Χρήστος Μιχαλάκης: Ή αλλάζουμε, ή μας προσπερνάει η εξέλιξη ενός κόσμου που αλλάζει ταχύτατα

Με αφορ­μή τη συ­μπλή­ρω­ση 10 χρό­νων από την κο­ρύ­φω­ση της δη­μο­σιο­νο­μι­κής κρί­σης που έβαλε τη χώρα στη μέγ­γε­νη των μνη­μο­νί­ων, ο Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Πο­λι­τι­σμού και Πρό­ε­δρος της Ένω­σης Του­ρι­στι­κών Γρα­φεί­ων Ρόδου, έκανε την ακό­λου­θη ανάρ­τη­ση:

Μια κρίση δεν φτά­νει, όταν τί­πο­τα δεν αλ­λά­ζει.

Το 2015 ήταν η κο­ρύ­φω­ση μιας βα­θιάς κρί­σης που ξε­κί­νη­σε από τις αρχές του 2000 και δεν ήταν μόνο οι­κο­νο­μι­κή. Ήταν κρίση ευ­θύ­νης, θε­σμών και αξιών.

Δεν ήταν μόνο τα μνη­μό­νια – τρία για εμάς, ένα για άλλες χώρες που έκα­ναν το αυ­το­νό­η­το. Ήταν ο δι­χα­σμός, ο το­ξι­κός δη­μό­σιος λόγος, η απο­γο­ή­τευ­ση που άφησε πίσω του.

Μας έφερε ως εδώ η αυ­τα­πά­τη ότι μπο­ρεί να υπάρ­χει πο­λι­τι­κή χωρίς κό­στος, χωρίς σχέ­διο, χωρίς λο­γο­δο­σία. Η νο­ο­τρο­πία του πε­λα­τεια­κού κρά­τους, των εξαρ­τή­σε­ων, της εύ­κο­λης υπό­σχε­σης – και πάνω απ’ όλα, η διαρ­κής με­τά­θε­ση ευ­θυ­νών.

Σκάν­δα­λα όπως του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ και μια γρα­φειο­κρα­τία που μπλο­κά­ρει τα πάντα δεί­χνουν ότι το πρό­βλη­μα πα­ρα­μέ­νει. Σαν να μην κα­τα­λά­βα­με ποτέ τι συ­νέ­βη. Ή σαν να μην πλη­ρώ­σα­με ήδη αρ­κε­τά.

Και ο δη­μό­σιος διά­λο­γος συ­νε­χί­ζει να εξα­ντλεί­ται σε κο­ρό­νες, συν­θή­μα­τα και εντυ­πώ­σεις, χωρίς ουσία, προ­τά­σεις και σχέ­διο.

Μέσα σε όλα αυτά, εδραιώ­θη­κε η κυ­ριαρ­χία ισχυ­ρών οι­κο­νο­μι­κών κέ­ντρων που κα­θο­ρί­ζουν τις εξε­λί­ξεις σε βάρος της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής και του υγιούς αντα­γω­νι­σμού.

Κι όμως, για κάθε μικρό ή με­γά­λο έργο που έγινε στη χώρα μας τα τε­λευ­ταία 45 χρό­νια, εχει σφρα­γί­δα της ΕΕ. Παρ’ όλα αυτά, έγινε ο εύ­κο­λος στό­χος. Για να γί­νουν με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, να κι­νη­θεί η Δι­καιο­σύ­νη, να προ­χω­ρή­σουν τομές, φτά­σα­με σε πρό­στι­μα, εξω­τε­ρι­κούς ελέγ­χους, ακόμη και στην ανά­γκη πα­ρου­σί­ας Ευ­ρω­παί­ας ει­σαγ­γε­λέ­ως.

Στην κρί­σι­μη ώρα, στα­θή­κα­με όρ­θιοι επει­δή υπήρ­χε η Ευ­ρώ­πη. Το ερώ­τη­μα δεν είναι αν φταί­ει η Ευ­ρώ­πη. Το ερώ­τη­μα είναι γιατί εμείς επι­λέ­γου­με δια­χρο­νι­κά να μη λει­τουρ­γού­με σο­βα­ρά μέσα σε αυτήν.

Και το πιο ανη­συ­χη­τι­κό; Η επό­με­νη κρίση – που ίσως δεν θα αρ­γή­σει – φο­βά­μαι θα είναι βα­θύ­τε­ρη. Γιατί τότε, η Ευ­ρώ­πη ίσως να μην είναι τόσο δυ­να­τή όσο ήταν τις προη­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες.

Δεν αλ­λά­ζει η χώρα, αν δεν αλ­λά­ξου­με πρώτα τον τρόπο που λει­τουρ­γού­με.

Ή αλ­λά­ζου­με, ή μας προ­σπερ­νά­ει η εξέ­λι­ξη ενός κό­σμου που αλ­λά­ζει τα­χύ­τα­τα.

Πηγή: realvoice995.gr