Economist Impact – Γ. Χατζηθεοδοσίου: Δεν νοείται ανάπτυξη χωρίς οικονομική δικαιοσύνη

“Δεν νο­εί­ται βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη, χωρίς μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις” υπο­γράμ­μι­σε ο πρό­ε­δρος του Επαγ­γελ­μα­τι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Αθη­νών Γιάν­νης Χα­τζη­θε­ο­δο­σί­ου χαι­ρε­τί­ζο­ντας το 2ο Ευ­ρω­παϊ­κό Συ­νέ­δριο Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας που πραγ­μα­το­ποιεί­ται σε συ­νερ­γα­σία με τον Economist, στην Αθήνα, με κε­ντρι­κό θέμα: “Πώς μπο­ρούν οι ελ­λη­νι­κές ΜμΕ να τρο­φο­δο­τή­σουν την και­νο­το­μία, την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα και την ευ­η­με­ρία σε μία αστα­θή πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μία;”

Όπως ανέ­φε­ρε ο πρό­ε­δρος, το γε­γο­νός ότι η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία ανα­πτύ­χθη­κε την πε­ρα­σμέ­νη χρο­νιά τα­χύ­τε­ρα από τον μέσο όρο της ευ­ρω­ζώ­νης, είναι σαφώς θε­τι­κό. Δεί­χνει, όμως, μόνο τη μισή ει­κό­να. “Διότι, όπως πρό­σθε­σε, η χώρα πα­ρα­μέ­νει σε με­γά­λο βαθμό εξαρ­τη­μέ­νη από ει­σα­γω­γές – τόσο για την πα­ρα­γω­γή αγα­θών και υπη­ρε­σιών, όσο και για την κα­τα­νά­λω­ση, οι ευ­ρω­παϊ­κοί πόροι για τον – απα­ραί­τη­το – πα­ρα­γω­γι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, δεν κα­τά­φε­ραν να φτά­σουν στο με­γα­λύ­τε­ρο και πιο κρί­σι­μο κομ­μά­τι της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας και, κυ­ρί­ως, η ανά­πτυ­ξη δεν έχει πε­ρά­σει – μέχρι τώρα – στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της κοι­νω­νί­ας”.

Ο μόνος τρό­πος για να ενι­σχυ­θεί η εγ­χώ­ρια πα­ρα­γω­γι­κή βάση, τό­νι­σε ο κ. Χα­τζη­θε­ο­δο­σί­ου, είναι να υπάρ­ξει ένα πλή­θος ισχυ­ρών με­σαί­ων και μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων, και για να γίνει χρειά­ζε­ται η προ­ώ­θη­ση πο­λι­τι­κών οι οποί­ες διευ­κο­λύ­νουν τις πολ­λές μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις, να ανα­πτυ­χθούν και να με­γα­λώ­σουν και “όχι πο­λι­τι­κές, που κά­νουν τις λίγες με­γά­λες ακόμη με­γα­λύ­τε­ρες”.

“Για εμάς, συ­νέ­χι­σε ο κ. Χα­τζη­θε­ο­δο­σί­ου, δεν νο­εί­ται βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη, χωρίς μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις. Δεν νο­εί­ται ανά­πτυ­ξη, η οποία δεν συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει και δεν δη­μιουρ­γεί οφέλη για τους πολ­λούς, χωρίς οι­κο­νο­μι­κή δι­καιο­σύ­νη και η στή­ρι­ξη των μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων είναι κατ’ εξο­χήν ζή­τη­μα οι­κο­νο­μι­κής δι­καιο­σύ­νης”.

Συ­νε­χί­ζο­ντας την ομι­λία του υπο­γράμ­μι­σε τη ση­μα­σία της ανα­κα­τεύ­θυν­ση κοι­νο­τι­κών και εθνι­κών πόρων προς τις μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις και την δυ­να­τό­τη­τα πρό­σβα­σής τους στη χρη­μα­το­δό­τη­ση διότι, όπως εξή­γη­σε “πρό­κει­ται για ζή­τη­μα δι­καιο­σύ­νης και συν­θή­κη ανά­πτυ­ξης, να απο­κτή­σουν ίση πρό­σβα­ση σε κε­φά­λαια και ευ­και­ρί­ες, για να επεν­δύ­σουν στην τε­χνο­λο­γι­κή και πα­ρα­γω­γι­κή τους ανα­βάθ­μι­ση.  Για να μπο­ρέ­σουν να και­νο­το­μή­σουν και να αυ­ξή­σουν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τη συμ­με­το­χή τους στο ΑΕΠ, στην απα­σχό­λη­ση”.

Ζή­τη­μα δι­καιο­σύ­νης και συν­θή­κη ανά­πτυ­ξης για τους μι­κρο­με­σαί­ους, συ­νέ­χι­σε ο ίδιος, είναι και μια φο­ρο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή, που δεν στο­χο­ποιεί τους μι­κρούς, ευ­νο­ώ­ντας τους με­γά­λους. Μια πο­λι­τι­κή που δεν στη­ρί­ζει τα έσοδα του κρά­τους σε έμ­με­σους φό­ρους – οι οποί­οι επι­τεί­νουν το πρό­βλη­μα της ακρί­βειας και επι­βα­ρύ­νουν πάντα τους φτω­χό­τε­ρους. Επι­πλέ­ον χρειά­ζε­ται ισχυ­ρό και αξιό­πι­στο ρυθ­μι­στι­κό πλαί­σιο, για τη λει­τουρ­γία του αντα­γω­νι­σμού. Με κα­νό­νες και όρους, που επι­τρέ­πουν την εί­σο­δο και την ανά­πτυ­ξη πε­ρισ­σό­τε­ρων επι­χει­ρή­σε­ων, αντί της δη­μιουρ­γί­ας ολι­γο­πω­λί­ων ενώ στο ίδιο πλαί­σιο εντάσ­σε­ται και η ση­μα­σία της, έγκαι­ρης, εκ­παί­δευ­σης και με­τεκ­παί­δευ­σης ανέρ­γων, επαγ­γελ­μα­τιών, αγρο­τών ή ερ­γα­ζό­με­νων στις μι­κρές επι­χει­ρή­σεις “για να μην βρε­θούν στο πε­ρι­θώ­ριο της ψη­φια­κής οι­κο­νο­μί­ας”.

Μόνο με αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, τό­νι­σε, μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει μια σύγ­χρο­νη, πα­ρα­γω­γι­κή οι­κο­νο­μία. Να οι­κο­δο­μη­θεί μια ανά­πτυ­ξη, η οποία θα δίνει ανα­κού­φι­ση και προ­ο­πτι­κή σε όσους σή­με­ρα εξα­κο­λου­θούν να αγω­νιούν και να πα­λεύ­ουν για μια αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση. “Κι αυτό το αί­τη­μα σαφώς δεν αφορά μόνο την Ελ­λά­δα. Είναι ένα αί­τη­μα πα­νευ­ρω­παϊ­κό. Ένα αί­τη­μα που δεν έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να αγνο­ού­με” υπο­γράμ­μι­σε ο πρό­ε­δρος για να προ­σθέ­σει:

“Όσο δεν δί­νου­με ικα­νο­ποι­η­τι­κές απα­ντή­σεις στις πραγ­μα­τι­κές αγω­νί­ες των πο­λι­τών, θα κλο­νί­ζε­ται η εμπι­στο­σύ­νη τους στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και στις θε­με­λιώ­δεις αξίες της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Και θα συ­νε­χί­σουν να βρί­σκουν εύ­φο­ρο έδα­φος οι ακραί­ες δυ­νά­μεις του λαϊ­κι­σμού. Όλοι εκεί­νοι, που εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται την απο­γο­ή­τευ­ση των πο­λι­τών, για να διευ­ρύ­νουν την πο­λι­τι­κή τους δε­ξα­με­νή. Για να προ­ω­θή­σουν την ξε­νο­φο­βία, τον συ­ντη­ρη­τι­σμό, τον εθνι­κι­σμό, την αντιευ­ρω­παϊ­κή ρη­το­ρι­κή”.

Αν η Ευ­ρώ­πη θέλει να δια­τη­ρή­σει την οι­κο­νο­μι­κή και γε­ω­πο­λι­τι­κή της ισχύ, σε έναν κόσμο αστα­θή, χρειά­ζε­ται πρώτα απ’ όλα να πα­ρα­μεί­νει ενω­μέ­νη, υπο­γράμ­μι­σε ο πρό­ε­δρος και συ­μπλή­ρω­σε πως, για να θω­ρα­κι­στεί η ευ­ρω­παϊ­κή οι­κο­νο­μία χρειά­ζε­ται να θω­ρα­κι­στούν οι αξίες, πάνω στις οποί­ες στη­ρί­χθη­κε το ευ­ρω­παϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα, με επί­κε­ντρό του τον άν­θρω­πο, την αλ­λη­λεγ­γύη, την οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νης.

“Χρειά­ζε­ται να επα­να­βε­βαιώ­σου­με πρώτα και πάνω από όλα την πίστη των πο­λι­τών στην Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη. Χρειά­ζε­ται να εμπνεύ­σου­με ξανά εμπι­στο­σύ­νη και ελ­πί­δα” είπε ο κ. Χα­τζη­θε­ο­δο­σί­ου και θέ­λο­ντας να στεί­λει “ένα μή­νυ­μα” στους ευ­ρω­παί­ους ηγέ­τες, από το βήμα του συ­νε­δρί­ου είπε: “Ακού­στε τους πο­λί­τες της Ευ­ρώ­πης. Είναι ώρα να κα­τα­νο­ή­σε­τε τους προ­βλη­μα­τι­σμούς των κοι­νω­νιών. Να κα­τα­νο­ή­σε­τε την πραγ­μα­τι­κή ατζέ­ντα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, τις αγω­νί­ες των ερ­γα­ζο­μέ­νων, των επαγ­γελ­μα­τιών, των μι­κρών επι­χει­ρή­σε­ων, των νέων.

Όχι στην Ευ­ρώ­πη της γρα­φειο­κρα­τί­ας, των ελίτ, των υπό­γειων δια­δρο­μών. Ναι στην Ευ­ρώ­πη της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της εν­συ­ναί­σθη­σης, της ομα­δι­κής δου­λειάς. Γιατί σή­με­ρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ, έχου­με ανά­γκη να γί­νου­με ξανά η Ευ­ρώ­πη των λαών.

Να βα­δί­σου­με τον δρόμο της ενό­τη­τας. Της εν­δυ­νά­μω­σης των αν­θρώ­πων, που προ­σπα­θούν, αγω­νί­ζο­νται και δη­μιουρ­γούν, σε κάθε χώρα.

Οι μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις αξί­ζουν και πρέ­πει να μπουν μπρο­στά σε αυτή την προ­σπά­θεια. Γιατί είναι αυτές που πα­ρά­γουν πάνω από το 50% του ΑΕΠ της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Είναι αυτές που βρί­σκο­νται στην καρ­διά της ευ­ρω­παϊ­κής οι­κο­νο­μί­ας, στην καρ­διά κάθε ευ­ρω­παϊ­κής κοι­νω­νί­ας”.

Πηγή: capital.gr