Το πηγαινέλα πολέμου ειρήνης: μεταξύ τρόμου και παρωδίας

«Γνώση είναι κάτι που μπορείς να χρη­σι­μο­ποι­ή­σεις. Πεποί­θηση είναι κάτι που χρη­σι­μο­ποιεί εσένα»  (Indres Shah)

«Η χρη­σι­μό­τητα μιας άποψης είναι θέμα άποψης»

(John Stuart Mill)

Δεν «μαθαί­νει» ο κόσμος από τόσα πολλά που (πρω­το­φα­νές για την ανθρω­πό­τητα ) έχει στην διάθεση του. Ούτε καν τώρα που πρέπει να ανα­τρέ­ξει σε ιστορία, γεω­πο­λι­τική, οικο­νο­μία ώστε να κατα­νο­ή­σει γιατί «παίζουν» πόλεμο εκεί κάτω.

Όλοι έχουμε δώσει προ­τε­ραιό­τητα στα στε­ρε­ό­τυπα που δεκα­ε­τίες εγκα­τα­στά­θη­καν στο συλ­λο­γικό ασυ­νεί­δητο και προ­σποιού­μα­στε οτι «ξέρουμε» το γιατί συμ­βαί­νουν ολα αυτά τα απάν­θρωπα αλλά τρα­γε­λα­φικά πολε­μικά σκηνικά.

Και ο ωφε­λι­μι­στής του 18ου αιώνα J. S. Mill είχε δίκιο για τα συμ­βά­ντα : για να βγάλεις τελικά συμπέ­ρα­σμα, για να δεις που σε χρη­σι­μεύει η «άποψη» για τα γεγο­νότα,  στο τέλος είναι καθαρά ζήτημα υπο­κει­με­νι­κής θέσης.

Αφθο­νούν λοιπόν οι ανα­λύ­σεις για τα δρώμενα στην Μέση Ανατολή αλλά προ­σω­πικά  φρονώ οτι μεθο­δι­κό­τατα εκτρο­χιά­ζε­ται το Πραγ­μα­τικό σε μια «ψηφιακή έρημο» γεμάτη γνώμες, ειδή­σεις, πλη­ρο­φο­ρίες, γεγο­νότα.

Ακού­σαμε τον κωμι­κο­τρα­γικό πλα­νη­τάρχη να ανα­φέ­ρε­ται σε συμ­μά­χους και εχθρούς του με το κλασικό αμε­ρι­κά­νικο υπαι­νι­κτικό( what the f***…)

Ζούμε μια απί­στευτη παγκό­σμια τραγική κωμωδία. Ένα επι­κίν­δυνο φιάσκο που η Ιστορία πραγ­μα­τεύ­ε­ται με ένα μηχα­νικό αυτό­ματο μεταξύ τρόμου και γέλιου.

«Πρόσεχε θα σε χτυπήσω» λέει η μεγάλη δύναμη. «Θα χτυ­πή­σουμε συμ­βο­λικά, μην ανη­συ­χείς» λέει η άλλη πλευρά.

Οι αλα Τραμπ εκε­χει­ρίες ( της μιας ώρας σχεδόν) γίνο­νται κάτι σαν credit score system : Ρωσία – Ουκρα­νία πριν λίγους μήνες, και Ισραήλ – Ιράν σήμερα, ενώ ξέρουν οτι υπάρχει μέχρι και το (αμε­ρι­κα­νικό ) VAR, αυτοί εκτε­λούν το πέναλτι αγνο­ώ­ντας τον διαι­τητή….!

Ο μεγάλος θεα­τρι­κός δημιουρ­γός ( του παρα­λό­γου) Ιονέσκο, μοιάζει μικρός μπροστά στο παρά­λογο σκηνικό των αναρ­τή­σεων στα social media από ηγεσίες των εμπλε­κο­μέ­νων πλευρών, αφού η βόμβα και οι πύραυ­λοι νομίζει κανείς ότι πρώτα πάνε στο X ή στο Reel και μετά στον στόχο τους..!

Πόσο θα κρα­τή­σει αυτή η μεσα­να­το­λική παρωδία που μετρά περισ­σό­τε­ρες ανα­κοι­νώ­σεις επι­τυ­χίας/ απο­τυ­χίας( από αυτές για άμαχους νεκρούς ή στόχους συγκε­κρι­μέ­νους.Αλλά φυσικά, ότι μαθαί­νουμε κανείς δεν ξέρει πλέον αν είναι αληθινό…

Και κανείς δεν ξέρει επίσης πόσο καιρό θα δου­λεύει παράλ­ληλα με την φονική μηχανή η επι­κοι­νω­νιακή μηχανή ανά­λυ­σης και περι­γρα­φής όλων αυτών που γίνο­νται( σαν να επρό­κειτο για «πρόβες πολέμου» μεταξύ χωρών και όχι πόλεμο)

«Είτε ο πόλεμος είναι άχρη­στος πια, είτε ο άνθρω­πος» έλεγε ο  Richard Fuller, αμε­ρι­κα­νός εφευ­ρέ­της.

Αλήθεια τώρα : γιατί ο πλα­νή­της να λέμε οτι κιν­δυ­νεύει όταν οι πύραυ­λοι ξέρουμε που θα πέσουν και σχεδόν πότε θα πέσουν ;

Τι είδους δυνη­τι­κός όλεθρος είναι αυτός που δεν κινεί ούτε το δαχτυ­λάκι των μεγάλων σπε­κου­λα­δό­ρων στα χρη­μα­τι­στή­ρια του καζινο-καπιταλισμού παρα μόνο σπρώ­χνει στα ύψη τις τιμές βασικών αγαθών ;

Κοι­τάξτε : θα κρα­τή­σει πολύ καιρό το πηγαι­νέλα πολέμου – ειρήνης. Το πλαίσιο αυτό μιας δήθεν κατά­παυ­σης του πυρός και μιας δήθεν ισορ­ρο­πίας.

Οι αμε­ρι­κα­νοί σχεδόν έχασαν το στοί­χημα του επόπτη που θα ρύθμιζε το κακό (με χρήση του κακού). Αλλά μαζί με την μειω­μένη γεω­πο­λι­τική τους απο­τί­μηση και υπε­ρα­ξία, χάνει και το δολάριο τους( που χρω­στάνε σε οικο­νο­μίες με δισε­κα­τομ­μύ­ρια ανθρώ­πων  μέσα τους)….