Ομιλία Νικητιάδη στη Βουλή για το μεγαλείο, τη μοναδικότητα και την παγκόσμια εμβέλεια της ελληνικής γλώσσας

Με φανερά έντονη συναι­σθη­μα­τική διάθεση τοπο­θε­τή­θηκε ο Γιώργος Νικη­τιά­δης Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ στη συνε­δρί­αση της Διαρ­κούς Επι­τρο­πής Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σεων και της Ειδικής Μόνιμης Επι­τρο­πής Ελλη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς με θέμα την Παγκό­σμια Ημέρα Ελλη­νι­κής Γλώσσας, ως Α’ Αντι­προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής Ελλη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς. Ο κ. Νικη­τιά­δης έκανε λόγο για μια σπου­δαία εθνική επι­τυ­χία με παγκό­σμια απήχηση, στην οποία, όπως υπο­γράμ­μισε, το ΠΑΣΟΚ συνέ­βαλε εμπρά­κτως με κοι­νο­βου­λευ­τι­κές πρω­το­βου­λίες από το 2024.

Στη συνε­δρί­αση, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε τη Δευτέρα 12 Μαΐου, συμ­με­τεί­χαν και ενη­μέ­ρω­σαν τα μέλη των Επι­τρο­πών, ο Υφυ­πουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κ. Ιωάννης – Μιχαήλ (Γιάννης) Λοβέρ­δος, ο Μόνιμος Αντι­πρό­σω­πος της Ελλάδας στην UNESCO κ. Γιώργος Κου­μου­τσά­κος, και ο ομό­τι­μος καθη­γη­τής Γλωσ­σο­λο­γίας και πρώην Πρύ­τα­νης του ΕΚΠΑ, κ. Γιώργος Μπα­μπι­νιώ­της.

Ο Ά αντι­πρό­ε­δρος της Ειδικής Μόνιμης Επι­τρο­πής Ελλη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς ξεκί­νησε την τοπο­θέ­τηση του λέγο­ντας : «Επι­τρέψτε μου, κυρίες και κύριοι, να εκφράσω έναν ίσως μονα­δικό «φανα­τι­σμό» που επι­τρέπω στον εαυτό μου, τη βαθιά μου λατρεία στην ελλη­νική γλώσσα. Δεν είμαι από ανθρώ­πους που δια­κα­τέ­χο­νται από φανα­τι­σμούς· αλλά, για την ελλη­νική γλώσσα, νιώθω πως μου είναι αδύ­να­τον να μην αισθανθώ κάπως έτσι. Ίσως γιατί, ως δίγλωσ­σος, μπορώ να αντι­λαμ­βά­νο­μαι με ακόμη μεγα­λύ­τερη διαύ­γεια το μεγα­λείο και τη μονα­δι­κό­τητά της»

Ο κ. Νικη­τιά­δης εξήρε τη σημασία της ανα­γνώ­ρι­σης της ελλη­νι­κής γλώσσας από την UNESCO, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι «ήδη από τις 18 Μαΐου του 2024, η Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, όλοι οι βου­λευ­τές μας, υπο­γρά­ψαμε επι­στολή που εστάλη στον τότε Πρόεδρο της Βουλής, και σημε­ρινό Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, κ. Τασούλα, ζητώ­ντας τη διεθνή καθιέ­ρωση της 9ης Φεβρουα­ρίου ως Παγκό­σμιας Ημέρας Ελλη­νι­κής Γλώσσας». Ο βου­λευ­τής ανέφερε αυτο­λε­ξεί από την επι­στολή: «Η καθιέ­ρωση ενός πράγ­ματι παγκό­σμιου εορ­τα­σμού, στα πρότυπα αντί­στοι­χων εορ­τα­σμών άλλων γλωσσών, θα απο­τε­λούσε έναν ελά­χι­στο φόρο τιμής στην μακρά συμβολή της Ελλη­νι­κής στην καλ­λιέρ­γεια και την προ­α­γωγή του παγκό­σμιου πολι­τι­σμού».

Ο κ. Νικη­τιά­δης έκανε ιδιαί­τερη αναφορά στον καθο­ρι­στικό ρόλο του καθη­γητή Γιώργου Μπα­μπι­νιώτη, σημειώ­νο­ντας πως στην ίδια επι­στολή «επι­συ­νά­ψαμε τότε ένα εμπε­ρι­στα­τω­μένο και εξαι­ρε­τικό άρθρο του παρι­στα­μέ­νου σήμερα κ. Μπα­μπι­νιώτη που ανα­δεί­κνυε τη σημασία της διε­θνούς ανα­γνώ­ρι­σης της γλώσσας μας», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η ανα­γνώ­ριση αυτή «είναι θέμα μεί­ζο­νος σημα­σίας, όχι μόνο για τον απα­ντα­χού Ελλη­νι­σμό, αλλά και για τον παγκό­σμιο χώρο».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο βάθος και την παγκό­σμια εμβέ­λεια της ελλη­νι­κής γλώσσας, ο βου­λευ­τής μνη­μό­νευσε την ιστο­ρική ομιλία του Ξενο­φώ­ντα Ζολώτα του 1959: «It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists… Our gnomon has to be a metron between economic strategic and philanthropic scopes». «Ο μεγάλος αυτός Έλληνας», είπε ο κ. Νικη­τιά­δης, «διάβασε μία ολό­κληρη ομιλία σε Διεθνές Συνέ­δριο, ενώπιον ατόμων υψη­λο­τά­του επι­στη­μο­νι­κού, μορ­φω­τι­κού και πολι­τι­κού κύρους, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας απο­κλει­στικά ελλη­νι­κής προ­έ­λευ­σης λέξεις στην αγγλική γλώσσα».

Ιδιαι­τέ­ρως εύστοχη ήταν αναφορά του βου­λευτή  Δωδε­κα­νή­σου σχε­τι­κώς με την ανε­πα­νά­λη­πτη εκφρα­στική δύναμη της ελλη­νι­κής γλώσσας: «Αγα­πούσα τους γονείς μου και τους φίλους μου, αλλά ερω­τευ­μέ­νος ήμουνα με τη γυναίκα μου, όχι με αυτούς. Ανα­ζη­τεί­στε να εκφρά­σετε τα συναι­σθή­ματα αυτά στην αγγλική γλώσσα. Θα απο­τύ­χετε. Η ίδια λέξη, το Love, εκφρά­ζει και το συναί­σθημα στους γονείς και το συναί­σθημα στη σύζυγο, στην ερωμένη. Είναι όμως το ίδιο; Προ­φα­νώς, όχι. Άλλο ο έρωτας και άλλο η αγάπη. Και μόνο η Ελλη­νική γλώσσα τα δια­κρί­νει».

Με έμφαση στις πολι­τι­σμι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές απο­χρώ­σεις της ελλη­νι­κής γλώσσας, ο κ. Νικη­τιά­δης υπο­γράμ­μισε: «Όταν είχαμε ισχύ, δημιουρ­γού­σαμε παροι­κίες. Ποτέ αποι­κίες, όπως άλλα έθνη και λαοί. Στη γλώσσα μας έχουμε άλλη λέξη για την παροι­κία και άλλη για την αποικία. Στην αγγλική και οι δύο μετα­φρά­ζο­νται σχεδόν το ίδιο. Υπάρχει ‘colony’, αλλά η ‘παροικία’ μετα­φρά­ζε­ται ως ‘community’. Έχει όμως σχέση η παροι­κία με το community; Προ­φα­νώς, ελά­χι­στη».

Ο Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Νικη­τιά­δης, ενη­μέ­ρωσε τα μέλη των δύο Κοι­νο­βου­λευ­τι­κών Επι­τρο­πών, κατά την κοινή τους συνε­δρί­αση, για την πρω­το­βου­λία της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ να αιτηθεί τη σύγκληση κοινής συνε­δρί­α­σης της Επι­τρο­πής Μορ­φω­τι­κών Υπο­θέ­σεων και της Ειδικής Μόνιμης Επι­τρο­πής Ελλη­νι­σμού της Δια­σπο­ράς, με αντι­κεί­μενο τις σοβαρές προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η ελλη­νό­γλωσση εκπαί­δευση στις χώρες του εξω­τε­ρι­κού. Στο πλαίσιο αυτής της πρω­το­βου­λίας, το ΠΑΣΟΚ έχει ζητήσει την παρου­σία της Υπουρ­γού Παι­δείας, Θρη­σκευ­μά­των και Αθλη­τι­σμού κ. Ζαχα­ράκη, του αρμό­διου Υφυ­πουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών για θέματα Από­δη­μου Ελλη­νι­σμού κ. Λοβέρ­δου, καθώς και εκπρο­σώ­πων πιστο­ποι­η­μέ­νων φορέων ελλη­νό­γλωσ­σης εκπαί­δευ­σης, προ­κει­μέ­νου να ανα­λυ­θούν τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η ελλη­νό­γλωσση παιδεία στις χώρες εγκα­τά­στα­σης των Απο­δή­μων Ελλήνων.

Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την ομιλία του, ο κ. Νικη­τιά­δης απηύ­θυνε έκκληση για δράση: «Απο­τε­λεί καθήκον και υπο­χρέ­ωσή μας, όχι απλώς η καλ­λιέρ­γεια και δια­τή­ρηση της γλώσσας μας, αλλά και η εξά­πλωσή της. Η διάδοσή της. Το οφεί­λουμε περισ­σό­τερο στα εκα­τομ­μύ­ρια των Ελλήνων της δια­σπο­ράς και τις νεό­τε­ρες γενιές που χάνο­νται». Και έκλεισε την παρέμ­βασή του, ο Δωδε­κα­νή­σιος Βου­λευ­τής δια­βά­ζο­ντας με έμφαση, αυτο­λε­ξεί το ποίημα του Νικη­φό­ρου Βρετ­τά­κου, «Η Ελλη­νική Γλώσσα» :

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα  ελιχθώ προς τα πάνω,  όπως  ένα ρυακάκι που  μουρ­μου­ρί­ζει! Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλά­ζιους δια­δρό­μους συνα­ντήσω αγγέ­λους, θα τους μιλήσω ελλη­νικά επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες.. μιλάνε μεταξύ τους με μουσική».

«Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η γλώσσα μας», κατέ­ληξε. «Είναι η ίδια η μουσική».