Αθώωση σε υπόθεση επικίνδυνης οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ

Το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου απάλ­λα­ξε κα­τη­γο­ρού­με­νο για επι­κίν­δυ­νη οδή­γη­ση – Αμ­φι­σβή­τη­ση των αλ­κο­ο­λι­κών εν­δεί­ξε­ων, άμεση απο­ζη­μί­ω­ση των ζη­μιών και έλ­λει­ψη δόλου οδή­γη­σαν στην αθώ­ω­ση

Αθώος κρί­θη­κε σή­με­ρα από το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου άν­δρας που κα­τη­γο­ρού­νταν για επι­κίν­δυ­νη οδή­γη­ση υπό την επή­ρεια οι­νο­πνεύ­μα­τος με πρό­θε­ση, κα­τη­γο­ρία που συν­δέ­θη­κε με την πρό­κλη­ση κοι­νού κιν­δύ­νου σε ξένα πράγ­μα­τα, μετά από τρο­χαίο ατύ­χη­μα που ση­μειώ­θη­κε τον Ιού­νιο του 2024.

Η υπό­θε­ση αφο­ρού­σε σύ­γκρου­ση οχή­μα­τος με δύο σταθ­μευ­μέ­να αυ­το­κί­νη­τα στις 24 Ιου­νί­ου 2024, στις 6 το πρωί, στην οδό Εθνάρ­χου Μα­κα­ρί­ου (πλα­τεία Κύ­πρου), με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο να οδη­γεί υπό συν­θή­κες που κρί­θη­καν αρ­χι­κά επι­κίν­δυ­νες από τις αρχές. Οι αστυ­νο­μι­κές με­τρή­σεις αλ­κο­όλ είχαν κα­τα­γρά­ψει πο­σο­στά 0,72 και 0,74 mg/lit, τιμές ελα­φρώς άνω του επι­τρε­πτού ορίου.

Ωστό­σο, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν τεκ­μη­ριώ­θη­κε επαρ­κώς η ύπαρ­ξη δόλου ούτε και αμέ­λειας τέ­τοιας φύσης που να θε­με­λιώ­νει την ποι­νι­κή ευ­θύ­νη του οδη­γού.

Στην ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης, κ. Στυ­λια­νός Κ. Κιουρ­τζής, (MΔΕ Ποι­νι­κού Δι­καί­ου ΑΠΘ, Παρ’ Αρείω Πάγω), προ­έ­βα­λε σειρά νο­μι­κών και πραγ­μα­τι­κών ισχυ­ρι­σμών που έπει­σαν το δι­κα­στή­ριο για την έλ­λει­ψη ενο­χής του εντο­λέα του.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, ανέ­φε­ρε ότι:

Η οδή­γη­ση δεν ήταν επι­κίν­δυ­νη κατά την έν­νοια του άρ­θρου 290Α ΠΚ, αφού δεν συ­ντε­λέ­στη­κε με πρό­θε­ση ούτε υπήρ­ξε αι­τιώ­δης συ­νά­φεια με­τα­ξύ της μι­κρής πο­σό­τη­τας αλ­κο­όλ και του ατυ­χή­μα­τος.

Η πρό­σκρου­ση προ­κλή­θη­κε από εξω­τε­ρι­κό απρό­βλε­πτο πα­ρά­γο­ντα — συ­γκε­κρι­μέ­να την αντα­νά­κλα­ση του πρω­ι­νού ηλίου που στιγ­μιαία τύ­φλω­σε τον οδηγό και τον ανά­γκα­σε να κα­τε­βά­σει το σκί­α­στρο, χά­νο­ντας προ­σω­ρι­νά τον έλεγ­χο του οχή­μα­τος.

Η πο­σό­τη­τα αλ­κο­όλ που ανι­χνεύ­θη­κε θε­ω­ρή­θη­κε ορια­κή και αμ­φι­σβη­τή­θη­κε η αξιο­πι­στία της μέ­τρη­σης λόγω απου­σί­ας πι­στο­ποι­η­μέ­νης βαθ­μο­νό­μη­σης της συ­σκευ­ής αλ­κο­ο­λο­μέ­τρη­σης (DRAGER).

Οι ζη­μιές ήταν ήσ­σο­νος ση­μα­σί­ας και απο­κα­τα­στά­θη­καν άμεσα και πλή­ρως από τον ίδιο, ενώ οι ιδιο­κτή­τες των σταθ­μευ­μέ­νων οχη­μά­των δή­λω­σαν ότι δεν επι­θυ­μούν την ποι­νι­κή του δίωξη.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, κατά την απο­λο­γία του, επέ­μει­νε ότι βρι­σκό­ταν σε πλήρη διαύ­γεια και οδη­γού­σε με προ­σο­χή. Πε­ριέ­γρα­ψε την κα­τα­νά­λω­ση μι­κρής πο­σό­τη­τας λευ­κού κρα­σιού κατά τη διάρ­κεια κοι­νω­νι­κής συ­νά­ντη­σης το προη­γού­με­νο βράδυ και τό­νι­σε ότι η από­στα­ση από τον χώρο εστί­α­σης έως την κα­τοι­κία του ήταν μικρή, με σχε­δόν μη­δε­νι­κή κυ­κλο­φο­ρία στο οδικό δί­κτυο εκεί­νη την ώρα, λόγω της αρ­γί­ας του Αγίου Πνεύ­μα­τος.

Το Δι­κα­στή­ριο, σταθ­μί­ζο­ντας το σύ­νο­λο των απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων και νο­μι­κών επι­χει­ρη­μά­των, απε­φάν­θη υπέρ της αθώ­ω­σης, κλεί­νο­ντας την υπό­θε­ση χωρίς ποι­νι­κές επι­πτώ­σεις για τον κα­τη­γο­ρού­με­νο.

Η από­φα­ση ανα­δει­κνύ­ει την ανά­γκη αυ­στη­ρής τεκ­μη­ρί­ω­σης σε ποι­νι­κές διώ­ξεις που σχε­τί­ζο­νται με ορια­κές εν­δεί­ξεις αλ­κο­όλ, καθώς και την ευ­θύ­νη των αρχών να δια­σφα­λί­ζουν την αξιο­πι­στία των με­τρη­τι­κών μέσων που χρη­σι­μο­ποιού­νται σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις.