη­συ­χη­τικό; Η επόμενη κρίση – που ίσως δεν θα αργήσει – φοβάμαι θα είναι βαθύ­τερη. Γιατί τότε, η Ευρώπη ίσως να μην είναι τόσο δυνατή όσο ήταν τις προη­γού­με­νες δεκα­ε­τίες.

Δεν αλλάζει η χώρα, αν δεν αλλά­ξουμε πρώτα τον τρόπο που λει­τουρ­γούμε.

Ή αλλά­ζουμε, ή μας προ­σπερ­νάει η εξέλιξη ενός κόσμου που αλλάζει ταχύ­τατα.

Πηγή: realvoice995.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.